Category “Lezen”

09/07/2016

L’HETERO

Op de Kalverstraat in Amsterdam is maandagavond aan Linda de Mol het eerste exemplaar van L’HETERO uitgereikt door Paul de Leeuw. Paul had bewust Linda gevraagd om het tijdschrift in ontvangst te nemen. ‘Linda de Mol is het boegbeeld van alle heteroseksuelen,’ zei Paul daarover.

De Leeuw zegt het blad aan heteroseksuelen te hebben gewijd omdat ‘het nog steeds nodig is’. Dat is ongetwijfeld waar: anders dan homoseksuelen kunnen heteroseksuelen niet opboksen tegen de idealen van schoonheid, het najagen van je dromen en een vrije seksuele moraal. ‘Je kunt dat de hetero’s onmogelijk kwalijk nemen,’ vindt Paul. ‘Met een druk gezinsleven naast een baan, blijft er geen tijd over voor sporten of hobby’s. En vanwege de kinderen wordt niet geaccepteerd dat je af en toe met een andere partner slaapt. Heteroseksualiteit is een vreselijk keurslijf.’

Op de cover van het blad prijkt een pikante foto, waarop een poedelnaakte Claudia de Breij zoenend in de branding staat met Gordon. Gordon zei meteen ja toen hij werd benaderd door de bladenmakers. ‘Ik vind het een eer. Door op de cover te gaan staan draag ik mijn steentje bij aan de acceptatie van hetero’s. In de media schilderen ze hetero’s vaak af als gewoontjes. In de huidige metroseksuele cultuur hebben ouders nog liever een kind dat crimineel is dan hetero. Ik vind dat iedereen zich fijn moet kunnen voelen.’ Het is niet de eerste keer dat Claudia en Gordon met elkaar zoenen, verklapte Claudia. ‘We kussen elkaar altijd drie keer op de wangen als we elkaar tegenkomen.’

Een opvallend item gaat over Thomas Berge, die er eenmaal spreekt over zijn heteroseksualiteit. ‘Ik heb te lang een dubbelleven geleid,’ zegt Thomas in het openhartige interview. Hij vertelt over zijn geflirt met homoseksualiteit, en zijn worsteling met het leven als hetero. Verder heeft het blad een spraakmakend verhaal over heteroseksuele ontwerpers: een taboe in de modewereld.

Een enkeling heeft kritiek op het blad. ‘Voor mij als hetero is het anders als je hetero’s met elkaar ziet zoenen. De coverfoto is een toneelstukje van een lesbienne met een homo,’ zegt Johan Derksen. Voor hem zit het pijnpunt ook in het gevoelsleven. ‘Claudia en Gordon weten niet hoe het is dat er openlijk op hetero’s wordt neergekeken’.

Tout hetero Nederland was aanwezig om de launch van de L’HETERO te vieren. Paul De Leeuw benadrukte dat het blad ook voor homo’s leuk is om te lezen.

Dit stukje bestaat grotendeels uit allerlei quotes over het blad L’HOMO. Ik heb ze omgeschreven alsof het blad over hetero’s gaat. Ik stoor me al jaren aan het blad L’HOMO en de vreemde kijk op acceptatie van homo’s, en met dit stukje wil ik duidelijk maken hoe stigmatiserend het blad eigenlijk is.

23/02/2016

Playboy

Ik voelde me beschaamd om in de boekwinkel een ‘vies boekje’ te kopen, en dus durfde ik voor de laatste Playboy niet naar mijn vaste boekwinkel te gaan. Ik reed daarvoor speciaal naar de andere kant van Enschede. Maar ook bij een wildvreemde boekhandelaar bleef het ongemakkelijk om de Playboy – met een rondborstige vrouw op de cover – op de toonbank neer te leggen. Toch moest ik het blad hebben, vanwege het interview met Geert Wilders, waar ik nieuwsgierig naar was.

Het is een bekend cliché dat iedereen het blad koopt voor de goede interviews. Eerlijk gezegd kocht ik het vooral voor de begeleidende foto’s. Al jaren vraag ik me af wat de kleur van Geert’s okselhaar is. En of hij andere lichaamsbeharing blondeert. Tot mijn teleurstelling, of opluchting, daar ben ik onzeker over, was er geen uitklapbare fotospread van een ontklede Wilders, met een nietje door zijn navel. Zelfs op zijn hoofdhaar was er geen uitgroei te bekennen. Geert had voor de foto’s overduidelijk zijn haren geverfd.

Tot zover dus Wilders als playboy.

Terug naar Geert Wilders, de politicus. Hij staat statig op de foto’s in een blauw pak met de onvermijdelijke rode stropdas. Onder politici is de rode stropdas in de mode omdat volgens onderzoek het optimisme uitstraalt. Wat ik me dan afvraag is of zo’n rode stropdas nog steeds een positief effect heeft op het aantal stemmers, nu het stemvee massaal dit trucje kent. Enfin, ik las het begeleidende interview. Meteen begreep ik waarom Geert zo weinig wordt geïnterviewd. Hij drukte zich uit in Wilderiaanse woorden als ‘testosteronbommen’, ‘nepparlement’, ‘islamisering’, ‘asielzoekers’, ‘gulden’ en ‘rambam’. Oftewel, de strekking van zijn verhaal kan iedereen invullen. De tekst was zo gortdroog als een PVV-pamflet.

Uit arren moede bladerde ik de rest van de Playboy door. Er stond schokkend weinig bloot in. Slechts 21 van de 128 pagina’s waren gevuld met naakt. En die foto’s waren dusdanig smaakvol dat het gewoon saai werd. Volgens mij heb je als blootblad in het tijdperk van de gratis internetporno dan een imagoprobleem. Voor pagina’s vol gadgets, reportages en allerhande sport- en dieettips koopt de moderne man gewoon de Esquire. En die veelgeroemde interviews zijn dus ook niet meer wat het ooit geweest is. Geen wonder dat de Playboy nauwelijks nog abonnees overhoudt.

Mijn aankoop kon ik zomaar uitleggen als een goede daad: ik had een noodlijdend blad gesponsord. Niets om me voor te schamen.

 

26/01/2016

Angst

Normaal gesproken interesseer ik me nietvoor uitgerangeerde VVD-coryfeeën, maar ik had deze week een verrassend zelfinzicht door een uitspraak van Annemarie Jorritsma. Ze vertelde in het radio-1-programma Kamerbreed dat ‘de media en de politiek de angstgevoelens in de samenleving teveel voeden’. Ik begreep ineens waarom ik de laatste maanden nauwelijks nog het nieuws volg.

‘Is het allemaal zo groot? En is het zo anders dan het was?,’ vroeg Annemarie zich tijdens de radio-uitzending openlijk af over de aanrandingen in Keulen. Anders is het niet. Het komt steeds dichterbij. In de journalistiek hanteert men voor het brengen van nieuws een vaste formule: betrokkenheid = aantal slachtoffers gedeeld door de afstand. Duizenden oorlogsslachtoffers in Syrië interesseert ons nauwelijks. Honderden aangerande vrouwen in Keulen, dat komt veel harder binnen. Zeker wanneer er ook angstaanjagende quotejes bij staan over ‘de islamitische invasie van testosteronbommen’ van die zotte Geert Wilders.

Noem het goeiig, of voor mijn part naïef, maar ik vertrouw er op dat mensen op de vlucht voor oorlog geen slechte bedoelingen hebben. Ik geloof best dat er tussen die tienduizenden asielzoekers, die naar Nederland zijn getrokken, een of twee rotzakken zitten. Maar ik weiger me vluchtelingenvrees te laten aanpraten door politici die waarschuwen voor de gevaren van onschuldige moslimmannen. Zolang het journaal met dat soort ophitsende roeptoeters opent, is mijn conclusie dat er nergens nieuwswaardig geweld is gepleegd.

Over ophitsen gesproken, daar had Jorritsma zelf ook een handje van. Terwijl ze de gevaren van de vluchtelingen probeerde te sussen, begon ze pardoes over het gedrag van mannen in het algemeen. ‘Het is niet zo dat alleen mannen uit andere culturen zich zo gedragen tegenover vrouwen, dat doen Nederlandse mannen ook,’ zei Annemarie quasi-geruststellend. Het enige dat er aan ontbrak was een advies om bronstige mannen op een armlengte afstand te houden.

Ze besloot haar alarmerende betoog met een tip voor meisjes die zich onveilig voelen als ze alleen uitgaan: ‘als ik vroeger naar een café ging, ging ik naar een homokroeg, omdat ik daar geen last van die mannen had.’ Prompt doemden er bij mij ongewenste beelden op van Annemarie die met hitsige heupbewegingen tegen nietsvermoedende nichten aanschurkt op de dansvloer. Ik had nooit verwacht dat er in deze politica ook een opdringerige flikkerfeeks kon schuilen. Dit schokkende nieuws kwam voor mij, als regelmatig bezoeker van zo’n homokroeg, veel te dichtbij. En nou ben ik dus bang voor Annemarie Jorritsma.

30/11/2015

Torso

‘Watskeburt?’ dacht ik toen er een rel ontstond over de cover van de laatste Men’s Health. Daarop stond Faberyayo, alias Pepijn Lanen, met een gespierd bovenlijf. Toegegeven, ik had Pepijn ook niet ingeschat als een sportief type. Vroeger vond ik hem uitgesproken onmannelijk met zijn magere postuur. Maar door zich twee jaar intensief af te beulen in de sportschool, had de rapper ineens een imposante sixpack gebrouwen. Verfrissend voor iemand uit een scene die vooral bekend is met sixpacks uit het koelvak. Toch deed deze imagoverandering me carrièretechnisch onverstandig aan. Menig breezersletje ligt al jaren aan Faberyayo’s voeten, juist vanwege zijn ineengedoken, slungelige lijf. Ik begreep niets van zijn ambitie om in een bodybuilder te veranderen. Daarom kocht ik het blad om het bijbehorende interview te lezen.

Ten opzichte van de wonderlijke transformatie van Pepijn was de aanleiding om te gaan sporten verrassend doorsnee. De jeugd wordt volwassen. En drank, drugs en rap-‘n-roll beginnen dan vanzelf hun tol te eisen. Hij kreeg paniekaanvallen bij drugsgebruik. En de katers begonnen hem tegen te staan. ‘Ik ben nu in een fase in mijn leven waar daar geen plaats voor is,’ zegt Pepijn over dat hij de verdovende middelen tegenwoordig laat staan. Omdat hij doordeweeks behoefte had aan structuur (zonder optredens heeft een artiest weinig te doen), was hij maar gaan trainen. Niet eens met zijn homies. Maar met Arie Boomsma.

Deze plotselinge volwassenheid van dit jeugdidool baarde me zorgen. Kan een gezondheidsfreak tegelijkertijd credible zijn als rapper? Op Instagram en Twitter zocht ik naar reacties van fans op de coverfoto. Er waren veel lacherige reacties. Afgewisseld met totaal ongeloof over Pepijn’s gespierde torso. En, waar ik al bang voor was: de meeste vrouwen vonden zijn hoofd, met dat halflange kakkerskapsel, te smal voor Pepijns opgepompte bast.

De rel ging over dat de cover mogelijk was gefotoshopt. Al zie ik dat soort geruchten altijd online, zodra iemand goed op de foto staat. Veilig vanachter een beeldscherm iemand anoniem afkraken, volgens mij uit jaloezie, omdat hij geen laf excuus bedenkt om met sporten te stoppen. En zich met frisse tegenzin 4 à 5 keer per week naar de sportschool sleept. Niemand die even de tijd neemt om aan de nieuwe, viriele Faberyayo te wennen. Nijdig sloeg ik het blad dicht en toen las ik een andere, bedenkelijke kop op de cover van Men’s Health: ‘Het nieuwe dieet dat kanker verslaat.’ Daarover had beter een rel kunnen ontstaan.

25/08/2015

Grijs

Ik vind het een beetje beschamend dat ik dagelijks alles lees dat Nu.nl publiceert onder de guitige rubriek ‘Achterklap’, daarom doe ik het vooral op een plek waar niemand het ziet: op het toilet, met de deur op slot. Omdat ik dat entertainmentnieuws nogal minutieus doorneem, wordt een groot deel van mijn brein in beslag genomen door nutteloze weetjes over celebrities. Zo weet ik alles van de Kardashians, zonder ooit ook maar een fragment van hun reallifesoap te hebben gezien. Mijn vriend verwondert zich regelmatig over mijn uitvoerige feitenkennis van willekeurige beroemdheden.

Eergisteren stond op Achterklap een verontrustend nieuwsbericht met de kop: ‘Bon Jovi na 32 jaar weg bij platenlabel’. Het feit dat Bon Jovi na 32 jaar eens wisselt van platenlabel is nauwelijks nieuwswaardig, zoals de meeste Achterklap-berichten. Het schokkende was de begeleidende foto waarop de leadzanger Jon Bon Jovi pardoes een volledig grijze haardos had. Ik vond het vreemd dat ik tekenen van de intredende ouderdom bij Jon over het hoofd had gezien. Ik doorzocht grondig het archief van Achterklap. Bij het bericht van 4 november 2013, over dat Jon Bon Jovi geëerd werd door prins George vanwege zijn liefdadigheidswerk, stond een foto met zijn vertrouwde haardos. Zelfs bij een bericht van 9 juni 2015, over een benefietconcert voor de campagne van Hillary Clinton, stond hij op de foto met zijn ouderwets donkerblonde kapsel. En nu, amper twee maanden later, is Jon’s haar ineens grijs.

Dit besef overviel me nogal, zo moederziel alleen op het toilet, want Jon Bon Jovi is toch een soort jeugdheld van me. Uren heb ik verspild met een half oog naar MTV kijken in de hoop dat de clip van Keep The Faith werd uitgezonden, omdat Jon daarin een zodanig strakke broek aan had dat het weinig tot de verbeelding overliet. Met dat in gedachten heb ik in mijn pubertijd heel wat uurtjes fantaserend doorgebracht.

Toen ik was bijgekomen van dit heftige nieuws, sloeg ik aan het mijmeren over dat de huidige YouTube-generatie niet begrijpt dat je zoveel moeite moest doen om je favoriete clip te bekijken. Jongeren kijken tegenwoordig naar MTV vanwege de onophoudelijke stroom reallifesoaps, dat kun je met goed fatsoen geen ‘music television’ meer noemen. Tot ik van mijn gemijmer opschrok, mijn broek razendsnel ophees, haastig het toilet doorspoelde, om in de dichtstbijzijnde spiegel mijn eigen hoofd te controleren. Er was geen enkele grijze haar te bekennen. Ik vraag me af voor hoelang nog.

 

28/07/2015

Reisgids

De schrijvers van brochures en sites van touroperators zijn volgens mij de meest positief ingestelde mensen ter wereld. Dat zou ik waarschijnlijk ook worden als ik tegen royale beloning naar alle uithoeken van de wereld mocht reizen om ter plekke de toeristische attracties te beschrijven. Maar daardoor prijzen touroperators de meest onwaarschijnlijke bestemmingen louter lovend aan. En zo kon het gebeuren dat ik, een fervent zonaanbidder, na een urenlange internetsessie ervan overtuigd raakte dat de regenachtige no-go-area Ierland de perfecte vakantiebestemming was.

Enkele jaren geleden was zoiets me ook overkomen. Ergens half februari dacht ik dat alle begerenswaardige bestemmingen snel volgeboekt zouden zijn. Volkomen ontoerekeningsvatbaar door een soort van manische boekingsdrift boekte ik een veertiendaagse rondreis door Toscane. Online was het me niet opgevallen dat de reis bedoeld was voor streng-gelovige globetrotters. Tot dat inzicht kwam ik pas toen, een paar dagen voor vertrek, de gedetailleerde reisbeschrijving werd bezorgd. Twee weken lang trok ik langs alle kerken in elk Godvergeten gat in Toscane, omdat de reisgids de aldaar alom aanwezige fresco’s in alsmaar overtreffende bewoordingen bleef aanbevelen. Voor mij – als leek – leken al die fresco’s op elkaar, en had ik met het eerste fresco ze allemaal gezien. Na deze vakantie was ik voorgoed mijn vertrouwen kwijt in de reistips van touroperators. En sindsdien durf ik alleen nog op reis te gaan gewapend met een onafhankelijke reisgids over de bestemming.

Ook voor de rondreis door Ierland bewees de Lonely Planet geen overtollige bagage te zijn. Tussen de rooskleurige reistips van de touroperator en de opvattingen in de Lonely Planet zat een wereld van verschil. De touroperator raadde expliciet aan om naar Shannon te rijden. ‘Deze bijzonder jonge stad is pas in 1960 gesticht om de werknemers van het nabijgelegen vliegveld te huisvesten, en wijkt daardoor af van oudere Ierse steden,’ schreef de touroperator wervend over Shannon. De omschrijving maakte me nieuwsgierig naar deze nieuwe hotspot, maar voor de zekerheid sloeg ik de Lonely Planet er op na. Die omschreef Shannon als een stad met de deprimerende sfeer van planmatig aangelegde industriesteden in de voormalige Sovjet Unie. ‘Blijf er niet hangen,’ stond er als waarschuwing bij.

Mijn vriend en ik zijn dus met een grote boog om deze toeristenval heen gereden. En onderweg spotten we nog meer denkbeeldige Sovjet-invloeden in het Ierse landschap, waarover we samen smakelijk gelachen hebben. Ja, met een goede reisgids staat niets vakantiepret in de weg.