08/06/2020

Doodverklaard

In deze tijden van dood en verderf valt me op dat er een gewoonte is om allerlei dingen dood te verklaren. Zo is volgens mediakenners televisie dood. En dat allemaal omdat er geen vijf miljoen kijkers tegelijkertijd de finale The Voice bekijken. Allemaal onzin want ik breng best veel tijd door voor een televisiescherm. Ik bedoel, ik heb Netflix bijna uitgekeken, alleen zetten ze er telkens weer nieuwe series en films op. Volgens mij kijk ik door de komst van Netflix wel minder naar de NPO, RTL of SBS. Dat komt simpelweg doordat er op Netflix meer series staan  die aansluiten op mijn interesses. Ik noem een Queer Eye, Russian Doll, The Haunting of Hill House en Fargo. Wat dan wel verleden tijd is? Dat ik om tien uur ’s ochtends veroordeeld ben tot het kijken van Koffietijd. Ik kijk ’s morgens om tien uur rustig – met een kopje koffie, dat wel – naar een bloederige horrorfilm. Ik bepaal wanneer ik wat kijk. Zelfs de persconferenties van Mark Rutte kijk ik later terug.

Ook een stille dood gestorven: de roman. ‘Na honderd jaar gaat de roman toch nog dood,’ stond er op de cover van de zaterdagkrant. Vreemd, want mijn boekenkast en e-book puilen bijkans uit van de romans. Op mijn nachtkastje ligt standaard een stapel van 3 verse boeken op voorraad, omdat ik het heerlijk vind om te lezen voor het slapen gaan. Toen ik tijdens de lockdown niet met vrienden kon afspreken, ging mijn consumptie van de letteren zelfs omhoog. Ik las in de afgelopen weken ‘Rustig aan, tijger’ van Joost de Vries, ‘Aristoteles & Dante ontdekken de geheimen van het universum’ van Benjamin Alire Sáenz, ‘Ook mijn holocaust’ van Maurits de Bruijn, ‘Kleine brandjes overal’ van Celeste Ng en ben net begonnen aan ‘Jaag je ploeg over de botten van de doden’ van Olga Tokarczuk.  Dus hoezo is de roman dood? In de boekhandel was het bovengemiddeld druk, zeker ten opzichte van de rest van de winkelstraat. Als er dan al minder romans gelezen worden dan komt het doordat het internet vol staat met goede bloggers die fijne stukjes publiceren (hallo, Henk van Straten). Ik schaar lezen nog steeds onder mijn favoriete hobby’s. Misschien ben ik slechts een reliek van de dood, om nog maar eens een bestseller te citeren.

Over bloggen gesproken, toen ik aan een vriend vertelde dat ik weer ging bloggen, adviseerde hij me om te gaan vloggen. ‘Bloggen is dood,’ zei hij. Omdat ik het ongemakkelijk vind om mezelf terug te zien en te horen, is vloggen niet echt mijn ding. Bijkomend voordeel: bij schrijven hoeft het niet in één take goed te zijn. Schrijven en schrappen is onderdeel van het plezier. Schrijven is sowieso mijn manier om orde in de chaos te scheppen. Als oldskool blogger begrijp ik ook dat ik in 2003 meer lezers had dan tegenwoordig in 2020. Voor bloggen geldt, net als voor televisie, dat het aanbod groter is.

En dan nog zoiets, de bekende personen die om de haverklap worden doodverklaard op internet. Een greep uit de laatste weken: Trump (onkruid vergaat niet), Madonna (springlevend maar muzikaal irrelevant) en Little Richard. Al bleek hij echt dood.

11/05/2020

Fastfood

Op Netflix staat een serie die een tijdscapsule is naar het pré-coronatijdperk. In ‘Nadiya’s Time To Eat’ heeft de presentatrice het steeds over het hebben van haast en dat we door het tijdrovende koken minder tijd doorbrengen met geliefden. In deze tijd van quarantaine klinkt dat als science fiction.

Sinds ik thuis ben opgesloten, breng ik meer tijd door met mijn lief dan me lief is. Het woord ‘haast’ spreek ik nooit meer uit. Wat wil je ook, de reistijd naar mijn werk is gedecimeerd naar een wandeling van een trap omhoog naar een oud bureau op de logeerkamer. Zonder een sportschool om mezelf in af te beulen, vrienden om mee af te spreken en winkels om naar toe te fietsen, heb ik zeeën van tijd over. Tijd die ik in theorie kan besteden aan het bereiden van een linksdraaiende yoghurt voor een trifle met achtentachtig laagjes.

Waarom ik dan uitgerekend nu verslingerd raak aan een kookprogramma met gezonde fastfoodrecepten, is mij ook een raadsel. Feit is dat ik vier uur languit op de bank heb gelegen om alle zeven afleveringen van ‘Nadiya’s Time To Eat’ te bekijken. Wat hielp is dat ik alle benodigdheden al in huis bleek te hebben. Nadiya kookt namelijk alleen met kant-en-klare ingrediënten uit blik, pot of de diepvries. Dat trof, want mijn principes over verwerkt voedsel gingen sinds de quarantaine overboord. Houdbaarheid staat voorop en ik kijk niet op een vitamine meer of minder. Ik ruilde de modderige, biologische winterpenen in voor een pot wortels. En hamsterde (naast een pallet toiletpapier) genoeg pakjes, potjes en blikjes om ieder keukenkastje en de diepvries mee af te toppen.

Voor Nadiya’s stressvrije recepten zijn diepvriesgroente essentieel. Zij zet een volwaardige, zelfgemaakte maaltijd op tafel waarbij doperwten ontdooien in het kokende water waarmee ze gedroogde noodles kookt. Kruiden erover. Klaar! Haar overkoepelende filosofie is dat je de energie van gezonde voeding vooral moet besteden aan alles, behalve koken. Haar recepten staan zo snel op tafel, dat ik er voor overwoog om van de bank te komen.

Ieder sluipweggetje om het koken in te korten past Nadiya toe. Bieten voor een pastasaus gaan in de blender. Voor het snipperen van een ui pakt zij de keukenmachine. Dat was een probleem. Mijn blender is lek. Het handvat van de mengkom is afgebroken. Omdat ik een prehistorisch model heb van twee jaar geleden, levert de fabrikant geen vervangende onderdelen meer.

Online verdwaalde ik in een woud van technische specificaties en gebruikerservaringen. De ene keukenmachine heeft geen blender, de ander vermaalt uien tot pulp in plaats van ze te snipperen. Daarvoor kocht je beter een aparte uiensnijder. Ergens in een digitaal winkelmandje wacht er een assortiment aan keukenmachines op mijn keuze.

Intussen voelden die snelle recepten al niet meer stressvrij.