27/10/2014

Vinyl

Een vlaag van jeugdsentiment overvalt je op de meest onverwachte momenten.

Bijvoorbeeld vlak nadat je je oude pick-up hebt weggegooid. Dat ding stond al jarenlang te verstoffen op zolder toen ik eindelijk ‘m wegdeed. Tegelijkertijd nam ik ook afscheid van mijn moeder’s verzameling oude platen, waaronder een langspeelplaat van de Nederlandstalige klassieker ‘De Clown’. De platenhoes van ‘De Clown’, een doodsaaie foto van Ben Cramer met een clownsneus op, vond ik in mijn jeugd doodeng. Met vele nachtmerries – met een clown in de hoofdrol – tot gevolg. Ben Cramer is van grote invloed geweest op mijn leven, want ik ben tegenwoordig nog steeds bang voor clowns. Helaas had het weggooien van de langspeelplaat niet de therapeutische werking waarop ik gehoopt had.

Mijn opruimwoede had een geheel andere bijwerking: een hevig verlangen naar technisch onderontwikkelde audio-apparatuur van verdacht allooi. Binnen een paar weken nadat ik mijn oude exemplaar had weggegooid, kocht ik alweer een gloednieuwe platenspeler. In onze huiskamer staat dus het soort hifi-stereoset van zwart plastic, dat in de jaren tachtig volkomen onterecht pontificaal als blikvanger werd neergezet. En omdat mijn vriend wèl van alles bewaart, is de platenspeler aangesloten op een grote versterker en twee prehistorische boxen met een fineer die er bijzonder onnatuurlijk uitziet.

Toch brengt de platenspeler veel sfeer bij ons in huis. Het begint al met dat ik lang in de kast sta te turen, op zoek naar de plaat die het beste bij mijn gemoed past. Naar die toepasselijke muzikale omlijsting, luister ik met meer aandacht dan ik eerder voor muziek had. De spaarzame keren dat ik toch afgeleid raak van de muziek dan merk ik vanzelf de plotselinge stilte op, omdat de plaat omgedraaid moet worden. In het begin miste ik bij het afspelen van mijn LP’s de mogelijkheid om bepaalde nummers over te slaan. Toch vind ik de meeste saaie liedjes na een paar keer verplicht luisteren vanzelf mooier worden. Sommigen groeien zelfs uit tot mijn favoriete nummers.

Normaal gesproken ben ik helemaal niet wars van nieuwe gadgets. Op mijn smartphone luister ik via Spotify onvermoeibaar naar een onafgebroken stroom liedjes van mijn favoriete artiesten. Technisch is dat heel vernuftig, maar het fungeert dan als muzikaal behang. Ik luister er naar zonder dat de muziek werkelijk bij me binnenkomt.

Natuurlijk zijn vinylplaten met hun krassen ingehaald door de MP3 of CD. Ik vind het steriele geluid van die moderne techniek toch minder sfeervol dan dat van een krakerige langspeelsplaat.