Posts Tagged with “Smartphone”

06/11/2014

Vinkjes

Ik ben bepaald geen orakel op het vlak van sociale media. ‘Dat gaat niemand gebruiken,’ dacht ik toen Twitter in 2006 werd uitgevonden. Ik begreep niet waarom je je in een schamele 140 tekens wilde uitdrukken. Destijds had je per sms of e-mail immers een onbeperkt aantal tekens tot je beschikking. Om toch bij de tijd te blijven, heb ik een ietwat verwaarloosd Twitteraccount.

Terwijl ik Twitter een onhandig medium vindt om berichten mee te versturen, gaat het getwitter niet geheel aan mij voorbij. Want ik ben altijd nieuwsgierig naar waar men zich in Nederland druk over maakt. Daarvan krijg ik op Twitter een heel aardig beeld, door het volgen van de trending topics. Zo ontdekte ik dat niemand zich grote zorgen maakt over wereldproblemen als ebola of IS. De introductie van twee onschuldige blauwe vinkjes in Whatsapp daarentegen, leidt in luttele minuten tot grote consternatie.

Ergens begrijp ik dat, want de grijze vinkjes in Whatsapp waren hedendaagse hiërogliefen waarvan de betekenis geruime tijd onduidelijk was. Pas na jaren begreep ik waarom de vinkjes de ene keer tegelijk verschenen, en een volgende keer het tweede vinkje pas uren later oplichtte. Het eerste vinkje betekent dat het bericht is verstuurd, de tweede dat het bericht is ontvangen. Sinds gisteren worden de vinkjes zodra het bericht is gelezen ineens blauw. Door naar links te swipen, zie je het exacte tijdstip waarop het bericht is gelezen. Dat wordt door veel twitteraars gezien als een grove schending van de privacy.

De hysterische tweets over deze nieuwe Whatsapp-functionaliteit vond ik hilarisch. Blijkbaar heeft iedereen klakkeloos ingestemd met de gebruikersvoorwaarden bij het downloaden van Whatsapp. Daarmee gaf men Whatsapp toegang tot alle contactgegevens, foto’s en berichten op de telefoon. Dat is de prijs die je betaalt voor het ‘gratis’ gebruik van Whatsapp. Daar heeft niemand zich ooit aan gestoord. Nee, dat je nooit meer de smoes kunt gebruiken dat je een bericht nog niet had gelezen, dat vindt men pas erg. Allemaal doodsbang voor de onherstelbare schade die een vriendschap oploopt, nu de verzender ziet hoe snel ze reageren na het lezen van zijn bericht.

Misschien ben ik hopeloos ouderwets, maar als je je persé druk wil maken om wat vinkjes, leg dan die telefoon eens aan de kant. De winter komt er aan. Voer eens een paar vinkjes in de tuin. Je verricht een goede daad, en wordt er als bonus weer heerlijk rustig van.

16/10/2012

App

Qua moderne communicatietechnologieën loop ik hopeloos achter. Ik kocht als allerlaatste Nederlander in 2007 een mobiele telefoon. Niet omdat ik graag een mobieltje wilde. Meer om van het gezeur van vrienden af te zijn over dat ik slecht bereikbaar was. Ik geloof niet dat ze me nu vaker kunnen bereiken, mijn telefoon staat chronisch op stil. Gelukkig kan de beller een bericht inspreken. Vreemd genoeg valt het bijna niemand op dat ik niet op voicemails reageer omdat ik ze nooit beluister.

Momenteel krijg ik continu de vraag waarom ik geen whatsapp of wordfeud heb. Het beschamende antwoord is dat mijn iPhone uit de prehistorie stamt. Die nieuwe apps werken dus helemaal niet op mijn telefoon. Daardoor mis ik allerlei groepsdiscussies op whatsapp en ettelijke digitale potjes scrabble. Nou ja, eigenlijk mis ik het niet want een discussie voer ik het liefst in levende lijve, inclusief de non-verbale communicatie. Dan hoef ik niet om de haverklap smileys in te typen om duidelijk te maken dat een opmerking ironisch bedoeld is. Een bordspelletje doe ik liever heel ouderwets gezamenlijk aan één tafel. Dat vind ik gezelliger dan in mijn eentje verwoed op een touchscreen te gaan zitten drukken.

Voor sommige spelletjes heb je helemaal geen app nodig. Songpop bijvoorbeeld, dat speel ik al jaren met mijn zus. Dan belt ze mij met de vraag van wie dat liedje met de tekst ‘Down, down, down. Down, down, down. Down, down, down’ ook alweer is. Ze zingt me dat dan voor. En omdat we in dezelfde jaren in beschonken toestand ons op de dansvloer bevonden, weet ik dan welk liedje zij bedoeld. ‘Die met dat pianoriedeltje ‘pom-pompadomdom, bedoel je?’. Google dan maar eens op een songtekst die bestaat uit het heel vaak herhalen van het woord ‘down’. Dan ontdek je dat zelfs de geniale algoritmen van Google beperkingen hebben. Vervolgens zing je het liedje maandenlang aan iedereen voor, om er achter de titel (iets met ‘down’ waarschijnlijk) en uitvoerende artiest te komen.

Sinds gisteren ben ik verwikkeld in een potje Songpop op een nog hoger level. ‘Eeeh, eeeh, wadeej, waladadaday, en wawade wa dadadaday, wai!’ zong mijn zus voor. Dat liedje heb ik al het hele weekend in mijn hoofd, en ho maar dat ik op de artiest kan komen.

Als ik iets technischer onderlegd was, ging ik meteen een voorzingapp programmeren en daar heel erg rijk mee worden.

21/03/2012

Ontvrienden

Over het algemeen ben ik geen early-adapter als het gaat om sociale netwerken op internet. Het gekrabbel op Hyves heb ik aan me voorbij laten gaan. Op Twitter staan slechts handjevol suffige tweets van mijn hand. Eigenlijk ben ik voornamelijk een trendsetter als het gaat om het opheffen van een social media account. Daarmee ben ik meestal een van de eersten. Dat komt doordat ik het zonde van de tijd vond die ik verspilde aan het onderhouden van online contacten, terwijl ik dan net zo goed in levende lijve met die mensen kon afspreken.

Ik heb me uiteindelijk toch aangemeld bij Facebook omdat ik constant allerlei belangrijke nieuwtjes misliep. Dan hoorde ik op een verjaardag dat een vage kennis al acht maanden in verwachting was. En ik wist van niets. Als enige. Omdat ik niet op Facebook zat. Tegen zoveel groepsdruk was ik niet bestand.

Positief aan Facebook vind ik het aanhalen van oude contacten. Alle oude klasgenoten vanaf 1982 kun je een vriendschapsverzoek doen. Je hebt toch een band met iemand als je op de peuterspeelzaal aan hetzelfde raam hebt gelikt. Het is bovendien geruststellend om te ontdekken dat die ontspoorde klasgenoot van de middelbare school, waarvan je zeker wist dat hij beroepscrimineel met talloze eigen wietplantages zou worden, getrouwd is, twee kinderen heeft en het tot filiaalchef van de plaatselijke C1000 heeft geschopt.

Het allerhandigst is Facebook als je, zoals ik, uit een grote familie komt. Je kunt onmogelijk geregeld contact houden met al je ooms, tantes en negenendertig neven en nichten. Daar heb je een dagtaak aan. Maar op Facebook heb je met een keer liken van een saaie vakantiefoto de familiebanden in no-time aangehaald.

Minder fijn zijn alle ongezellige afspraken met vrienden door Facebook. Die heb ik regelmatig wanneer iemand drukker is om het restaurant te taggen en van elke maaltijd een foto te plaatsen. Of je praat alleen met elkaar over recente statusupdates van anderen, in plaats van met elkaar bij te kletsen. In sommige gesprekken heb ik het gevoel het verhaal al eerder te hebben gehoord. ‘Dit heb ik al gelezen op Facebook,’ zeg ik dan om het bekende relaas te onderbreken. Dit levert dan meestal een ongemakkelijke stilte op.

Mijn voorlopige conclusie is dus dat je je beste vrienden op Facebook beter kunt ontvrienden. Facebook is vooral een geschikt medium voor al die mensen waarmee je liever enkel oppervlakkig contact wilt onderhouden.