Posts Tagged with “YouTube”

01/04/2016

YouTuber

Op Netflix staat de documentaire “Snervous” van 1 uur en 23 minuten over Tyler Oakley. (Nee, ik had ook nog nooit van hem gehoord.)

De persoonlijke documentaire beschouwde ik vroeger als het ideale medium voor supersterren om te laten zien hoe gewoon zij zijn gebleven. Ondanks al het succes en fortuin. Iedereen die de aftiteling van ‘In bed with Madonna’ of ‘Living with Michael Jackson’ heeft gehaald, weet dat die documentaires daarin falen. Uit de beelden bleek dat een mens erg excentriek wordt van teveel aandacht. Precies dat maakt de persoonlijke documentaire over het privéleven van een wereldster interessant. ‘Waarom volgt een documentairemaker dan een onbekende YouTuber als Tyler Oakley?’ vroeg ik me af. Waren de beroemdheden op? Of was Tyler Oakley een ster van de toekomst? Er zat niets anders op dan de documentaire te kijken.

Ik ontdekte dat er een soort van parallel universum is waarin de Tyler Oakley een ster is. Er zijn miljoenen wezens fan van hem. Hij heeft namelijk acht miljoen abonnees op zijn YouTube kanaal, waarop hij allerlei filmpjes zet. Die filmpjes zijn in totaal al 559 miljoen keer bekeken. In een wereld waarin Patty Brard een bekende Nederlander is, terwijl ze gemiddeld zevenhonderdduizend kijkers trekt met een uitzending van Shownieuws, is Tyler Oakley dus een absolute wereldster.

Meer moeite had ik met het doorgronden van het grote succes van Tyler’s filmpjes. Die zijn namelijk tamelijk eentonig. Want Tyler houdt er van om in zijn slaapkamer voor de webcam over zichzelf te praten. Soms met een stapel vieze was op de achtergrond. Zijn eerste filmpjes uit 2008 gaan over zijn Pokémon-obsessie. Hij filmt zijn eigen reactie tijdens het kijken van een onsmakelijke pornofilm. En hij post een video over een Chicken Nugget Challenge met zijn beste vriend, waarin Tyler 42 kipnuggets opeet. Oftewel, hij doet alles dat je van een nerd met een online videodagboek verwacht.

In latere video’s zien we Tyler die zijn post opent. Of raadt hij onbeschaamd allerlei kookboeken aan, terwijl hij toegeeft dat hij nooit kookt. Ook vindt hij het nodig om uitgebreid zijn mening te geven over hoe hij als homoseksueel tegenover het homohuwelijk staat (clou: hij is voorstander). Allemaal razend oninteressant.

Ik begon te overpeinzen wat een doorsnee persoon bezielt om z’n dagelijkse belevenissen op het internet met miljoenen wildvreemde mensen te delen. Waarom dringt iemand zijn oersaaie, politiek-correcte mening ongevraagd op aan anderen? En toen bedacht ik me dat ik zelf, als blogger, geen haar beter ben.

22/04/2014

Nachtegaaltje

In de wereld van het immer schokkende shownieuws is dit een prehistorisch bericht, van 6 december 2013, maar deze onthulling was nieuw voor mij dus misschien ook voor anderen: Mariah Carey kan niet meer zingen. Daar kwam ik vandaag toevallig achter omdat ik op haar naam googelde. Google vulde mijn zoekterm automatisch aan tot ‘Mariah Carey zingt vals’. Dat is een teken dat daar recent vaker naar is gezocht. Ik werd nieuwsgierig naar de zoekresultaten.

In mijn, hopeloos achterhaalde, beeld van Mariah Carey was zij dat Amerikaanse nachtegaaltje dat in bijna elk liedje dat zij maakte in de jaren negentig, haar bereik van zeven octaven moest bewijzen. Dat vond ik erg indrukwekkend, maar ook vermoeiend om naar te luisteren. Er gingen destijds geruchten dat ze zelfs hoge noten kon raken die alleen voor honden hoorbaar waren. Maar onze hond reageerde nooit merkbaar anders op Mariah’s muziek dan op deuntjes van, pak ‘m beet, Barry White.

Ergens eind jaren negentig had Mariah, voor een superster, vrij basale sterallures, zoals regels dat alleen haar rechterkant gefotografeerd mocht worden. De linkerkant van haar gezicht was altijd bedekt door een lok van haar sluike haar. Ze schudde haar imago van braaf meisje af door veelvuldig in te kleine bikini’s in videoclips te verschijnen. Daarna ben ik haar een beetje uit het oog verloren.

Totdat ik vandaag dus googelde op Mariah en daar een filmpje tegenkwam van een optreden bij de National Christmas Three Lightning. Mariah zong een bijna onherkenbare versie van haar kersthit “All I Want For Christmas Is You”. Ze haalde tijdens het live optreden de hoge noten niet meer. Mariah zong nogal ‘out of tune’ zoals Amerikanen dat lieflijk noemen. Dat hoeft geen enkel probleem te zijn natuurlijk, Madonna is daar al jaren erg succesvol mee, maar Mariah was in mijn beleving een zangeres die terecht bekend was geworden om haar stem.

De rest van de ochtend heb ik heel veel live optredens op YouTube bekeken. Op de meeste filmpjes zingt Mariah vals. Op de filmpjes waarop het zuiver lijkt, bewegen haar lippen niet synchroon met de zang, dus dat voorspelt het ergste. Ik werd er een beetje triest van.

Misschien neemt ze de titel van haar laatste single “The Art Of Letting Go” ter harte en gaat Mariah vroegtijdig met pensioen. Vooral om zichzelf nog meer schaamtevolle optredens te besparen. Of ter bescherming van de trommelvliezen van haar fans.

07/02/2013

Viral

Of in deze tijden van economische crisissen en failliete landen dit nu erg relevant is, dat betwijfel ik sterk maar het Europese parlement is bezig met het recht om vergeten te worden. Blijkbaar is om dergelijke wetgeving gevraagd door mensen met imagoproblemen. Omdat zij continu achtervolgd worden door onhandige acties uit je verleden, die online voor eeuwig vindbaar blijven. Iets in de trant van een filmpje, waarin je duidelijk herkenbaar op een vrijmibo over je baas heen kotst terwijl je in een dronken bui net begonnen was aan een striptease die maar niet sensueel wil worden, en die op allerhande sites over de hele wereld viral is gegaan. Je bent daardoor op staande voet ontslagen. Je hebt voor joker gestaan voor een miljoenenpubliek. En bij elk sollicitatiegesprek ligt er een screenprint op tafel van dat bewuste filmpje, want standaard onderdeel van de selectieprocedure is dat er op je naam wordt gegoogled. Op een persoonlijk vlak is dat dus best een crisissituatie.

Misschien is er sprake van een klein generatiekloofje, want ik vind het dit nieuwe mensenrecht nogal overtrokken. Ik bagatelliseer het niet omdat ik ben opgegroeid in een tijd dat er nog geen internet was, want destijds gingen er ook al dingen soort van viral. Al hadden we er toen die term nog niet voor bedacht. In de Friese stad waarin ik opgroeide was een levendig roddelcircuit waarin je nog jarenlang werd achtervolgd door bepaalde misstappen. Echt hard bewijs was nooit voor die verhalen. Vrijwel niemand nam de moeite om foto’s in grote aantallen te ontwikkelen, om die met dikke lagen cellotape aan vele lantaarnpalen plakken. Tegenwoordig is dat – met de alom aanwezige smartphones – wel anders. Zodra er iets bijzonders gebeurt is er altijd wel iemand aan het filmen. Zonder moeite staat zo’n filmpje binnen enkele seconden online. Voor de komst van het internet kon je gewoon verhuizen. Enkele kilometers kon je gewoon als onbekende opnieuw beginnen. Met het internet, toch een wereldwijd fenomeen, werkt dat niet meer.

Toch vind ik het recht om vergeten overbodig. Immers gaat er ongeveer iedere dag wel weer een andere dronken manspersoon viral. Al die filmpjes verdwijnen binnen dagen van de voorpagina’s van de shockblogs, die grossieren in het voor schut zetten van mensen. Bovendien kun je voorkomen dat je ooit een viral gaat, door simpelweg geen dingen te doen waar je later spijt van krijgt. Dat is een wijsheid van alle tijden.

23/09/2011

Verlangen

Zelfs mij, een over het algemeen goeiig linksige kiezer, had Mark Rutte helemaal ingepakt met zijn verschijning. Een slanke man altijd in een goed zittend pak en dito kapsel. Zijn handen moeten de mooiste uit de hele parlementaire geschiedenis zijn. Mark beschikt over prachtige pianohanden met van die lange, haast sensuele vingers. Een premier met een jongensachtige bravoure. Die plezier met werk combineert, door een van Nederlands grootste exportproducten (dancemuziek) te promoten door al dansend op schimmige YouTube-filmpjes te verschijnen. En zijn guitige lach was precies wat Nederland nodig had in deze barre tijden van crisis. Een hele verademing na acht jaar met Balkenende, bij wie het altijd afstandelijk en stijfjes bleef.

Maar na het veel besproken debat van gisteren begint bij mij een Rutte-moeheid te ontstaan. Want ik zou toch verwachten dat een land besturen en bezuinigingen doorvoeren een serieuze bedoening is. Met ‘Doet u zelf eens normaal’ reageren, dat deed je misschien tijdens een ruzie op het schoolplein. Voor in de Tweede kamer is het nogal kinderachtig gedrag.

Opeens verlangde ik heel erg terug naar Jan Peter Balkenende. Ja, daar schrok ik zelf ook een beetje van, maar ik wilde gewoon weer zo’n oerdegelijke premier op wiens plichtsbesef je blindelings kunt vertrouwen. Met begrijpelijke oneliners voor de crisis zoals ‘eerst het zuur en dan het zoet’. Eentje die predikt over normen en waarden en zich oprecht zorgen maakt over de seksualisering van de samenleving. Nou ja, dat laatste vond ik allemaal een beetje een enge gereformeerde gedachtekronkel van Jan Peter. In ieder geval verlangde ik heel erg naar een premier die niet alles afdoet met een lach.

Omdat ik eigenlijk sinds zijn aftreden niets meer van Balkenende had vernomen, googelde ik snel om te kijken of Jan Peter wellicht nog werkzoekend was. De foto’s in de zoekresultaten vond ik alarmerend. Daarop was Balkenende opeens veel ouder geworden. Van zijn voorheen zo kreukloze imago was niets meer over. In zijn gezicht waren de rimpels zichtbaar. En zijn volle haardos bevat de nodige grijze lokken. Hij leek me een man die gehavend uit die laatste verkiezingen was gekomen.

Gelukkig was het Jan Peter gelukt om een andere baan te vinden. Hij werkt als hoogleraar aan een universiteit en is partner bij een internationaal adviesbureau. Ik durf te wedden dat zijn inkomen ruim boven de naar hemzelf vernoemde Balkenendenorm uitkomt. Op de een of andere manier gun ik hem dat van harte.

01/08/2011

Luguber

Ik kom er maar meteen eerlijk voor uit: sinds Amy Winehouse is overleden, ben ik in de ban van haar muziek.

Voor haar dood ken ik Amy vooral van de fotoreportages in de Engelse sensatiekranten. Op de foto’s stond ze steevast stomdronken en halfontkleed. Fotografen verdienden volgens mij een modaal maandsalaris door zich te specialiseren in het fotograferen van Amy’s neus. The Sun publiceerde vaak close-up’s van haar neusgaten met resten van een wittig poeder. Zelfs als haar neusgaten eens schoon waren, was dat nieuws. In de wereld van de roddeljournalistiek werd dat uitgelegd als een afkickpoging.

Het meest geraakt werd ik door een filmpje op YouTube. Tijdens een concert in Servië werd Amy door het publiek uitgefloten. Dat vond ik heel erg voor haar. Gelukkig leek Amy er helemaal geen erg in te hebben. Voor haar was ik daar maar blij om.

Mijn voorkennis van Amy in combinatie met de tekst van ‘Rehab’, waarin ze zingt dat ze geen zin heeft in afkicken, maakte dat ik niet bijster geïnteresseerd was in haar verdere muzikale oeuvre. Ik verwachtte vooral meer nummers over alcohol en drugs. Saai dus, want in de jaren zeventig hebben Jim Morrison en Lou Reed daar al albums over vol gezongen.

Na haar dood heb ik haar laatste album geheel beluisterd. De muziek bleek catchier dan een gemiddeld album van Lou Reed, wat ik een pre vond. Mijn aanname klopte, er worden diverse alcoholische versnaperingen genamedropt. Buiten de referenties aan alcoholgebruik gaan de songteksten verder over Amy’s knipperlichtrelatie met Blake Fielder-Civil (wiens deftige dubbele naam in schril contrast staat met zijn junkachtige levensstijl). De relatie heb ik menigmaal aan en uit zien gaan in de berichtgeving over Amy, die ik lichtelijk obsessief gevolgd heb.

Ergens voelt het een beetje luguber dat ik nu pas de moeite neem om naar haar muziek te luisteren. Opvallend veel mensen die ik ken zeggen opeens al jaren fan te zijn van Amy. Toch vreemd dat er meer mensen zijn die zeggen haar sinds het begin te volgen, dan het aantal verkochte cd’s voor haar overlijden.

Via de aanbevelingen op Amazon.com heb ik nu Daniel Merriweather ontdekt. Hij heeft een vergelijkbare sound als Amy, is springlevend en zingt alleen over minder acuut dodelijke sigaretten. En hij staat aan het begin van zijn muziekcarrière. Daar kan ik dus nog jarenlang naar luisteren. Maar dan zonder enige vorm van gêne.