Posts Tagged with “Zelfhulp”

31/01/2017

365

En ik dacht dat het water in de Noordzee verontreinigd was, van olielozingen door boorplatformen en zo, blijkt de zee een reinigend vermogen te hebben. Tenminste, voor mij dan, want ik ben afgelopen donderdag de Noordzee in geweest en ik kwam er als herboren uit.

Dat effect was voor mij onverwacht.

Ik liep me vorige week sowieso te verwonderen op het eerste seminar van het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol. ‘Waar ben ik aan begonnen?’ vroeg ik mezelf geregeld af. Ik ben, of nee, ik was iemand die zelfhulpboeken een belachelijk concept vond. ‘De enige die beter worden van zelfhulpboeken zijn de auteurs,’ dacht ik. Uit nieuwsgierigheid heb ik er enkele gelezen. Het lukte me nooit om de inhoud serieus te nemen. Dat kwam door de auteursportretten op de achterkant van het boek. Google maar eens op Alain de Botton, Wayne Dyer of Dr. Phil. Ze zien er uit als griezelige kluizenaars, die in de vrieskist het stoffelijk overschot van hun overleden moeder bewaren. Geen types die ik snel om raad ga vragen.

Enter David en Arjan, schrijvers van het boek 365 Dagen Succesvol. Op foto’s zien ze er normaal uit. Waarschijnlijk hebben ze allebei geeneens een vrieskist. Dus durfde ik het aan om hun boek te lezen. Ik moet wat, ergens zwevende tussen een voorbije dertigersdip en een naderende midlifecrisis. Ik ben getrouwd, woon in een leuk huis, heb een goede baan, en ben toch ontevreden. Om de zelfhulpgoeroes van Doe Maar te citeren: een algeheel gevoel van ‘is dit alles wat er is?’.

De ondertitel van het boek (‘jouw beste jaar ooit’) klonk hysterisch en aanlokkelijk tegelijkertijd. Een paar bladzijdes verder hadden ze me al ingepakt. Het boek was bedoeld voor ‘iedereen die een gelukkig en succesvol leven niet aan het toeval wil overlaten’. Dat raakte me. Ik heb al langer het gevoel dat ik op de passagiersstoel zit, en mijn leven nauwelijks kan besturen. Onzin natuurlijk, maar een prima redenatie om nergens verantwoordelijkheid voor te hoeven nemen.

Het boek stelde allerlei diepzinnige vragen waarop ik geen antwoord wist. ‘Magie bevindt zich buiten je comfortzone,’ stond er op een andere bladzijde. Een volkomen afschrikwekkend gegeven voor een gewoontedier als ik. Om mezelf te helpen het avontuur aan te gaan, heb ik me aangemeld voor het jaarprogramma.

Geheel buiten mijn comfortzone stond ik – als koukleum – ineens in de ijskoude Noordzee.

Omdat het kon.

Of beter nog: omdat ik het wilde.

10/11/2012

Minimalisme

Google weet altijd raad op het moment dat je wanhopig bent, dus zocht ik op: ‘in mijn huis is het een grote teringbende en ik word er gek van’. Bovenaan de zoekresultaten prijkte een link naar het prikbord van zelfmoord.nl. Inderdaad lost zelfmoord de meeste menselijke problemen snel op. De dagelijkse lijdensweg des huishouden vond ik draaglijk genoeg, om naar een minder drastische maatregel door te zoeken.

Goddank vond Google in 0,38 seconden nog ongeveer 5.580 andere resultaten. Daartussen stuitte ik op de stroming van het minimalisme. Sinds ik me daarin heb verdiept, verlang ik naar minimalistisch leven. Met minder verantwoordelijkheden. En vooral minder troep.

Anders dan je van een minimalist verwacht, schafte ik eerst nog meer aan: mijn eerste zelfhulpboek van The Minimalists. ‘Live a meaningful live,’ beloofde de cover. Dat wilde ik graag. Liefst morgen. Om van een maximalist in een minimalist te veranderen, raden zij een verandertraject van eenentwintig dagen aan. ‘Eigenaardig,’ dacht ik ‘dat er zo’n ingewikkeld proces nodig is om mijn leven te versimpelen’. Op de eerste dag moet ik een actielijst opstellen van veranderingen om per direct uit te voeren. Vaker sporten. Gezonder eten. Langer slapen. Geen idee hoe een mens dat inpast in een zevendaagse werkweek naast een fulltime baan. Het was het proberen waard.

De derde dag heet het ‘inpakfestijn’. Die dag heeft een simpel concept. Je doet alsof je gaat verhuizen en pakt al je spullen in dozen in. In de dagen erna pak je alleen uit wat je nodig hebt. Enkele doucheartikelen, schone kleren, het broodnodige keukengerei. Alles dat na 7 dagen nog ingepakt is dat is overtollig. De schrijvers geven je drie opties voor die overbodige bezittingen: verkopen, doneren of weggooien. Best haalbaar, lijkt me.  Het zit al in mijn systeem om ongebruikte dingen meteen weg te doen. Toen ik bij mijn vriend introk, bracht ik slechts met twee stationwagens aan spullen mee (inclusief een massieve, antieke dekenkist). Toch voorzie ik één miniem probleempje.

Mijn opruimzucht wordt ruimschoots gecompenseerd door de ongekende bewaarzucht van mijn vriend. Op zolder staan stapels kapotte computers veilig opgeborgen zodat je onderdelen voorradig hebt om ‘n defecte computer mee te repareren. Vraagt mijn vriend zich af van wie hij in 2006 een kerstgroet heeft ontvangen? Dan kijkt hij dat stapeltje kerstkaarten gewoon even na.

Als ik van het minimalisme écht werk wil gaan maken, dan moet ik eerst ergens anders afstand van doen.