Posts Tagged with “Vinyl”

10/12/2014

Kast

In een draadloze wereld waar je met Spotify overal naar muziek kunt luisteren, is het ouderwets dat je een platenspeler koopt om daarop thuis platen af te spelen. Je geeft een fortuin uit aan langspeelplaten van prehistorische muziek uit de vorige eeuw, terwijl die muziek gratis is te beluisteren op YouTube. Althans na het verplicht bekijken van een Libresse commercial. Nadat je geheel kansloos aan een achtjarige jongen, die vanaf zijn geboorte digitaal door het leven swipet, de nauwelijks aanwezig voordelen van analoge muziek hebt uitgelegd, voel je je oud genoeg om persoonlijk de dinosauriërs te hebben overleefd.

Je begrijpt vast dat ik intens geniet van mijn opgeleefde vinyl-fetisj.

De keiharde reality-check kwam toen ik me realiseerde dat er alleen muziek uit de jaren zeventig, tachtig en negentig in de platenkast stond. Alleen het album ‘Songs To Soothe’ van Jacqueline Govaert stamde uit de eenentwintigste eeuw. Al moet ik daar dan eerlijk bij vertellen dat ik die plaat vooral heb gekocht vanwege warme herinneringen aan Krezip. En dat is ondertussen gewoon een band die in de jaren negentig is opgericht.

Sinds ik dat inzicht kreeg, had ik me stellig voorgenomen om geen oudere muziek meer te kopen totdat ik eerst een bestseller uit 2014 had aangeschaft. Dat goede voornemen bleek nog een flinke uitdaging, want ik luister nimmer naar moderne muziek. Afrojack, Taylor Swift en One Direction ken ik uitsluitend van naam. Van geen van hun recente hits kan ik een melodie neuriën. En dat allemaal doordat ik niet meer naar 3FM luister, omdat ik van de harde beats vanzelf hoofdpijn krijg.

Stom toevallig stuitte ik op de vinyluitgave van ‘In The Lonely Hour’ van Sam Smith, die ik meteen kocht. Sam Smith vind ik een fenomenale zanger. Ik zap nooit weg als zijn singles op de radio voorbij komen, want in zijn liedjes zit géén overdaad aan adlibs. Ik kon zelfs zijn hit ‘Stay With Me’ woordelijk meezingen.

Verder wist ik weinig van Sam Smith, dus verdiepte me thuis verder in hem. Totaal verrast was ik hij nooit heeft gelogen over zijn homoseksuele geaardheid en ondanks dat succesvol is in Amerika. ‘In 1982 was Boy George alleen succesvol omdat hij niet openlijk uit de kast kwam,’ dacht ik. Heel even had ik het gevoel dat het ooit allemaal goedkomt in de wereld. Tot ik me realiseerde dat ik tegen die tijd te oud ben om al die positieve veranderingen bij te benen.

27/10/2014

Vinyl

Een vlaag van jeugdsentiment overvalt je op de meest onverwachte momenten.

Bijvoorbeeld vlak nadat je je oude pick-up hebt weggegooid. Dat ding stond al jarenlang te verstoffen op zolder toen ik eindelijk ‘m wegdeed. Tegelijkertijd nam ik ook afscheid van mijn moeder’s verzameling oude platen, waaronder een langspeelplaat van de Nederlandstalige klassieker ‘De Clown’. De platenhoes van ‘De Clown’, een doodsaaie foto van Ben Cramer met een clownsneus op, vond ik in mijn jeugd doodeng. Met vele nachtmerries – met een clown in de hoofdrol – tot gevolg. Ben Cramer is van grote invloed geweest op mijn leven, want ik ben tegenwoordig nog steeds bang voor clowns. Helaas had het weggooien van de langspeelplaat niet de therapeutische werking waarop ik gehoopt had.

Mijn opruimwoede had een geheel andere bijwerking: een hevig verlangen naar technisch onderontwikkelde audio-apparatuur van verdacht allooi. Binnen een paar weken nadat ik mijn oude exemplaar had weggegooid, kocht ik alweer een gloednieuwe platenspeler. In onze huiskamer staat dus het soort hifi-stereoset van zwart plastic, dat in de jaren tachtig volkomen onterecht pontificaal als blikvanger werd neergezet. En omdat mijn vriend wèl van alles bewaart, is de platenspeler aangesloten op een grote versterker en twee prehistorische boxen met een fineer die er bijzonder onnatuurlijk uitziet.

Toch brengt de platenspeler veel sfeer bij ons in huis. Het begint al met dat ik lang in de kast sta te turen, op zoek naar de plaat die het beste bij mijn gemoed past. Naar die toepasselijke muzikale omlijsting, luister ik met meer aandacht dan ik eerder voor muziek had. De spaarzame keren dat ik toch afgeleid raak van de muziek dan merk ik vanzelf de plotselinge stilte op, omdat de plaat omgedraaid moet worden. In het begin miste ik bij het afspelen van mijn LP’s de mogelijkheid om bepaalde nummers over te slaan. Toch vind ik de meeste saaie liedjes na een paar keer verplicht luisteren vanzelf mooier worden. Sommigen groeien zelfs uit tot mijn favoriete nummers.

Normaal gesproken ben ik helemaal niet wars van nieuwe gadgets. Op mijn smartphone luister ik via Spotify onvermoeibaar naar een onafgebroken stroom liedjes van mijn favoriete artiesten. Technisch is dat heel vernuftig, maar het fungeert dan als muzikaal behang. Ik luister er naar zonder dat de muziek werkelijk bij me binnenkomt.

Natuurlijk zijn vinylplaten met hun krassen ingehaald door de MP3 of CD. Ik vind het steriele geluid van die moderne techniek toch minder sfeervol dan dat van een krakerige langspeelsplaat.