Playboy

Ik voelde me beschaamd om in de boekwinkel een ‘vies boekje’ te kopen, en dus durfde ik voor de laatste Playboy niet naar mijn vaste boekwinkel te gaan. Ik reed daarvoor speciaal naar de andere kant van Enschede. Maar ook bij een wildvreemde boekhandelaar bleef het ongemakkelijk om de Playboy – met een rondborstige vrouw op de cover – op de toonbank neer te leggen. Toch moest ik het blad hebben, vanwege het interview met Geert Wilders, waar ik nieuwsgierig naar was.

Het is een bekend cliché dat iedereen het blad koopt voor de goede interviews. Eerlijk gezegd kocht ik het vooral voor de begeleidende foto’s. Al jaren vraag ik me af wat de kleur van Geert’s okselhaar is. En of hij andere lichaamsbeharing blondeert. Tot mijn teleurstelling, of opluchting, daar ben ik onzeker over, was er geen uitklapbare fotospread van een ontklede Wilders, met een nietje door zijn navel. Zelfs op zijn hoofdhaar was er geen uitgroei te bekennen. Geert had voor de foto’s overduidelijk zijn haren geverfd.

Tot zover dus Wilders als playboy.

Terug naar Geert Wilders, de politicus. Hij staat statig op de foto’s in een blauw pak met de onvermijdelijke rode stropdas. Onder politici is de rode stropdas in de mode omdat volgens onderzoek het optimisme uitstraalt. Wat ik me dan afvraag is of zo’n rode stropdas nog steeds een positief effect heeft op het aantal stemmers, nu het stemvee massaal dit trucje kent. Enfin, ik las het begeleidende interview. Meteen begreep ik waarom Geert zo weinig wordt geïnterviewd. Hij drukte zich uit in Wilderiaanse woorden als ‘testosteronbommen’, ‘nepparlement’, ‘islamisering’, ‘asielzoekers’, ‘gulden’ en ‘rambam’. Oftewel, de strekking van zijn verhaal kan iedereen invullen. De tekst was zo gortdroog als een PVV-pamflet.

Uit arren moede bladerde ik de rest van de Playboy door. Er stond schokkend weinig bloot in. Slechts 21 van de 128 pagina’s waren gevuld met naakt. En die foto’s waren dusdanig smaakvol dat het gewoon saai werd. Volgens mij heb je als blootblad in het tijdperk van de gratis internetporno dan een imagoprobleem. Voor pagina’s vol gadgets, reportages en allerhande sport- en dieettips koopt de moderne man gewoon de Esquire. En die veelgeroemde interviews zijn dus ook niet meer wat het ooit geweest is. Geen wonder dat de Playboy nauwelijks nog abonnees overhoudt.

Mijn aankoop kon ik zomaar uitleggen als een goede daad: ik had een noodlijdend blad gesponsord. Niets om me voor te schamen.

Angst

Normaal gesproken interesseer ik me nietvoor uitgerangeerde VVD-coryfeeën, maar ik had deze week een verrassend zelfinzicht door een uitspraak van Annemarie Jorritsma. Ze vertelde in het radio-1-programma Kamerbreed dat ‘de media en de politiek de angstgevoelens in de samenleving teveel voeden’. Ik begreep ineens waarom ik de laatste maanden nauwelijks nog het nieuws volg.

‘Is het allemaal zo groot? En is het zo anders dan het was?,’ vroeg Annemarie zich tijdens de radio-uitzending openlijk af over de aanrandingen in Keulen. Anders is het niet. Het komt steeds dichterbij. In de journalistiek hanteert men voor het brengen van nieuws een vaste formule: betrokkenheid = aantal slachtoffers gedeeld door de afstand. Duizenden oorlogsslachtoffers in Syrië interesseert ons nauwelijks. Honderden aangerande vrouwen in Keulen, dat komt veel harder binnen. Zeker wanneer er ook angstaanjagende quotejes bij staan over ‘de islamitische invasie van testosteronbommen’ van die zotte Geert Wilders.

Noem het goeiig, of voor mijn part naïef, maar ik vertrouw er op dat mensen op de vlucht voor oorlog geen slechte bedoelingen hebben. Ik geloof best dat er tussen die tienduizenden asielzoekers, die naar Nederland zijn getrokken, een of twee rotzakken zitten. Maar ik weiger me vluchtelingenvrees te laten aanpraten door politici die waarschuwen voor de gevaren van onschuldige moslimmannen. Zolang het journaal met dat soort ophitsende roeptoeters opent, is mijn conclusie dat er nergens nieuwswaardig geweld is gepleegd.

Over ophitsen gesproken, daar had Jorritsma zelf ook een handje van. Terwijl ze de gevaren van de vluchtelingen probeerde te sussen, begon ze pardoes over het gedrag van mannen in het algemeen. ‘Het is niet zo dat alleen mannen uit andere culturen zich zo gedragen tegenover vrouwen, dat doen Nederlandse mannen ook,’ zei Annemarie quasi-geruststellend. Het enige dat er aan ontbrak was een advies om bronstige mannen op een armlengte afstand te houden.

Ze besloot haar alarmerende betoog met een tip voor meisjes die zich onveilig voelen als ze alleen uitgaan: ‘als ik vroeger naar een café ging, ging ik naar een homokroeg, omdat ik daar geen last van die mannen had.’ Prompt doemden er bij mij ongewenste beelden op van Annemarie die met hitsige heupbewegingen tegen nietsvermoedende nichten aanschurkt op de dansvloer. Ik had nooit verwacht dat er in deze politica ook een opdringerige flikkerfeeks kon schuilen. Dit schokkende nieuws kwam voor mij, als regelmatig bezoeker van zo’n homokroeg, veel te dichtbij. En nou ben ik dus bang voor Annemarie Jorritsma.

Uurtje

Vandaag bleek dat ik omringd ben door de nodige hypochondrische mensen, afgaande op het aantal ingebeelde jetlags die zogenaamd door de invoering van de zomertijd komen. Voor een milde jetlag vlieg ik minimaal naar een ander continent met een tijdsverschil van ten minste acht uur. Dan loopt mijn slaapritme niet synchroon met de plaatselijke tijd en heb ik vreetbuien op de vreemdste tijden. Op alle bestemmingen met minder dan 8 uur tijdsverschil, ben ik door tijdsverschil hooguit een beetje groggy. Zoals je je voelt bij een kater na een avond doorzakken. Dat zijn geen verschijnselen waardoor je niet normaal kan functioneren. Ik vond het dus knap dat zoveel mensen van dat ene uurtje tijdsverschil heftige jetlag-verschijnselen hadden. Het leek me nogal overdreven.

Ik geef niet graag mijn ongelijk toe, maar ik kon niet anders na het lezen van de uitkomsten van een wetenschappelijk onderzoek, waar ik door een collega op gewezen werd. De belangrijkste conclusie van het onderzoek was dat de invoering van de zomertijd een groot effect heeft op het slaappatroon van mensen. De zomertijd zorgt zelfs voor meer gezondheidsklachten dan de gemiddelde jetlag. Het enige dat ik daartegen kon inbrengen was dat de wetenschapster niet kon bestaan. Ik bedoel, een naam als Martha Merrow klinkt als een fictief personage uit een fantasyboek. Maar Martha Merrow is echt, want ze onderzocht het effect van de zomertijd in opdracht van de Universiteit van Groningen.

Uit haar onderzoek blijkt dat onze biologische klok van slag raakt doordat het ineens ‘s morgens langer donker is en ‘s avonds langer licht. Het effect is dat veel mensen daardoor wekenlang korter slapen en te weinig zonlicht zien. Het lukt me trouwens niet om de logica van die conclusie helemaal te begrijpen. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik – ondanks mijn serieuze naam – geen wetenschapper ben. Wat ik wel begreep is dat een mens door te weinig slaap er over het algemeen niet gezelliger op wordt.

Ik was opgelucht omdat Martha Merrow een simpele oplossing heeft voor deze jetlagepidemie: de politiek kan namelijk de zomertijd afschaffen. En omdat het oplossen van de economische crisis of de Griekse tragedie niet erg wil vlotten, lijkt me dat een uitgelezen kans voor een slimme politicus om snel een succesje te boeken. Daarmee bespaar je een boel mensen een jetlag, en alle anderen een hoop gezeur. En kan iedereen weer ongehinderd blij worden van de lente.

Nederlands

Als je het mij vraagt, begint het zo langzamerhand eng te worden hoe gefocust we zijn op onze Nederlandse nationaliteit en cultuur. Het gaat inmiddels zo ver, dat als ik bij het koelvak met alle toetjes in de Albert Heijn de etiketten controleer op verkeerde E-nummers, het gevoel me bekruipt dat ik een of ander nationalistisch pamflet aan het lezen ben. Neem nu de Luchtige Stroopwafelpudding van de Mona. De Hollandse stroopwafel is wereldberoemd vanwege de stroperige koekresten die nog dagenlang tussen je kiezen geplakt zitten. Volgens mij is er geen enkele wereldburger die vergeet dat dit mierzoete, plakkerige rotkoekje uit Nederland komt. Toch vermeldt Mona geheel ten overvloede dat de verpakking een ‘Oud-Hollandsche’ stroopwafelpudding bevat. Bij alle andere puddingen discrimineert Mona schaamteloos bij het vermelden van het land van herkomst. Zo staat nergens op de verpakking van de chipolatapudding, dat het gebaseerd is op een eeuwenoud Italiaans recept.

Over discrimineren gesproken, onze nationalistische trekken worden pas echt extreem als het aankomt op de sinterklaasviering. Want wij Nederlanders zijn trots op ons koloniale verleden, ondanks de slavernij. Dat is -als je het mij vraagt – de enige geldige reden om Zwarte Piet te koesteren.

Wat ik me al jaren afvraag is: waarom gaan er honderdduizenden Nederlanders vaker naar de bioscoop voor Nederlandse speelfilms? Het enige waarin Nederlandse films in uitblinken is, als je het mij vraagt, het onfunctionele naakt. Na het zien van Flodder, alleen te omschrijven als een komische pornofilm voor het hele gezin, heb ik jarenlang geen films van Nederlandse makelij durven kijken. Ik was bang om opnieuw geconfronteerd te worden met filmbeelden in slow-motion van een potje naakttennis.

En dan de onbegrijpelijke populariteit van de Nederlandstalige muziek. Ik hoor alsmaar dubbelzinnigheden in de songteksten van Nederlandse hits. ‘Vandaag is rood de kleur van jouw lippen,’ luidt de eerste zin van het refrein van Marco Borsato’s hitsingle “Rood”. Als je het mij vraagt, is dat een ode aan de vagina tijdens de menstruatie. En telkens wanneer ik die jongen van Abel gepassioneerd de zin ‘het zit nog veel te diep in mij’ hoor kwelen, zie ik meteen zijn ex-vriendin met groot uitgevallen voorbinddildo voor me. Helemaal verklaren kan ik het niet, maar dat soort ongewenste beelden heb ik nou nooit bij Engelstalige nummers.

Nee, als je het mij vraagt dan is elk gevoel van trots over de Nederlandse cultuur volkomen misplaatst. Maar mij wordt nooit wat gevraagd.

Achterbuurt

Ik weet niet waar je je bevindt wanneer je dit leest, maar mocht het in noord-Nederland zijn, dan wil ik je vooraf waarschuwen. Want ik ga een maatschappelijke kwestie behandelen die erg belangrijk is, maar door noorderlingen mogelijk als beledigend wordt ervaren.

Ben je er nog?

Goed, ik stel voor om de provincies Groningen, Friesland en Drenthe officieel tot de achterbuurt van Nederland te verklaren. Een beetje eerlijkheid over hoe er over het noorden gedacht wordt, lijkt mij heel verfrissend. Ik bedoel, de gemiddelde tiener in de Kalverstraat vraagt zich al jaren af waarom er mensen middenin een armoedig weiland wonen. Zeker nu met die ongezellige aardbevingen erbij.

Al die goeiige promotiecampagnes om mensen naar het noorden te lokken, dat is weggegooid geld. Waarom zou een weldenkend mens daar naar toe verhuizen? Er is geen werk (getuige de hoge werkeloosheidscijfers). Het landschap is er plat en saai. De inwoners zijn er stug en praten in een onverstaanbaar dialect. Pas na jarenlang inburgeren heb je oppervlakkig contact met je directe buren. Het heeft geen zin om dit als noordeling te gaan ontkennen. Ik ben zelf in Dokkum geboren. En ik weet uit ervaring hoe er in Friesland tegen ‘import’ werd aangekeken. Of kan ik beter ‘weggekeken’ zeggen?

De enige reden die ik kan verzinnen om naar het noorden te trekken, is dat de huizen er goedkoop zijn. En dat komt door alle leegstand. Zelfs jongere noorderlingen voelen zich er niet meer thuis, en trekken weg naar bewoond gebied. Oftewel het is een soort uitgestrekt bejaardenoord, daar in het Noorden. De term ‘drentenieren’ bestaat niet voor niets.

Dus begrijp ik ook niets van alle commotie over de gaswinning. Tuurlijk, is het sneu dat er zoveel woningen beschadigd zijn door de aardschokken. Maar om dan een actiecomité op te richten en de regio tot ‘cultureel erfgoed’ om te dopen, dat vind ik belachelijk. Om die paar vervallen boerderijen maakt niemand zich druk, behalve de 582.161 inwoners van Groningen.

Het is kansloos om dan ter protest in de Tweede Kamer de publieke tribune te bezetten. Een slimme rekenaar weet dat de provincie Groningen bij een gemiddelde verkiezing slechts goed is voor 7 zetels in de Tweede Kamer. Daar raken alleen de politici de SGP of de Partij van de Dieren opgewonden van. De rest van de politieke partijen ziet Groningen gewoon als wingewest. Dat is de keiharde waarheid. Best schokkend, al zijn de meeste noordelingen daaraan allang gewend.

Vuurwerkplicht

Op de allerlaatste dag dit jaar wil ik het nog hebben over het vuurwerkverbod. Ja, ik weet dat het ongezellig is om op oudjaarsdag over daarover te praten. Op pakjesavond voer je immers ook geen verhitte discussie over de toekomst van Zwarte Piet, zodat de kinderen nog voor het uitpakken van de cadeautjes in huilen uitgebarsten zijn omdat papa al schreeuwend verklapt heeft dat Sinterklaas niet bestaat. Ik kon er helaas niet eerder over beginnen want vanmorgen ontdekte ik pas dat in Enschede vanavond geen vuurwerkverbod is ingesteld.

Die ontdekking vond ik alarmerend, want er is hier in 2000 een complete woonwijk weggevaagd door een vuurwerkramp. Zelfs in die betreffende wijk, Roombeek, worden over enkele uren vrolijk de rotjes knallend afgestoken. Daarom voel ik me verplicht om vandaag mijn revolutionaire idee over het vuurwerkverbod te delen. Misschien is er vanavond een ambtenaar die in onderstaand voorstel een goed voornemen ziet om in 2015 in praktijk te brengen.

Volgens mij is een algeheel vuurwerkverbod onwerkbaar omdat het niet te handhaven valt. Iedereen begrijpt dat je op oudejaarsdag niet op elke straathoek een politieagent kunt neerzetten. Bovendien is er elk jaar in december een grote kans op sneeuwval met algehele gladheid tot gevolg. Bij dergelijke weersomstandigheden wordt het lastig om de achtervolging in te zetten om zo’n vuurwerkvandaal op te pakken, dat weet ik uit ervaring. Gisteren nog werd er mij een rotje voor de voeten gegooid, maar ben ik niet achter die kwajongens aan gegaan. Op mijn leeftijd, ze noemen het niet voor niets de verkeerde kant van de dertig, moet je daar toch mee oppassen. Voor je het weet, breek je een heup.

Dus pleit ik voor een vuurwerkplicht. Iedereen die veroordeeld wordt voor het te vroeg afsteken van vuurwerk, krijgt dezelfde taakstraf. Zij moeten verplicht, met gevaar voor eigen leven, op een afgelegen terrein het illegale vuurwerk afsteken dat de politie in beslag heeft genomen. Bij de uitvoering van de taakstraf gaan vermoedelijk wat handen en vingers verloren, dus de kans op recidive is nihil om het maar eens ambtelijk uit te drukken. En het heeft voor toekomstige generaties pubers alvast een afschrikkende werking. Ik voorspel dat dit beleid een rustig verloop van toekomstige oudejaarsavonden garandeert.

Alle ambtenaren van Nederland zijn vrij om het bovenstaande idee te kopiëren. Verwerk het tot beleidsnotitie, gooi er een ringbandje om en geef het aan een wethouder of minister. Niks te danken.

Over de schrijver:
Paul (1978), werknemer, echtgenoot en vegetariër, schrijver van stukjes op het internet sinds 2003.

Archief

  1. Smaak
  2. Fastfood
  3. Seksdagboek
  4. Zomergast
  5. Kernwaarden
  6. Mezelf
  7. Draagtas
  8. Grens
  9. Anders
  10. Migrantenkind
  11. Hemelvaartsdag
  12. Soundtrack
  13. Avontuurlijk
  14. Boekenweekgeschenk
  15. Veertig
  16. Vluchten
  17. Dankbaar
  18. Boegbeeld
  19. Theepot
  20. Rolmodel
  21. Singles Day
  22. Dinky
  23. Phil
  24. Schnitzelgate
  25. Freakshow
  26. Lustobject
  27. Mansplaining
  28. Kleinburgerlijk
  29. Praatpaal
  30. Thijmen
  31. PrEP
  32. Nepnieuws
  33. Homojaren
  34. Gaymer
  35. Queer
  36. Sportsokken
  37. Messias
  38. M/V
  39. 365
  40. Jesse
  41. Magnum
  42. Mineur
  43. Xenofobie
  44. Kinderloos
  45. Familieportret
  46. Hygge
  47. Dood
  48. Jaloezie
  49. Verdraagzaamheid
  50. Formule
  51. Rustplaats
  52. AbFab
  53. L’HETERO
  54. Iris
  55. YouTuber
  56. Playboy
  57. Cliffhanger
  58. Angst
  59. Poepen
  60. Windei
  61. Betovering
  62. Boycot
  63. Torso
  64. Feestdag
  65. Worst
  66. Schuldgevoel
  67. GTA 5
  68. Kratfiets
  69. Lidmaatschap
  70. Grijs
  71. Poppedeintje
  72. Drugspand
  73. Reisgids
  74. Souvenir
  75. Joggingbroek
  76. Stoned
  77. Nederlaag
  78. Dadbod
  79. Adonis
  80. Zwart-Wit
  81. Moederdag
  82. Filmhuis
  83. Enya
  84. Bodyscan
  85. Uurtje
  86. IJsblokjes
  87. Nederlands
  88. Fomo
  89. Achterbuurt
  90. Echtgenoot
  91. Help
  92. Infaam
  93. Joint
  94. Vuurwerkplicht

  95. Domino-effect
  96. Kast
  97. Eiland
  98. Openhartig
  99. Vinkjes
  100. Spam
  101. Vinyl
  102. Flow
  103. Trend
  104. Uitspraak
  105. Glamping
  106. Boekverfilming
  107. Advertorial
  108. Komkommernieuws
  109. Cocoonen
  110. Soap
  111. Hypocriet
  112. Asfaltvibe
  113. Tendentieus
  114. Zurigheid
  115. Meezinger
  116. Spitsvondig
  117. Paranoia
  118. Nachtegaaltje
  119. Kleurloos
  120. Selfie
  121. Zesendertig
  122. Caps lock
  123. Mol
  124. Lidl
  125. Piet
  126. Rouwkaart
  127. Sandaal
  128. Stijlbreuk
  129. E-reader
  130. Viral
  131. Vegetariër
  132. Douglas
  133. Minimalisme
  134. App
  135. Chocoladekruidnoot
  136. Natuurmonument
  137. Kledingvoorschrift
  138. Modenicht
  139. Tongen
  140. Imago
  141. Ontvrienden
  142. Hipster
  143. Weigerambtenaar
  144. Enigma
  145. Huwelijksaanzoek
  146. Schoonmaakster
  147. Verlangen
  148. Luguber
  149. Poezen
  150. Autoreply
  151. Jim
  152. Resort
  153. Kringverjaardag
  154. Hit
  155. Triangel
  156. Gothic
  157. Opstandig
  158. Vlucht
  159. Überbitch
  160. Amoebe
  161. Watjes
  162. Kapsel
  163. Metroseksualiteit
  164. Cabrio
  165. Oor
  166. Herdenking
  167. Klunen
  168. 2012
  169. Futiliteiten
  170. Talkshow
  171. Varkens
  172. Plausibel
  173. Kredietcrisis
  174. Vergrijzing
  175. Gelul
  176. Schaamhaardracht
  177. Reusachtig
  178. Arie
  179. Voornemen
  180. Opzegging
  181. Midlifecrisis
  182. Doelgroep
  183. Medeplichtig
  184. Bedbeslommeringen
  185. Plattelandsmentaliteit
  186. Alfamannetjes
  187. Koninginnedag
  188. Teenslipper
  189. Eau de toilette
  190. Boekenlijst
  191. SMS

© Paul Sinnema