12/12/2017

Theepot

Ik had me vooraf iets anders voorgesteld bij ‘uitwaaien op Vlieland’ dan te veranderen in een menselijke vlieger. Dat is wat er gebeurt als je in een stormbui op de fiets boodschappen doet met je regenponcho aan. Toen ik de dodemansrit naar ons vakantiehuisje had overleefd, checkte ik het weerbericht. In heel Nederland voorspelde het KNMI een dun laagje sneeuw. Vanwege het zeeklimaat ging het op Vlieland het gehele weekend keihard regenen. Ik besloot om de rest van het weekend binnen te blijven. Op een alternatieve manier leek me dat verfrissend: op een eiland het strand mijden. Het vakantiehuisje was knus en bevatte twee redenen waardoor ik inderdaad niet meer buiten kwam. 1. Er stond een palletkachel in de huiskamer. 2. Er was een roestvrijstalen theepot aanwezig.

Over die theepot had ik vooraf had ik nog mijn reserves. Je zet tegenwoordig voor elke kop thee vers water. Zo’n ouderwetse theepot had ik voor het laatst gezien bij mijn oma. Die hield, onder een theemuts, de thee urenlang warm. Mijn herinnering is dat de smaak van de thee steeds slechter werd. Niettemin maakte de aanblik van de theepot een nostalgisch gevoel bij me los. Thuis bén ik een theemuts. Zo eentje met een opzichtige houten kist met een belachelijk groot assortiment theesoorten, waardoor je theewater is afgekoeld tegen de tijd dat je eindelijk theezakje hebt uitgekozen. Toch leek me zo’n theepot begerenswaardig.

Omdat mijn keuken overbevolkt is door allerhande impulsaankopen die na eenmalig gebruik staan te verstoffen, besloot ik om eerst de theepot in het vakantiehuisje uit te proberen. Dus verschanste ik me met een pot groene thee en een goed boek bij de houtkachel. Dat ik, al zittend, thee kon bijschenken, daar kon ik wel aan wennen. Thuis moest ik me telkens losrukken van mijn boek om de waterkoker aan te zetten. First world problems, dat weet ik. Maar toch, een probleem.

Dus besteedde ik de rest van mijn tijd in Vlieland aan wat ik ‘geestelijk uitwaaien’ noem. Piekeren over onbeduidende dingen waarvoor je je thuis geen tijd gunt. Bijvoorbeeld over welke theepot de beste koop is. De online warenhuizen maken het je moeilijk. Ze vragen zonder uitleg voor een theepot van Vienna Leopold dertig euro minder dan voor een vergelijkbaar exemplaar van Bredemeijer. Nog een raadsel: waarom is een theepot met 1,4 liter inhoud goedkoper dan een theepot van één liter? Gelukkig had ik alle tijd om ervan wakker te liggen.

Aan het einde van het weekend had ik weinig van Vlieland gezien. Toch verlangde ik terug naar mijn eigen huis. Naar de houtkachel die ik weer wilde opstoken. En naar de dubbelwandige theepot die onderweg was.