Category “Financiën”

11/01/2016

Windei

Morgen moet ik Ingrid, mijn secretaresse, vragen om te bellen met die lui van Foodwatch. Ik ben benieuwd of we nog een trofee krijgen voor het winnen van het Gouden Windei? Volgens mij stikt die organisatie van de dikbetalende donateurs? Dan kan er best een leuk beeldje vanaf, toch? Albert Heijn heeft meer prestigieuze prijzen gewonnen, dat geef ik toe. Maar ergens achteraan op een plankje in het hoofdkantoor in Zaandam, is er vast plaats om zo’n verguld eitje uit te stallen.

Ik vind het maar onterecht hoor, dat we de prijs gewonnen hebben. Hoe durft Foodwatch onze gedroogde cranberry’s tot ‘suikerbom’ te bestempelen? Inderdaad, de cranberry’s bestaan voor slechts 30% uit veenbessen. Maar de rest is pure ananassiroop. Dat bestaat voor 100% uit zeer geconcentreerd fruit. Zelfs het voedingscentrum verkondigt dat fruit onderdeel is van een gezond dieet. Het lijkt mij volkomen legitiem dat we dit als ‘superfood’ in de schappen leggen. Ingrid moet dat eens navragen bij juridische zaken. Dan beginnen we de volgende keer gewoon een rechtszaak tegen die betweters bij Foodwatch.

Ze begrijpen volkomen niet hoe duur de productie van die rottige cranberry’s is. Aan zo’n struikje groeien er verdomd weinig besjes hoor. Als je ze dan af en toe in de bonusaanbieding wil doen, kan het alleen door de boel aan te dikken met wat ananassiroop. Dat is de harde werkelijkheid, mensen. Wij van Albert Heijn moeten ook winst maken! Anders gaan de aandeelhouders klagen. En geloof me, daar lig ik als bestuursvoorzitter eerder wakker dan van een paar idealistische foodwatchers.

Toch riekt die hele verkiezing naar fraude. Het is toch vreemd dat die stakkers van de Aldi hun nominatie voor dat verrekte windei niet hebben verzilverd? Hun zogenaamd rijkgevulde truffelpasta bevatte maar 0,0006% truffel. Onze cranberry’s bestaan voor ruim 30% uit cranberry’s. Waarom verliest de Aldi dan de verkiezing voor het meest misleidende product? Al moet ik eerlijk bekennen dat deze prijs ons geen windeieren heeft gelegd. Alle aandacht is toch gratis reclame, hè? Overal in de media schrijven ze dat Albert Heijn voortaan het percentage cranberry’s verdubbelt. En zonder dat het product is aangepast, is de verkoop van de cranberry’s al met ruim drieëntwintig procent gestegen. Zelfs met een dure reclamecampagne op televisie boeken we nooit zoveel succes.

Als alle persaandacht geluwd is moeten we Foodwatch maar een flesje wijn toesturen. Een biologische, natuurlijk. Als bedankje. Dat vraag ik morgen meteen even aan Ingrid.

28/11/2015

Feestdag

Het was mij helemaal ontgaan maar vandaag ontdekte dat ik gisteren een feestdag gemist heb. Ik had in mijn e-mail een aantal wervende nieuwsbrieven staan van mijn favoriete winkels. Onder vermelding van de kortingscode ‘BLK15’ kon ik met kortingen tot 15% online producten bestellen. En die werden dan precies op vrijdag bezorgd. Ter ere van ‘Black Friday’. Daar had ik nog nooit van gehoord. Ik kon me niet voorstellen dat er iemand in Nederland op een nieuwe feestdag zit te wachten met racistische connotaties.

Daar vergiste ik me dus in. Want in geen van de zaterdagochtendkranten stond berichtgeving over demonstraties tegen deze discriminatie. ‘Zie ginds komt…. black friday,’ kopte de Telegraaf boven een piepklein artikel over deze Amerikaanse koopdag. Niemand met een donkere huidskleur valt dus over de naam ‘Black Friday’. Ook heb ik geen enkele krenterige Hollander horen klagen over de teloorgang van het Nederlandse cultuurerfgoed, vanwege deze uit het buitenland overgewaaide feestdag. ‘Voor wat korting gooien we allemaal onze principes overboord,’ dacht ik. Het bewijs dat huidskleur echt geen verschil maakt.

Omdat ik ook niet ongevoelig ben voor advertenties met kreten als ‘korting’ en ‘eenmalig voordeel’ er in, besloot ik me voor volgend jaar alvast voor te bereiden. Black Friday valt jaarlijks op de dag na Thanksgiving. Op Thanksgiving danken de Amerikanen voor allerlei goede dingen in hun leven. Een potsierlijke feestdag waarvoor ik hartstochtelijk dankbaar ben dat we deze in Nederland overslaan. Op Black Friday hebben de meeste Amerikanen vrij en begint men traditioneel met de eerste kerstaankopen. Dus proberen slimme winkeliers klanten te lokken met het aanbieden van beperkt voorradige artikelen tegen lage prijzen.

Noem me een pietlut, maar het lijkt mij logisch dat ‘Zwarte Vrijdag’ in Nederland dan traditiegetrouw valt op de vrijdag na Sinterklaas. Als het pas is toegestaan om de kerstboom op te zetten nadat Sinterklaas is vertrokken, waarom mag je dan al eerder aan de kerstinkopen beginnen? Maar nee, de Nederlandse winkeliers liften graag mee op het succes van dit Amerikaanse kerstfestijn. Dat vond ik erg respectloos naar onze goedheiligman toe.

Ergens was ik teleurgesteld dat ik zoveel aanbiedingen was misgelopen. Dus spoedde ik me een dag te laat naar de binnenstad. Misschien kon ik mijn koopwoede nog botvieren op wat afgeprijsde restpartijen. Tot mijn verwondering kreeg ik overal nog steeds 15% korting. Op een gewone, vreugdeloze zaterdag. Omdat de uitverkoop was begonnen. Black Friday is dus een bijzonder alledaagse feestdag.

20/09/2015

Lidmaatschap

Zo’n economische crisis is heel aanstekelijk, zelfs als je er niets van merkt dat je minder te besteden hebt. Voor ik het wist zat ik vorig jaar alle automatische afschrijvingen op mijn bankafschriften na te lopen. Dan blijkt dat je toch een hoop overbodige abonnementen en lidmaatschappen verzamelt in een mensenleven. Ik heb flink geld bespaard door het abonnement op te zeggen van een tijdschrift dat altijd ongelezen bij het oud papier belandt. En ik brak mijn hoofd over de vraag: ‘hoelang blijf je om nostalgische redenen lid van een publieke omroep?’.

De eerste vereniging waar ik ooit lid van werd is de VPRO. Vroeger las ik religieus de brievenrubriek in de VPRO-gids. En ik kwam op zondagochtend vrijwillig vroeg mijn bed uit om de VPRO-jeugdtelevisie te kijken. Programma’s als ‘Theo en Thea’ vond ik geweldig. Na het terugkijken van wat oude fragmenten op YouTube, vroeg ik me wel af waarom mijn zussen en ik dat programma zonder enige vorm van ouderlijk toezicht mochten zien. Een kinderprogramma met prostitutie of drugs als hoofdthema vind ik achteraf bezien tamelijk choquerend. In de jaren tachtig waren we duidelijk meer vooruitstrevend en ruimdenkend dan tegenwoordig.

Natuurlijk begrijp ik best dat niet elk televisieprogramma van een publieke omroep bij mij in de smaak kan vallen. En je zult me nooit horen klagen dat ik belasting betaal voor programma’s als Ranking The Stars. Toch werd het lidmaatschapsgeld me in 2014 een beetje te gortig toen ik tot de conclusie kwam dat ik VPRO-lid ben vanwege programma’s als ‘Keek op de Week’ en ‘Kreatief met Kurk’. Beide programma’s werden begin jaren negentig voor het laatst uitgezonden. Sindsdien vond ik geen enkel VPRO-programma het kijken waard. Nou ja, op de sketch over de poeppoli uit ‘Toren C’ na dan. Eén enkel hilarisch fragment in tien jaar televisie is onvoldoende reden om jaarlijks € 12,50 te blijven betalen.

Ik had mijn lidmaatschap net opgezegd toen de VPRO ‘Zondag met Lubach’ op de buis bracht. Een geslaagde Nederlandse versie van de typisch Amerikaanse satirische latenightshows. Arjen Lubach kijkt met scherpe en studentikoze humor terug op het nieuws van de afgelopen week. Zelfs Youp van ’t Hek, die ouwe zuurpruim die alleen nog om zijn eigen grappen kan lachen, noemt het een geestig programma. Inmiddels ben ik dusdanig fan dat ik elke zondag probeer om ouderwets op tijd voor de televisie te zitten. Ik zou er bijna weer VPRO-lid voor worden.

 

13/02/2015

Achterbuurt

Ik weet niet waar je je bevindt wanneer je dit leest, maar mocht het in noord-Nederland zijn, dan wil ik je vooraf waarschuwen. Want ik ga een maatschappelijke kwestie behandelen die erg belangrijk is, maar door noorderlingen mogelijk als beledigend wordt ervaren.

Ben je er nog?

Goed, ik stel voor om de provincies Groningen, Friesland en Drenthe officieel tot de achterbuurt van Nederland te verklaren. Een beetje eerlijkheid over hoe er over het noorden gedacht wordt, lijkt mij heel verfrissend. Ik bedoel, de gemiddelde tiener in de Kalverstraat vraagt zich al jaren af waarom er mensen middenin een armoedig weiland wonen. Zeker nu met die ongezellige aardbevingen erbij.

Al die goeiige promotiecampagnes om mensen naar het noorden te lokken, dat is weggegooid geld. Waarom zou een weldenkend mens daar naar toe verhuizen? Er is geen werk (getuige de hoge werkeloosheidscijfers). Het landschap is er plat en saai. De inwoners zijn er stug en praten in een onverstaanbaar dialect. Pas na jarenlang inburgeren heb je oppervlakkig contact met je directe buren. Het heeft geen zin om dit als noordeling te gaan ontkennen. Ik ben zelf in Dokkum geboren. En ik weet uit ervaring hoe er in Friesland tegen ‘import’ werd aangekeken. Of kan ik beter ‘weggekeken’ zeggen?

De enige reden die ik kan verzinnen om naar het noorden te trekken, is dat de huizen er goedkoop zijn. En dat komt door alle leegstand. Zelfs jongere noorderlingen voelen zich er niet meer thuis, en trekken weg naar bewoond gebied. Oftewel het is een soort uitgestrekt bejaardenoord, daar in het Noorden. De term ‘drentenieren’ bestaat niet voor niets.

Dus begrijp ik ook niets van alle commotie over de gaswinning. Tuurlijk, is het sneu dat er zoveel woningen beschadigd zijn door de aardschokken. Maar om dan een actiecomité op te richten en de regio tot ‘cultureel erfgoed’ om te dopen, dat vind ik belachelijk. Om die paar vervallen boerderijen maakt niemand zich druk, behalve de 582.161 inwoners van Groningen.

Het is kansloos om dan ter protest in de Tweede Kamer de publieke tribune te bezetten. Een slimme rekenaar weet dat de provincie Groningen bij een gemiddelde verkiezing slechts goed is voor 7 zetels in de Tweede Kamer. Daar raken alleen de politici de SGP of de Partij van de Dieren opgewonden van. De rest van de politieke partijen ziet Groningen gewoon als wingewest. Dat is de keiharde waarheid. Best schokkend, al zijn de meeste noordelingen daaraan allang gewend.

16/01/2015

Infaam

Het is sneu voor de Moszkowiczjes dat zelfs het braafste en minst bekende familielid, strafpleiter David Moszkowicz, als de derde van vier broers uit zijn ambt is gezet. Mijn hart ging toch sneller kloppen van dit smeuïge nieuws. Dat kwam vooral door de manier waarop radio 1 het nieuws aangekondigde. De nieuwszender was helemaal losgegaan op het zoveelste drama binnen de gerenommeerde advocatenfamilie.

Eindelijk mochten de doorgaans zo bedeesde verslaggevers van de NOS schreeuwerige koppen bedenken, die normaal gesproken alleen voorbehouden zijn voor de cover van de Story. Zonder enig spoortje van ironie sprak een nieuwslezer over ‘de teloorgang van de advocatenfamilie Moszkowicz’. Ik genoot ervan dat er werd gesproken van een advocaat die ‘geschrapt is van het tableau’. Die uitdrukking is toch een van de pareltjes van de Nederlandse taal, en hoor je maar zelden. Het was je reinste riooljournalistiek, met een chique tintje.

Mijn gedachten dwaalden af naar Bram, de andere gevallen Moszkowicz-telg. Hij zag in de rellerige berichtgeving vast een geschikte aanleiding om nog eens de woorden ‘infaam’ en ‘abject’ uit te spreken. En ik ben het roerend met Bram eens dat het een abjecte en infame toestand is. In deze treurige familiegeschiedenis zie ik het onomstotelijke bewijs dat het een schande is, om je kinderen te dwingen tot opvolging in het familiebedrijf.

Gelukkig luisteren de meeste pubers – op het moment dat zij een beroepskeuze maken – toch niet naar hun ouders. Als mijn vader zijn zin had gekregen, dan had ik me geïnteresseerd in het repareren van de kapotte versnellingsbak van zijn krakkemikkige Jeep. En dan was Nederland nu met mij een uiterst incompetente automonteur rijker geweest.

Gezien de interesses van Bram, acht ik het onwaarschijnlijk dat hij ooit vrijwillig voor het advocatenvak had gekozen. Iemand die zich moeiteloos weet te omringen met mooie vrouwen en schimmige zakenlieden, had volgens mij een glansrijke carrière kunnen hebben als raamexploitant op de Wallen. Of Bram was hoofdredacteur van het stijlvolle mannenblad Esquire geworden, vanwege zijn onberispelijke smaak in maatpakken, sportwagens en horloges.

Mocht het UWV nog op zoek zijn naar passend werk voor de gebroeders Moszkowicz, dan lijken ze mij op basis van hun eigen noodlottige loopbaan uitstekend gekwalificeerd als beroepskeuzeadviseur. De broers kunnen bij jongeren beslist overtuigend bepleiten dat zij hun hart moeten volgen bij de studiekeuze. Want succes, geld en roem is ook niet alles. Daar is de familie Moszkowicz het levende voorbeeld van.

30/10/2014

Spam

Het was even schrikken toen ik in mijn inbox ontdekte wat mijn online imago is. Ik sta bekend als een man met een klein geslachtsdeel die ik door erectieproblemen nauwelijks omhoog kan krijgen, en dat net terwijl ik naarstig op zoek ben naar een nieuwe vriendin.

Ik ontvang namelijk doorlopend aanbiedingen voor pillen om mijn penis te verlengen. Uit de aanbiedingen begrijp ik dat de gewenste minimumlengte ongeveer 22 centimeter is. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik klein of groot geschapen ben. Ik heb nooit de moeite genomen om mijn geslachtsdeel op te meten. En heb me zelfs niet eerder afgevraagd hoe de maat van mijn penis zich verhoudt tot het gemiddelde. Uit onderzoek blijkt dat de gemiddelde Nederlandse penislengte op 15,87 centimeter ligt. Ik vraag me vooral af hoe je de lengte vakkundig opmeet. Leg je dan je lid op tafel met iets van een geodriehoek ernaast?

‘Ben jij zelfverzekerd in bed? ‘ was het dreigende onderwerp van een andere e-mail in mijn inbox. Tja, zelfverzekerd wil ik mijzelf niet noemen. Ik troost me bij de gedachte dat mijn dates nooit bij een one-night-stand zijn gebleven. En dat er nimmer een sekspartner in lachen is uitgebarsten toen ik mijn boxershort uittrok. Mocht dat ooit nog gebeuren dan ken ik inmiddels wat paardenmiddeltjes om mijn jongeheer een paar centimeter te laten groeien.

Waarschijnlijk heb ik grotere problemen dan een kleine leuter, want het gerucht gaat dat ik ‘m helemaal niet hard krijg. Voor een zacht prijsje, slechts 99 cent, kan ik blauwe Viagra-pilletjes kopen via interessante links die mij regelmatig gemaild worden. Da’s handig, want op bijna dagelijkse basis ontvang ik e-mails van meisjes die ‘extreme dingen’ met mij willen doen. Ene Tieneke vraagt me geregeld of het vanavond nog doorgaat en ze schrijft dat ze houdt van ‘lekker ruig tussen de lakens’. Ik krijg de indruk dat de verwachtingen van mijn prestaties in bed hooggespannen zijn bij al die meiden. Omdat ik eigenlijk alleen op mannen val, kan ik maar beter een flinke dosis erectiepillen online bestellen.

Lastig is dat ik die pillen momenteel niet digitaal kan afrekenen. Ik kreeg namelijk net bericht dat mijn ING-account voor online bankieren is verlopen. Door op een link te klikken kon ik het account gelukkig verlengen. Helaas kon ik me mijn inloggegevens niet herinneren, en ik bedacht me dat ik geen bankrekening bij de ING heb. Voorlopig kan ik me dus financieel geen erectie veroorloven.