Posts Tagged with “Televisie”

29/11/2014

Net als iedere Nederlander die ergens tussen de twintig en de veertig jaar is, volg ik – bijna op een religieuze manier – alles wat Lena Dunham doet. In de pers wordt zij steevast omgeschreven als de stem van haar generatie. En die stem vertolkt zij op vele manieren: als actrice, scenariste van de opzienbarende serie Girls en sinds kort ook als auteur.

Vrouwen volgen haar omdat Lena net zoals is als alle vrouwen: wezens die ooit door ouders op de wereld zijn gezet, en waarvan die ouders hoge verwachtingen hebben. Eenmaal volwassen blijkt dat het nog niet zo makkelijk om een zinvolle invulling te geven aan het leven dat je gegeven is. Met allerlei schuldgevoelens tot gevolg. Mannen denken door Lena Dunham te volgen dat zij vrouwen leren doorgronden. En waarschijnlijk kijken er ook veel mannen naar de televisieserie Girls omdat Lena daarin vaak uit de kleren gaat. Ik volg Lena omdat ik haar grappig vind en omdat ik me interesseer voor de huidige generatie twintigers. Van Lena’s boek “Not That Kind Of Girl”, waarvan de Nederlandse vertaling vorige maand uitkwam, had ik dus hooggespannen verwachtingen.

Haar memoires kregen de ondertitel “Levenslessen om (vooral niet) op te volgen” mee. Mijn conclusie is dat men die haakjes beter achterwege had kunnen laten. Ik ben in het gehele boek namelijk geen enkele toepasbare levensles tegengekomen. Haar memoires bestaan uit genânte anekdotes uit haar liefdesleven, omdat Lena steevast valt voor foute mannen. ‘Het voelde alsof een kind dat niet van mij was op me kauwde’, schrijft ze over de eerste keer dat zij wordt gebeft. Een paar bladzijden verderop ziet ze, terwijl zij onder haar bedpartner ligt, in een kamerplant het condoom hangen dat eigenlijk om zijn geslachtsdeel hoorde te zitten. Aan het einde van het hoofdstuk over ‘Liefde en seks’ beschrijft ze dat de gedachte aan seks even aantrekkelijk klinkt ‘als een levende kreeft in je-weet-wel proppen’.

Op de kaft prijst de uitgever het boek aan juist vanwege dit soort openhartigheid. Tijdens het lezen van de constante stroom van intieme ontboezemingen was mijn overheersende gedachte: ‘Gadverdamme, dit hoef ik allemaal niet te weten’. Het boek bevat ‘too much information’, zoals de Amerikanen dat treffend zeggen. De aanstootgevende verhalen in het boek zie ik vooral als bewijs dat je ook té openhartig kunt zijn. Of het ligt aan een gapende generatiekloof, dat ik helemaal niets van dit boek begrijp.

30/01/2014

Normaal gesproken weiger ik pertinent om op een vooraf bepaald tijdstip thuis op de bank te gaan zitten om televisieprogramma te kijken. Met de mogelijkheid om online via Uitzending Gemist programma’s op ieder moment terug te kijken, kijk ik vrijwel nooit meer televisie. Behalve op donderdagavond tussen 20:30 en 21:30 uur. Dat uurtje houd ik stelselmatig vrij in mijn agenda. Heel ouderwets zit ik dan samen met nog 2.499.999 andere mensen voor de buis omdat ik helemaal in de ban ben van ‘Wie is de mol?’.

Voor de mensen die de afgelopen jaren onder een steen gelegen hebben en nog nooit van ‘Wie is de mol?’ gehoord hebben, leg ik het format uit. In het programma reizen tien kandidaten af naar een exotische (Thailand) of minder exotische (IJsland) bestemming. De kandidaten, natuurlijk bestaande uit de onvermijdelijke Bekende Nederlanders, moeten samenwerken om opdrachten uit te voeren en daarmee geld te verdienen voor de pot. Echter een van de deelnemers is de mol en die saboteert zo onopvallend mogelijk de opdrachten. Elke aflevering vullen de kandidaten een test met vragen over de identiteit van de mol. Om dus niets te vergeten voor de test maken alle kandidaten manisch aantekeningen van alle mogelijke aanwijzingen in hun persoonlijke mollenboekje, want degene die de minste vragen goed heeft beantwoord, ligt uit het spel.

Voor mij is elke aflevering een uurtje waarin ik helemaal wordt meegezogen in de opdrachten. Binnen één aflevering verdenk ik soms verschillende personen van mollen, dat is de vakterm voor tegenwerken. Elke kandidaat die fouten maakt is een mogelijke mol.

Erg vermakelijk is het doornemen van diverse internetfora. Al moet ik niet te lang lezen op dat soort fora want daar word ik lichtelijk paranoia van. De meest waanzinnige speculaties staan namelijk online. Verstokte fans maken screenshots van beelden met mogelijke aanwijzingen. Het is ongelooflijk hoe er doorgedacht wordt over schijnbaar willekeurige nummerborden van auto’s of de kleur van iemands rugzak. Dit herleidt men op het forum met veel omwegen naar een bepaalde kandidaat. Om daarna eindeloos te discussiëren over of het dan een aanwijzing of juist een dwaalspoor is.

Door het volgen van vele seizoenen ‘Wie is de mol?’ weet ik zeker dat ik weinig mensenkennis heb. Ik heb in geen enkel seizoen de juiste mol ontmaskerd. Dat leidt soms tot flinke frustratie bij mij, al duurt dat nooit lang. Er komt gelukkig altijd weer een nieuw seizoen waarin ik me kan revancheren.

13/01/2012

In tegenstelling tot andere verloofde stelletjes krijgen mijn vriend en ik nooit gezellige vragen over het huwelijksaanzoek of de locatie van de huwelijksceremonie. Wij krijgen enkel vragen over het fenomeen ‘weigerambtenaren’. Dat vind ik onromantisch, en eerlijk gezegd brengt het me ook niet in de stemming voor onze aankomende trouwdag. Al zet ik liever uitgebreid mijn mening over de weigerambtenaar uiteen dan weer aan een ongeïnspireerde lolbroek te vertellen wie van ons tweeën de jurk draagt.

Ik ben oprecht blij dat weigerambtenaren bestaan. Elk aankomend echtpaar gun ik een perfecte trouwdag. En een ongeïnteresseerde ambtenaar die gedwongen een plichtmatig praatje opleest, dat lijkt mij een forse smet op een huwelijksdag. Daarbij is een huwelijksdag al stressvol genoeg zonder zorgen over of de bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand zich misschien bezwaard voelt om het huwelijk te voltrekken en er middenin de ceremonie ineens de brui aan zal geven.

Sterker nog, ik pleit er dat elke ambtenaar ieder huwelijk mag weigeren te voltrekken. Als een ambtenaar na het kennismakingsgesprek de bruid een zelfingenomen kutwijf vindt, is dat wat mij betreft reden genoeg. Ergens tussen alle tenenkrommende clichés over eeuwigdurende liefde waarmee zo’n ambtenaar de toespraak opvult, klinkt gegarandeerd ook zijn weerzin door. Dat is storend voor het bruidspaar, maar ook voor alle gasten die worden opgescheept met een knagend gevoel van plaatsvervangende schaamte. Geloof me, alle betrokken partijen worden er gelukkiger van als zo’n ambtenaar vooraf mag weigeren dat huwelijk te voltrekken. En misschien zendt sbs6 dan ook minder vaak programma’s als ‘Helse Bruiloften’ uit.

Dit soort rampzalige scenario’s hadden mijn vriend en ik in ons achterhoofd bij het kiezen van een geschikte ambtenaar. Ik had me voorbereid hoe we weigerambtenaren gingen herkennen: aan conservatieve kapsels met ‘n stijve scheiding in het midden. Problematisch was dat geen van de ambtenaren op de site zo’n scheiding in z’n haar had. Ook zag ik nergens dreadlocks, neuspiercings of zichtbare tatoeages op de foto’s. Dat leken mij de uiterlijke kenmerken van ruimdenkendheid. Op de bonnefooi hebben we maar een vrouwelijke ambtenaar uitgezocht, die er aardig uit zag. In de hoop dat zij ons wilde trouwen.

Sinds het kennismakingsgesprek zijn weten we met dat zij met volle overtuiging ons huwelijk wil voltrekken. En zij er alle moeite voor doet om van onze trouwdag iets speciaals te maken. De enigen die tijdens de ceremonie nog kunnen weigeren, dat zijn mijn vriend of ik.

30/12/2011

Het is misschien een beetje voorbarig, maar ik roep het plan van Peter R. de Vries om te stoppen als misdaadverslaggever alvast uit tot het beste voornemen voor 2012. Het stoppen van zijn televisieprogramma zal me goed doen, want ik kan die man niet uitstaan.

Die ‘R.’ is zijn naam alleen al. Eerder deze maand las ik in een interview in het Volkskrant Magazine dat Peter die ‘R.’ alleen aan zijn naam had toegevoegd om ‘zich te onderscheiden van de andere Peters de Vries’. Alsof er zoveel andere misdaadverslaggevers zijn die Peter de Vries heten. Een bar slecht alibi voor pure ijdeltuiterij, als je het mij vraagt.

Opvallend vind ik dat de uitstraling van Peter R. bijna bovennatuurlijk lijkt. Ondanks zijn leeftijd (kijk maar op Wikipedia, Peter is ouder dan je denkt) is hij slank en gespierd. Zijn kapsel zit altijd onberispelijk. Zijn witte tanden spatten altijd van het televisiescherm af. Hij is zongebruind maar nooit op een ordinaire manier. Qua imago past hij eigenlijk helemaal niet bij sbs6, het kanaal dat in de volksmond de ‘campingzender’ heet.

Een nare kant van Peter is zijn snerpende stem zijn. Blijkbaar heeft Peter R. zelf nog niet in de gaten dat hij zijn stem uiterst onplezierig is om naar te luisteren, want in het programma is hij juist heel veel aan het woord. Het helpt niet dat hij constant termen als ‘leugenaarslogica’, ‘daderwetenschap’ en ‘listige afspraken’ uitspreekt. De gemiddelde crimineel begrijpt tijdens een verhoor niet eens waar Peter R. het over heeft. Nu ik er goed over nadenk: misschien is het allemaal onderdeel van een geraffineerde verhoortactiek die Peter R. eigenhandig ontwikkeld heeft. Ik zou prompt een willekeurige moord bekennen, als dat betekende dat ik niet nog urenlang naar zijn prangende vragen hoefde te luisteren.

Menig sbs6-kijker is afgunstig omdat Peter R. met Susan Smit de liefde mag bedrijven terwijl hij getrouwd is. Als je dan denkt dat de roddelbladen eindelijk Peter hebben betrapt op iets dat onbetamelijk is, dan volgt meteen de deceptie: de echtgenote van Peter R. vindt het prima dat hij met allemaal andere vrouwen het bed deelt.

Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen waarom zijn schijnbare perfectie zo’n afkeer bij mij oproept. De man is simpelweg een enigma. Het lijkt me daarom een verademing dat hij vanaf mei niet meer op televisie is. Ik verlang ernstig naar een realityprogramma met veel plebs waarover ik me niet constant hoef te verwonderen.

29/10/2010

Sinds vorige maand word ik spontaan door allerlei mensen aangeklampt met de vraag of ik de promo van Glee al heb gezien op RTL5. Als ik dan ontkennend mijn hoofd schud, dan volgt er meteen een beschrijving van die nieuwe televisieserie. ‘Glee is een nieuwe televisieserie over scholieren die gepest worden en bij een zangclubje hun puberproblemen van zich af zingen,’ wordt mij dan uitgelegd.

Deze mensen kennen mij heel erg goed. Ik ben dol op Amerikaanse series die een tikkeltje over de top zijn. Mijn voorliefde begon een paar jaar geleden met de bedeesde serie Sex and the City. In 1998 baarde deze serie nog opzien omdat 4 vrouwen openlijk onderwerpen als seks en relaties bespraken. Elke aflevering bevatte ondanks de expliciete seks-scenes tenminste nog een soort van moraal. Sindsdien ben ik echt afgegleden naar het niveau van de bank-hangende, chips-vretende Amerikaan die zijn hersenen bij voorkeur volledig uitschakelt tijdens het televisiekijken.

Zo keek ik vier seizoenen lang naar Ugly Betty, dat gaat over een lelijk eendje dat op de redactie van een modeblad gaat werken. De ontwikkelingen in Ugly Betty zijn onnavolgbaar. Het blad wisselt soms binnen één aflevering van ‘n uur twee keer van hoofdredacteur. Een realistisch beeld van de tijdschriftenbranche geeft de serie, geloof ik, niet.

Momenteel ben ik in de ban van Gossip Girl. Elke week kijk ik religieus de nieuwste aflevering over het leven van een aantal upperclass jongeren uit New York. De eerste paar seizoenen ging het nog gewoon over de standaard puberproblemen: wie is in, wie is uit, wie doet het met wie, dat werk. Maar inmiddels hebben alle hoofdpersonages elkaar wel afgewerkt, dus zijn de scenarioschrijvers aanbeland bij de vergezochte verhaallijnen, zoals verre familieleden die plots een erfenis komen opeisen. Een hilarisch detail vind ik dat “I’m A Slave 4 U” van Britney Spears de ringtone is van een bediende.

Sommigen, mijn vriend bijvoorbeeld, vinden dergelijke intriges een teken van creatieve armoede. Over dit soort televisieseries lees je sowieso nauwelijks positieve recensies. De personages hebben weinig diepte en zijn nogal stereotiep zeggen de criticasters. ‘Nogal logisch,’ denk ik dan. Het zijn stereotypen omdat dat lekker herkenbaar is voor iedereen. Ik geef grif toe dat je de personages die dergelijke Amerikaanse series bevolken, niet gauw op het platteland in de Achterhoek zult aantreffen. Laat dat nou net de reden zijn waarom ik dit soort series obsessief volg. Het is een vermakelijke vlucht uit de werkelijkheid.

01/07/2010

Ieder WK of EK doe ik mijn best om alle wedstrijden te missen. Dat lukt meestal heel aardig doordat ik nauwelijks televisie kijk. Ik heb de gewoonte ontwikkeld om tijdens zulke langslepende sportevenementen veel naar de bioscoop te gaan. Dit jaar zijn er weinig films die in de bioscoop worden vertoond die ik de moeite waard vond. Bovendien vonden veel wedstrijden tijdens de voorrondes plaats tijdens werktijd. Omdat ik het heel ongezellig vond dat ik alleen op de afdeling zat terwijl mijn collega’s in de kantine de wedstrijd live bekeken, ben ik gaan meekijken. Opeens vond ik die voetbalwedstrijden best spannend. En omdat ik er nu helemaal in zit, wil ik de afloop ook weten.

Voetballers zijn watjes. Dat is mijn voornaamste conclusie na het volgen van het WK voetbal tot nu toe. Ik had verwacht dat een beetje voetballer, na ettelijke uren krachttraining en voor een miljoenensalaris, wel tegen een stootje zou kunnen. Maar bij het kleinste duwtje van een tegenspeler vallen ze plots om. Bij vrijwel iedere aanraking krimpt de voetballer ineen, grijpt het geraakte lichaamsdeel vast en rolt kermend van de pijn over het veld. Zelfs een mietje als ik heeft een hogere pijngrens. Gelukkig hervatten zij, heel wonderlijk, altijd na vijf minuten volledig hersteld weer de wedstrijd.

Ooit, toen ik nog aanzienlijk strakker in mijn vel zat, heb ik een vluchtige zomerromance gehad met een Amerikaanse ijshockeyspeler. Hij was lang, breed, gespierd en dus voorzien van een blokjesbuik. Ons voorspel bestond er uit dat hij zijn shirt uittrok, zijn buikspieren aanspande en ik daar tegenaan mocht boksen. Ik kan verklappen dat mijn vuisten meer gepijnigd werden dan de sixpack van mijn vakantieliefde.  Nu noem ik één gespierde bedpartner nog geen diepgravend onderzoek op basis waarvan je verregaande conclusies kunt trekken (gespierde mannen die mee willen werken aan het vervolgonderzoek mogen zich melden), het verschil in reactie op zo’n opstootje vind ik best significant.

Over wie het WK gaat winnen durf ik geen uitspraak te doen. Wel voorspel ik dat wanneer het Nederlands elftal het WK verliest, er gemord gaat worden over de riante salariëring van de spelers. Voor het bespelen van de media heb ik voor de sterspelers het volgende advies: verwijs naar de realistische valpartijen en de grimassen die je hebt getrokken van de pijn. Voor dat soort oscarwaardige acteerprestaties en stuntwerk betalen ze in Hollywood immers miljoenen aan de supersterren.