20/10/2016

Verdraagzaamheid

Mijn vriend en ik liepen in het zonnetje langs de Amstel toen ineens de stoep versperd werd door een horde van minstens twintig travestieten, die buiten voor café Queers in vol ornaat stonden te wachten. Hun haar was tot grote hoogten getoupeerd. Een scala aan kitscherige jurken met een overdaad aan glitters. Met daaronder zulke hoge hakken dat je ballen moet hebben om erop te durven lopen. ‘Dit kan alleen in Amsterdam,’ zei ik tegen mijn vriend. Ik voelde me trots dat ik in een land woon waar dit gewoon mogelijk is. We staken ergens illegaal de straat over, om ons pad te vervolgen.

Ook verkeerstechnisch was het al een verdraagzame week geweest. Op de Coming-Outdag werden er op verschillende plekken ‘gaybrapaden’ feestelijk in gebruik genomen. In Arnhem gooiden ze er zelfs nog een stel homovriendelijke verkeerslichten tegenaan. Zelfs in het verre Twente kan ik oversteken over gezellig regenboogzebrapad in Almelo.

De feestvreugde werd een beetje gedrukt door enkele felle tegenstanders. Gelukkig had dat weinig te maken met intolerantie, en des te meer met de verkeersveiligheid. Een verkeerspsycholoog, ik verzin dit niet, zegt daarover: ‘als je met zebrapaden gaat klooien, krijg je problemen’. Hij is bang dat het voor automobilisten onduidelijk is of zij voorrang moeten verlenen. Maar, daarmee is het regenboogzebrapad even gevaarlijk voor homo’s als hetero’s, dat is het goede nieuws.

In de trein naar huis werd mijn goede humeur verpest door een nieuwsbericht over de verspreiding van een antihomoflyer. Terwijl ik aan het genieten was van een zonnig en verdraagzaam Amsterdam, werd verderop een pamflet verspreid dat christenen, joden en moslims oproept om in actie te komen tegen homoseksualiteit. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Over wat er in de gemiddelde kerk of moskee wordt gepredikt, heb ik een stellige mening. Ik houd mezelf voor dat verdraagzaamheid van twee kanten moet komen. Dus respecteer ik iemands geloof, ook al ben ik het ermee oneens.

En hoewel de makers van de flyer tegenover de journalist benadrukten dat zij geweld tegen homoseksuelen niet aanmoedigen, geloof ik niet dat het zo werkt. Dat gevoel werd bevestigd door een tweede nieuwsbericht. Twee homomannen waren zwaar mishandeld op de pont achter het Centraal station. Nog een plek waar ik eerder onbezorgd rondliep. ‘De daders zijn vast getint,’ was mijn allereerste gedachte. De vrees voor mijn eigen veiligheid maakt mij ook onverdraagzaam en dat vind ik het allerengst.