Posts Tagged with “Vegetariër”

14/12/2013

Lidl

Door mijn vrienden werd ik steeds meewariger aangekeken als ik vertelde dat ik boodschappen doe bij de Albert Heijn. Zij doen namelijk en masse de wekelijkse inkopen bij de Lidl. Uit de enthousiaste verhalen op te maken, waren zij met hun gezinnen ongeveer ingetrokken bij de Lidl. Ik voelde me een outcast met mijn AH-bonuskaartsleutelhanger.

Vanaf ongeveer 2004 was ik niet meer in de Lidl geweest. In mijn herinnering had de supermarkt een ongezellige Oost-Duitse uitstraling. De boodschappen moest je daar zelf uit grote kartonnen dozen grissen. Pallets vol pakken houdbare melk waren plompverloren ergens tegen een muur gezet. Bovendien was het altijd spannend of  je alle producten van het boodschappenlijstje kon aanschaffen. Aan dagelijkse benodigdheden, zoals een pot aardbeienjam, kon bij de Lidl een wekenlange schaarste zijn. De enige keren dat ik in de Lidl kwam, kocht ik er de weekaanbiedingen uit de reclamefolder. Meestal goedkope laptops van malafide afkomst.

Anno 2013 moest ik voor de vorm dus maar weer een keer naar de Lidl. Het is tenslotte crisis. Meteen bij binnenkomst viel me op dat de Lidl was gemoderniseerd. Je bent niet meer verplicht om een winkelwagentje te nemen, want er zijn tegenwoordig van die blauwe plastic mandjes. Ik nam er eentje mee. Er moesten toch minstens een paar aantrekkelijke producten te vinden zijn?

In het koelvak trof ik zowaar echte garnalen aan. Een hele verbetering ten opzichte van die onbestemde visfilets van vroeger, waarvan je alleen door de geur nog kon herkennen dat het van vis was gemaakt. Naast de vertrouwde, grote hompen jonge kaas, lagen er ook verfijnde blokjes Parmezaanse kaas. Zelfs bakjes hummus zaten in het Lidl-assortiment. Vroeger moest je als vegetariër tevreden zijn met een smakeloze bloemkool-kaasburger.

Niet alles bij de Lidl was veranderd. Ik was er op zaterdagmiddag om 15:00 uur. Het brood was op. Op de groente-afdeling lag er nog 1 beschimmelde paprika. En van cola tot vleeswaren, ik herkende geen enkele merknaam. Dat was ouderwets vertrouwd.

Toen ik in de buurt van de kassa kwam, was mijn winkelmandje nog leeg. De Lidl had dan een uitgebreider assortiment, met van elk product één soort. Dat ene bakje hummus vond ik nogal armoedig. De Albert Heijn heeft vier verschillende soorten hummus. Als de crisis ooit hard toeslaat in mijn huishouden, blijf ik trouw aan de Albert Heijn. Al kan ik me die duurdere producten financieel niet veroorloven, ik gun mijzelf het luxe gevoel dat er iets te kiezen valt.

22/01/2013

Vegetariër

Het is een wonder dat mijn vriend bij me is gebleven nadat ik voor het eerst voor hem had gekookt. Het moet de entourage, een mooi gedekte tafel met kaarslicht, zijn geweest. Onmogelijk dat mijn kookkunsten hem hebben overtuigd.

Mijn vader heeft me geleerd een oerdegelijke Hollandse pot op tafel te zetten. Aardappels, groente met een stukje vlees. Ik had dus in paniek moeten raken toen bleek dat mijn vriend vegetariër was. In mijn naïviteit heb ik hem een plak tofu voorgeschoteld, die ik op dezelfde wijze had bereid als mijn zalmmoot. Gekruid met zout, peper, en wat verse dille, in twintig minuten afgebakken in de oven. Hij heeft zijn bord niet leeg gegeten. Nadat ik zelf een hap van de tofu had genomen, kon ik hem daar geen ongelijk in geven. De tofu had de smaak van opgewarmde rubber.

Andersom was het voor mij ook wennen aan het culinaire repertoire van mijn vriend. Voor wat een romantisch diner had moeten worden, kookte hij een gerecht met gebakken champignons bedekt door een grijzig prutje, dat voor roomsaus doorging. Het soort gerecht dat je tegenkomt op foto’s in smoezelige kookboeken uit de jaren zeventig. Dat is geen verwijt, hij heeft op dergelijke manier leren koken van zijn moeder. En toegegeven, dat grijze prutje smaakte beter dan het eruit zag. Toch, mijn oog wilde ook wat.

Na deze kennismaking met de vegetarische keuken was ik vastbesloten om carnivoor te blijven. Geen enkel probleem dat ik voor mijzelf in een apart pannetje een gehaktbal moest braden. Ik had me alleen verkeken op de reactie van mijn vriend, die nog nooit vlees of vis gegeten heeft. Een getergde blik nadat hij een pond half om half gehakt in de koelkast tegenkwam. Kokhalzende geluiden tijdens het bakken van visticks. ‘Hoe smaakt zo’n lapje lijk eigenlijk?’ vroeg hij aan mij, toen ik op een heerlijk stukje rosé gebakken biefstuk kauwde.

De doorslag gaf dat mijn vriend me urenlang weigerde te zoenen als ik vlees gegeten had. Als smoorverliefd schepsel verlangde ik voortdurend naar zijn kussen. Het was een gehaaide doch effectieve manier om mij tot het vegetarisme te bekeren.

Omdat ik nog enige ruggengraat heb, weigerde ik pertinent om zijn recepten voor nondescripte prakjes van seizoensgroenten, paddenstoelen en noten te bereiden. Ik wilde best vegetarisch eten, mits op enig niveau. En zo veranderde hij mij, naast in een hardcore vegetariër, ook in een kookboekenfetisjist.