Posts Tagged with “Slavernij”

06/12/2015

Boycot

Hopelijk is iedereen alweer uitgekeken op alle fijne cadeaus die de Sint gisteren heeft gebracht, want het is alweer hoog tijd om je verlanglijstje voor de Kerstman op te stellen. Zelf heb ik nog een ongerepte verlanglijst over. Sinterklaas heeft bij mij geen cadeautjes gebracht. Dit jaar heb ik de Sinterklaasviering overgeslagen omdat de zwartepietendiscussie voor mij toch enigszins de feestvreugde drukt. De koloniale symboliek van Zwarte Piet is als kind volkomen langs mij heen gegaan. Maar onderhand kan ik geen Piet meer zien zonder aan slavernij te denken. De goedheiligman lijkt dus zo heilig niet meer. Want waar stoom is, schept een stoker kolen in de ketel. En aangezien de stoomboot helemaal vanuit Spanje komt, ligt het op de loer dat ik aan het piekeren sla over de naleving van de arbeidstijdenwet. Enfin, sinterklaasdag wordt van dat soort gedachten stukken ongezelliger.

Wat niet helpt is dat ik weinig begrijp van de argumentatie in de jarenlang voortslepende discussie: ‘Zwarte Piet hoort bij Nederland, me zoon houd van de pieten.’ Als iemand er op gebrand is om het Nederlandse cultuurerfgoed te behouden, lijkt het mij zaak om eerst te stoppen met het verkwanselen van de Nederlandse grammatica. Pas als iemand in correct Nederlands zijn mening verwoordt, ben ik in staat om zijn argumenten serieus te nemen.

Volgens mij zijn het vooral de ouders die uit nostalgische overwegingen zwarte piet willen behouden. Zodra er onderzoeksresultaten worden gepubliceerd waaruit blijkt dat jonge kinderen Zwarte Piet eerder associëren met een clown dan met donkergekleurde mensen, delen fanatieke papa’s en mama’s dat meteen op social media. Er is dringend onderzoek nodig naar van wie kinderen het liefst een cadeautje krijgen. Een kind maakt het, vermoed ik, geen snars uit welke huidskleur de bezorgpiet heeft. Zolang hij maar een grote jutezak vol cadeautjes meebrengt.

Het spijt me dat ik met bovenstaande uiteenzetting jouw kerstvoorbereidingen ruw verstoor. Ik ben er bewust vroeg bij om de eerste aanzet te geven voor het pietendebat van 2016. Binnen vijf dagen lossen politici wereldwijde klimaatproblemen op. Of sluiten ze vredespacten om bloedige oorlogen te stoppen. Dan lijkt het me haalbaar om voor de volgende intocht van sinterklaas een oplossing te vinden voor het zwartepietenprobleem. Of er zit niets anders op dan dat we Sinterklaas met een welverdiend pensioen sturen.

Blijft er nog één ingewikkeld vraagstuk over: hoe komen overbezorgde ouders straks hun avonden door als de zwartepietendiscussie gestopt is?

23/03/2015

Nederlands

Als je het mij vraagt, begint het zo langzamerhand eng te worden hoe gefocust we zijn op onze Nederlandse nationaliteit en cultuur. Het gaat inmiddels zo ver, dat als ik bij het koelvak met alle toetjes in de Albert Heijn de etiketten controleer op verkeerde E-nummers, het gevoel me bekruipt dat ik een of ander nationalistisch pamflet aan het lezen ben. Neem nu de Luchtige Stroopwafelpudding van de Mona. De Hollandse stroopwafel is wereldberoemd vanwege de stroperige koekresten die nog dagenlang tussen je kiezen geplakt zitten. Volgens mij is er geen enkele wereldburger die vergeet dat dit mierzoete, plakkerige rotkoekje uit Nederland komt. Toch vermeldt Mona geheel ten overvloede dat de verpakking een ‘Oud-Hollandsche’ stroopwafelpudding bevat. Bij alle andere puddingen discrimineert Mona schaamteloos bij het vermelden van het land van herkomst. Zo staat nergens op de verpakking van de chipolatapudding, dat het gebaseerd is op een eeuwenoud Italiaans recept.

Over discrimineren gesproken, onze nationalistische trekken worden pas echt extreem als het aankomt op de sinterklaasviering. Want wij Nederlanders zijn trots op ons koloniale verleden, ondanks de slavernij. Dat is -als je het mij vraagt – de enige geldige reden om Zwarte Piet te koesteren.

Wat ik me al jaren afvraag is: waarom gaan er honderdduizenden Nederlanders vaker naar de bioscoop voor Nederlandse speelfilms? Het enige waarin Nederlandse films in uitblinken is, als je het mij vraagt, het onfunctionele naakt. Na het zien van Flodder, alleen te omschrijven als een komische pornofilm voor het hele gezin, heb ik jarenlang geen films van Nederlandse makelij durven kijken. Ik was bang om opnieuw geconfronteerd te worden met filmbeelden in slow-motion van een potje naakttennis.

En dan de onbegrijpelijke populariteit van de Nederlandstalige muziek. Ik hoor alsmaar dubbelzinnigheden in de songteksten van Nederlandse hits. ‘Vandaag is rood de kleur van jouw lippen,’ luidt de eerste zin van het refrein van Marco Borsato’s hitsingle “Rood”. Als je het mij vraagt, is dat een ode aan de vagina tijdens de menstruatie. En telkens wanneer ik die jongen van Abel gepassioneerd de zin ‘het zit nog veel te diep in mij’ hoor kwelen, zie ik meteen zijn ex-vriendin met groot uitgevallen voorbinddildo voor me. Helemaal verklaren kan ik het niet, maar dat soort ongewenste beelden heb ik nou nooit bij Engelstalige nummers.

Nee, als je het mij vraagt dan is elk gevoel van trots over de Nederlandse cultuur volkomen misplaatst. Maar mij wordt nooit wat gevraagd.