Posts Tagged with “Televisie”

25/07/2016

AbFab

Of het slim was dat ik als tiener twee doorgesnoven drankorgels uitkoos als rolmodellen? Ik weet het niet. Toch waren Edina Monsoon en Patsy Stone mijn voorbeelden. In de serie Absolutely Fabulous (AbFab voor de fans) lopen Edina en Patsy namelijk tot ver in de veertig stug alle feestjes af. Met een uitgebluste huisvader thuis op de bank, zocht ik naar een meer levenslustige manier van ouder worden. AbFab gaf me inspiratie voor later: je hoeft niet lijdzaam af te wachten tot het lichamelijke verval intreed en je aan een stoma toe bent.

Als tiener kon ik de levenswijsheden uit de serie nauwelijks in praktijk brengen. Ik woonde nog bij mijn vader. Van enig uitgaansleven was geen sprake. Dat heb ik ingehaald zodra ik op kamers ging. Ik stortte me vol in het uitgaansleven. Qua recreatief drank- en drugsgebruik volgde ik het lichtende voorbeeld van mijn AbFab-heldinnen. Met als hoogtepunt dat geschokte voorbijgangers een ambulance voor mij hebben gebeld toen ik op straat een gitzwarte substantie had uitgekotst. Na het opdrinken van een fles Dropshot, vond ik dat vrij logisch.

Eenmaal een twintiger ging het opeens snel: ik kreeg een serieuze relatie, een baan en een hypotheek om af te lossen. Af en toe keek ik een losse AbFab-aflevering, wanneer het volwassen leven me teveel werd. Het bandeloze gedrag van Edina & Patsy zag ik als een uitvlucht. Ik kon het altijd nog een XTC-pilletje slikken en meeliften op het succes van anderen. Met het choqueren van collega’s met onsmakelijke grappen, die ik van AbFab had gejat, verzette ik me tegen het burgertruttenbestaan.

Sinds ik in de dertig ben ligt de dvd-box van AbFab te verstoffen op zolder. Ik ben tevreden met mijn negen-tot-vijf baan. In een kroeg voel ik mijn IQ dalen als ik te lang het gebral van dronkenlappen moet aanhoren. Van een avondje doorhalen moet ik dagenlang bijkomen. Ik ben veranderd in een plichtsgetrouw figuur. Iemand waar Edina en Patsy een pesthekel aan zouden hebben.

Dit jaar kondigde men de Absolutley Fabulous film aan, en als voormalig fan moest ik erheen. Misschien viel het kind in mij te reanimeren. De film was een slap aftreksel van de serie. Als bijna-veertiger vind ik het pijnlijk dat twee oude vrouwen jong proberen te blijven, door wanhopig achter elke trend aan te rennen.

Maar al ben je uit elkaar gegroeid, je jeugdidolen vergeef je uiteindelijk alles.

16/02/2016

Cliffhanger

Uit principe kijk ik alleen op legale wijze naar series, maar die dekselse entertainment-industrie zet zelf aan tot illegaal downloaden.

Al wekenlang zijn mijn vriend en ik in de ban van de briljante serie ‘The Blacklist’. Dankzij Netflix ontdekten wij dit verslavende programma. Ieder verloren uurtje besteedden we aan het ontdekken waarom Amerika’s meest gezochte crimineel – Raymond Reddington – zichzelf vrijwillig aangaf bij de FBI. Uiteraard weet ik dat zo’n verhaallijn volslagen ongeloofwaardig is. De serie bouwde het verhaal alleen zo spannend op, dat ik koste wat kost wilde weten hoe het afliep.

Elke dag racete ik vanuit mijn werk naar huis, zodat we ‘s avonds zoveel mogelijk afleveringen konden kijken. Complete weekenden lagen we languit op de bank om aflevering na aflevering te verslinden. We bestelden steeds iets te eten.  Alles om tijd te besparen. Door niet zelf een gezonde maaltijd te koken, konden we precies één extra aflevering kijken. En als we toevallig een kwartiertje geen Blacklist keken, dan speculeerden we samen over waarom die sluwe crimineel uitgerekend alleen met de onervaren FBI-agente Liz wilde praten.

In amper twee weken tijd keken we alle afleveringen van ‘The Blacklist’.  En leefden we intens mee met Liz en Raymond. Ik kon mijn aandacht overdag nauwelijks bij mijn werk houden, omdat ik de godganse dag bezig was met hoe het zou aflopen. Maar de laatste aflevering eindigde natuurlijk met een enorme cliffhanger. Naast dat wij ons nog steeds afvragen wat Raymond nou precies van Liz wil, zijn zij beiden ineens op de vlucht voor de FBI. En vrezen wij dus ook nog voor hun overlevingskansen.

Dit was voor mij nogal een domper. Na vierenveertig uur voor die klote-televisie, weten we nog niets over de ontknoping van het verhaal. Daar komen we pas achter als seizoen drie op Netflix verschijnt. ‘Wanneer komt het derde seizoen van ‘The Blacklist’ dan op Netflix?’ vroeg ik aan mijn vriend. ‘Er staat op internet dat er in 2017 weer nieuwe afleveringen op Netflix bijkomen,’ zei hij. ‘Moet ik écht een jaar wachten voordat ik de afloop weet?’ vroeg ik hem. Hij knikte instemmend. ‘Oh wacht, RTL 5 zendt elke maandagavond een aflevering van het derde seizoen uit,’ meldde mijn vriend. ‘Ja, daag,’ piepte ik ‘dan zit ik nog wekenlang in spanning. Dit kunnen ze ons niet aandoen! Ons zo abrupt in spanning achterlaten!’

‘Ik weet een betere oplossing,’ fluisterde mijn vriend geheimzinnig. ‘Wat dan?’ vroeg ik.

20/09/2015

Lidmaatschap

Zo’n economische crisis is heel aanstekelijk, zelfs als je er niets van merkt dat je minder te besteden hebt. Voor ik het wist zat ik vorig jaar alle automatische afschrijvingen op mijn bankafschriften na te lopen. Dan blijkt dat je toch een hoop overbodige abonnementen en lidmaatschappen verzamelt in een mensenleven. Ik heb flink geld bespaard door het abonnement op te zeggen van een tijdschrift dat altijd ongelezen bij het oud papier belandt. En ik brak mijn hoofd over de vraag: ‘hoelang blijf je om nostalgische redenen lid van een publieke omroep?’.

De eerste vereniging waar ik ooit lid van werd is de VPRO. Vroeger las ik religieus de brievenrubriek in de VPRO-gids. En ik kwam op zondagochtend vrijwillig vroeg mijn bed uit om de VPRO-jeugdtelevisie te kijken. Programma’s als ‘Theo en Thea’ vond ik geweldig. Na het terugkijken van wat oude fragmenten op YouTube, vroeg ik me wel af waarom mijn zussen en ik dat programma zonder enige vorm van ouderlijk toezicht mochten zien. Een kinderprogramma met prostitutie of drugs als hoofdthema vind ik achteraf bezien tamelijk choquerend. In de jaren tachtig waren we duidelijk meer vooruitstrevend en ruimdenkend dan tegenwoordig.

Natuurlijk begrijp ik best dat niet elk televisieprogramma van een publieke omroep bij mij in de smaak kan vallen. En je zult me nooit horen klagen dat ik belasting betaal voor programma’s als Ranking The Stars. Toch werd het lidmaatschapsgeld me in 2014 een beetje te gortig toen ik tot de conclusie kwam dat ik VPRO-lid ben vanwege programma’s als ‘Keek op de Week’ en ‘Kreatief met Kurk’. Beide programma’s werden begin jaren negentig voor het laatst uitgezonden. Sindsdien vond ik geen enkel VPRO-programma het kijken waard. Nou ja, op de sketch over de poeppoli uit ‘Toren C’ na dan. Eén enkel hilarisch fragment in tien jaar televisie is onvoldoende reden om jaarlijks € 12,50 te blijven betalen.

Ik had mijn lidmaatschap net opgezegd toen de VPRO ‘Zondag met Lubach’ op de buis bracht. Een geslaagde Nederlandse versie van de typisch Amerikaanse satirische latenightshows. Arjen Lubach kijkt met scherpe en studentikoze humor terug op het nieuws van de afgelopen week. Zelfs Youp van ’t Hek, die ouwe zuurpruim die alleen nog om zijn eigen grappen kan lachen, noemt het een geestig programma. Inmiddels ben ik dusdanig fan dat ik elke zondag probeer om ouderwets op tijd voor de televisie te zitten. Ik zou er bijna weer VPRO-lid voor worden.

 

25/08/2015

Grijs

Ik vind het een beetje beschamend dat ik dagelijks alles lees dat Nu.nl publiceert onder de guitige rubriek ‘Achterklap’, daarom doe ik het vooral op een plek waar niemand het ziet: op het toilet, met de deur op slot. Omdat ik dat entertainmentnieuws nogal minutieus doorneem, wordt een groot deel van mijn brein in beslag genomen door nutteloze weetjes over celebrities. Zo weet ik alles van de Kardashians, zonder ooit ook maar een fragment van hun reallifesoap te hebben gezien. Mijn vriend verwondert zich regelmatig over mijn uitvoerige feitenkennis van willekeurige beroemdheden.

Eergisteren stond op Achterklap een verontrustend nieuwsbericht met de kop: ‘Bon Jovi na 32 jaar weg bij platenlabel’. Het feit dat Bon Jovi na 32 jaar eens wisselt van platenlabel is nauwelijks nieuwswaardig, zoals de meeste Achterklap-berichten. Het schokkende was de begeleidende foto waarop de leadzanger Jon Bon Jovi pardoes een volledig grijze haardos had. Ik vond het vreemd dat ik tekenen van de intredende ouderdom bij Jon over het hoofd had gezien. Ik doorzocht grondig het archief van Achterklap. Bij het bericht van 4 november 2013, over dat Jon Bon Jovi geëerd werd door prins George vanwege zijn liefdadigheidswerk, stond een foto met zijn vertrouwde haardos. Zelfs bij een bericht van 9 juni 2015, over een benefietconcert voor de campagne van Hillary Clinton, stond hij op de foto met zijn ouderwets donkerblonde kapsel. En nu, amper twee maanden later, is Jon’s haar ineens grijs.

Dit besef overviel me nogal, zo moederziel alleen op het toilet, want Jon Bon Jovi is toch een soort jeugdheld van me. Uren heb ik verspild met een half oog naar MTV kijken in de hoop dat de clip van Keep The Faith werd uitgezonden, omdat Jon daarin een zodanig strakke broek aan had dat het weinig tot de verbeelding overliet. Met dat in gedachten heb ik in mijn pubertijd heel wat uurtjes fantaserend doorgebracht.

Toen ik was bijgekomen van dit heftige nieuws, sloeg ik aan het mijmeren over dat de huidige YouTube-generatie niet begrijpt dat je zoveel moeite moest doen om je favoriete clip te bekijken. Jongeren kijken tegenwoordig naar MTV vanwege de onophoudelijke stroom reallifesoaps, dat kun je met goed fatsoen geen ‘music television’ meer noemen. Tot ik van mijn gemijmer opschrok, mijn broek razendsnel ophees, haastig het toilet doorspoelde, om in de dichtstbijzijnde spiegel mijn eigen hoofd te controleren. Er was geen enkele grijze haar te bekennen. Ik vraag me af voor hoelang nog.

 

15/04/2015

Bodyscan

Dat krijg je ervan als de overheid amusement wegbezuinigd bij de Publieke Omroep. Je moet wat als omroepbestuurder om kijkers te trekken voor een wetenschappelijk televisieprogramma. Dus deed de NCRV een noodgreep door Katja Schuurman Bodyscan te laten presenteren. Ik vond het een verrassende keuze om zo’n seksbom te vragen voor een wetenschapsprogramma over gezondheid. De imposante wetenschappelijke carrière van Katja bestaat slechts uit het halen van haar VWO-diploma en het uit haar hoofd leren van de onnavolgbare scripts van Goede Tijden, Slechte Tijden.

De site over Katja’s Bodyscan gaf mij iets meer duidelijkheid. Op de site staat het als volgt omschreven: ‘Katja Schuurman stelt haar lichaam ter beschikking aan de wetenschap om antwoord te krijgen op vragen’. Het informeren van onwetende televisiekijkers over gezondheid, dat bleek slechts bijzaak te zijn. Inmiddels heb ik alle afleveringen gekeken, en het levert intrigerende televisiebeelden op.

Zo onderzoekt Katja in een aflevering of je je pijngrens kunt verleggen. Speciaal daarvoor gaat zij in een bad gevuld met ijsklontjes liggen. Ik waarschuw je alvast voor een spoiler, dat houdt ze maar liefst twee minuten vol. Toch vind ik het niet overtuigend dat Katja dit doet op de nationale televisie uit naam van de wetenschap. Elke heteroseksuele man zal het met me eens zijn dat het twee minuten onafgebroken tonen van Katja met harde tepels in een a-modieus badpak ook onder het kopje ‘amusement’ valt te scharen. Frustrerend is dat Katja die er na 3 slapeloze dagen en nachten nog beeldschoon uitziet. Bij mij zouden mijn wallen na zo’n slaapgebrek een extra onderkin vormen.

In alle eerlijkheid heb ik veel opgestoken van Katja’s Bodyscan. Zoals dat mensen die vaker per dag hun tanden poetsen minder kans hebben op dementie. Mijn vriend die meekijkt weet helaas dat je tijdens seks meer endorfinen aanmaakt waardoor je pijngrens hoger wordt. Hoofdpijn is dus geen geldig excuus meer als ik onder een robbertje geslachtsverkeer wil uitkomen. Dat is lastig want ik weet ook dat ik eigenlijk langer moet slapen om permanent geheugenverlies te voorkomen. Of ik moet ter verbetering van mijn geheugen dagelijks dertig minuten sporten. Van alle leefregels zou ik bijna gestrest raken, als ik niet wist dat stress een voorname oorzaak is van dat beginnende zwembandje dat zich rond mijn middel ontwikkelt.

Amusement of niet, het programma staat bol van nuttige feitjes die ik liever niet had geweten. En nu ga ik nog maar een keertje extra mijn tanden poetsen.

22/01/2015

Help

Sommige gezegden zijn zo clichématig dat je geneigd bent om ze niet meer serieus te nemen. Maar sinds ik bij mijn vriend ben ingetrokken, ben ik er achtergekomen dat liefde toch echt blind maakt. Vooral voor achterstallig onderhoud.

Het leek me vooraf erg idyllisch om samen met mijn vriend in zijn jaren ’30 huis te wonen. Ik zag ons al knus op de bank zitten in het opgeknapte huis, in het zonlicht dat door de glas-in-lood ramen op de paneeldeuren viel. Dat samenwonen had ik beter kunnen uitstellen tot  mijn vriend klaar was met klussen. Of in elk geval totdat het huis zich – naar mijn bescheiden mening – in bewoonbare staat bevond. Het vooruitzicht op samenwonen had mijn vriend misschien kunnen motiveren om sneller door te werken. Toen ik eenmaal bij hem in woonde, kwam er van klussen niets meer terecht. Hij vond het plotsklaps een betere tijdsbesteding om samen lusteloos televisie te kijken dan, ik noem maar een dwarsstraat, de badkamer af te maken.

Ik kan je vertellen dat het voor mij lastig was om te overleven in een jarenlange verbouwing. Bij vrieskou moest ik voor een warme douche helemaal vanaf de slaapkamer boven naar de bijkeuken op de benedenverdieping lopen. Door de enkele beglazing in de woonkamer, was de warmte van de houtkachel eerder bittere noodzaak dan een vorm van luxe. Als je, net zoals ik, van jezelf al een koukleum bent dan zijn dat heftige ontberingen. Alleen de stroomvoorziening sloot feilloos aan op de erbarmelijke staat van ons huis. Zette ik de waterkoker aan terwijl de televisie op stand-by stond, sloegen telkens de stoppen door.

Vorig jaar heb ik tijdens een aflevering van ‘Help, mijn man is klusser!’ gedreigd om de hulp van John Williams in te roepen. Niet dat mijn vriend daar intrapte. Hij weet dat ik me niet aangetrokken voel tot donkere mannen. Niettemin heeft hij zich gerealiseerd, dat met al die onvoltooide projecten, ik alle reden had om op John’s brede schouders publiekelijk uit te huilen. Hij is daarna wonderbaarlijk snel genezen van wat hij ‘klusmoeheid’ noemde.

Als ik nog troost wil zoeken bij John Williams dan moet ik me inmiddels gaan haasten. Volgende week komt de stoffeerder langs om de trap te bekleden. En daarna is het huis ongeveer klaar. Gelukkig kon ik niet voorzien dat de verbouwing negen jaar zou duren, want dan was ik nooit gaan samenwonen met mijn lieve vriend.