Posts Tagged with “Supermarkt”

11/01/2016

Windei

Morgen moet ik Ingrid, mijn secretaresse, vragen om te bellen met die lui van Foodwatch. Ik ben benieuwd of we nog een trofee krijgen voor het winnen van het Gouden Windei? Volgens mij stikt die organisatie van de dikbetalende donateurs? Dan kan er best een leuk beeldje vanaf, toch? Albert Heijn heeft meer prestigieuze prijzen gewonnen, dat geef ik toe. Maar ergens achteraan op een plankje in het hoofdkantoor in Zaandam, is er vast plaats om zo’n verguld eitje uit te stallen.

Ik vind het maar onterecht hoor, dat we de prijs gewonnen hebben. Hoe durft Foodwatch onze gedroogde cranberry’s tot ‘suikerbom’ te bestempelen? Inderdaad, de cranberry’s bestaan voor slechts 30% uit veenbessen. Maar de rest is pure ananassiroop. Dat bestaat voor 100% uit zeer geconcentreerd fruit. Zelfs het voedingscentrum verkondigt dat fruit onderdeel is van een gezond dieet. Het lijkt mij volkomen legitiem dat we dit als ‘superfood’ in de schappen leggen. Ingrid moet dat eens navragen bij juridische zaken. Dan beginnen we de volgende keer gewoon een rechtszaak tegen die betweters bij Foodwatch.

Ze begrijpen volkomen niet hoe duur de productie van die rottige cranberry’s is. Aan zo’n struikje groeien er verdomd weinig besjes hoor. Als je ze dan af en toe in de bonusaanbieding wil doen, kan het alleen door de boel aan te dikken met wat ananassiroop. Dat is de harde werkelijkheid, mensen. Wij van Albert Heijn moeten ook winst maken! Anders gaan de aandeelhouders klagen. En geloof me, daar lig ik als bestuursvoorzitter eerder wakker dan van een paar idealistische foodwatchers.

Toch riekt die hele verkiezing naar fraude. Het is toch vreemd dat die stakkers van de Aldi hun nominatie voor dat verrekte windei niet hebben verzilverd? Hun zogenaamd rijkgevulde truffelpasta bevatte maar 0,0006% truffel. Onze cranberry’s bestaan voor ruim 30% uit cranberry’s. Waarom verliest de Aldi dan de verkiezing voor het meest misleidende product? Al moet ik eerlijk bekennen dat deze prijs ons geen windeieren heeft gelegd. Alle aandacht is toch gratis reclame, hè? Overal in de media schrijven ze dat Albert Heijn voortaan het percentage cranberry’s verdubbelt. En zonder dat het product is aangepast, is de verkoop van de cranberry’s al met ruim drieëntwintig procent gestegen. Zelfs met een dure reclamecampagne op televisie boeken we nooit zoveel succes.

Als alle persaandacht geluwd is moeten we Foodwatch maar een flesje wijn toesturen. Een biologische, natuurlijk. Als bedankje. Dat vraag ik morgen meteen even aan Ingrid.

14/12/2013

Lidl

Door mijn vrienden werd ik steeds meewariger aangekeken als ik vertelde dat ik boodschappen doe bij de Albert Heijn. Zij doen namelijk en masse de wekelijkse inkopen bij de Lidl. Uit de enthousiaste verhalen op te maken, waren zij met hun gezinnen ongeveer ingetrokken bij de Lidl. Ik voelde me een outcast met mijn AH-bonuskaartsleutelhanger.

Vanaf ongeveer 2004 was ik niet meer in de Lidl geweest. In mijn herinnering had de supermarkt een ongezellige Oost-Duitse uitstraling. De boodschappen moest je daar zelf uit grote kartonnen dozen grissen. Pallets vol pakken houdbare melk waren plompverloren ergens tegen een muur gezet. Bovendien was het altijd spannend of  je alle producten van het boodschappenlijstje kon aanschaffen. Aan dagelijkse benodigdheden, zoals een pot aardbeienjam, kon bij de Lidl een wekenlange schaarste zijn. De enige keren dat ik in de Lidl kwam, kocht ik er de weekaanbiedingen uit de reclamefolder. Meestal goedkope laptops van malafide afkomst.

Anno 2013 moest ik voor de vorm dus maar weer een keer naar de Lidl. Het is tenslotte crisis. Meteen bij binnenkomst viel me op dat de Lidl was gemoderniseerd. Je bent niet meer verplicht om een winkelwagentje te nemen, want er zijn tegenwoordig van die blauwe plastic mandjes. Ik nam er eentje mee. Er moesten toch minstens een paar aantrekkelijke producten te vinden zijn?

In het koelvak trof ik zowaar echte garnalen aan. Een hele verbetering ten opzichte van die onbestemde visfilets van vroeger, waarvan je alleen door de geur nog kon herkennen dat het van vis was gemaakt. Naast de vertrouwde, grote hompen jonge kaas, lagen er ook verfijnde blokjes Parmezaanse kaas. Zelfs bakjes hummus zaten in het Lidl-assortiment. Vroeger moest je als vegetariër tevreden zijn met een smakeloze bloemkool-kaasburger.

Niet alles bij de Lidl was veranderd. Ik was er op zaterdagmiddag om 15:00 uur. Het brood was op. Op de groente-afdeling lag er nog 1 beschimmelde paprika. En van cola tot vleeswaren, ik herkende geen enkele merknaam. Dat was ouderwets vertrouwd.

Toen ik in de buurt van de kassa kwam, was mijn winkelmandje nog leeg. De Lidl had dan een uitgebreider assortiment, met van elk product één soort. Dat ene bakje hummus vond ik nogal armoedig. De Albert Heijn heeft vier verschillende soorten hummus. Als de crisis ooit hard toeslaat in mijn huishouden, blijf ik trouw aan de Albert Heijn. Al kan ik me die duurdere producten financieel niet veroorloven, ik gun mijzelf het luxe gevoel dat er iets te kiezen valt.