Posts Tagged with “Roddelpers”

16/01/2015

Infaam

Het is sneu voor de Moszkowiczjes dat zelfs het braafste en minst bekende familielid, strafpleiter David Moszkowicz, als de derde van vier broers uit zijn ambt is gezet. Mijn hart ging toch sneller kloppen van dit smeuïge nieuws. Dat kwam vooral door de manier waarop radio 1 het nieuws aangekondigde. De nieuwszender was helemaal losgegaan op het zoveelste drama binnen de gerenommeerde advocatenfamilie.

Eindelijk mochten de doorgaans zo bedeesde verslaggevers van de NOS schreeuwerige koppen bedenken, die normaal gesproken alleen voorbehouden zijn voor de cover van de Story. Zonder enig spoortje van ironie sprak een nieuwslezer over ‘de teloorgang van de advocatenfamilie Moszkowicz’. Ik genoot ervan dat er werd gesproken van een advocaat die ‘geschrapt is van het tableau’. Die uitdrukking is toch een van de pareltjes van de Nederlandse taal, en hoor je maar zelden. Het was je reinste riooljournalistiek, met een chique tintje.

Mijn gedachten dwaalden af naar Bram, de andere gevallen Moszkowicz-telg. Hij zag in de rellerige berichtgeving vast een geschikte aanleiding om nog eens de woorden ‘infaam’ en ‘abject’ uit te spreken. En ik ben het roerend met Bram eens dat het een abjecte en infame toestand is. In deze treurige familiegeschiedenis zie ik het onomstotelijke bewijs dat het een schande is, om je kinderen te dwingen tot opvolging in het familiebedrijf.

Gelukkig luisteren de meeste pubers – op het moment dat zij een beroepskeuze maken – toch niet naar hun ouders. Als mijn vader zijn zin had gekregen, dan had ik me geïnteresseerd in het repareren van de kapotte versnellingsbak van zijn krakkemikkige Jeep. En dan was Nederland nu met mij een uiterst incompetente automonteur rijker geweest.

Gezien de interesses van Bram, acht ik het onwaarschijnlijk dat hij ooit vrijwillig voor het advocatenvak had gekozen. Iemand die zich moeiteloos weet te omringen met mooie vrouwen en schimmige zakenlieden, had volgens mij een glansrijke carrière kunnen hebben als raamexploitant op de Wallen. Of Bram was hoofdredacteur van het stijlvolle mannenblad Esquire geworden, vanwege zijn onberispelijke smaak in maatpakken, sportwagens en horloges.

Mocht het UWV nog op zoek zijn naar passend werk voor de gebroeders Moszkowicz, dan lijken ze mij op basis van hun eigen noodlottige loopbaan uitstekend gekwalificeerd als beroepskeuzeadviseur. De broers kunnen bij jongeren beslist overtuigend bepleiten dat zij hun hart moeten volgen bij de studiekeuze. Want succes, geld en roem is ook niet alles. Daar is de familie Moszkowicz het levende voorbeeld van.

15/07/2014

Soap

Al sinds het prille begin volg ik de Sugababes. Sommige mensen noemen dit soort muziek een ‘guilty pleasure’. Ik niet, want het is belachelijk om me schuldig te voelen over het luisteren naar hitgevoelige popmuziek.

Op het eerste gezicht leken de Sugababes op een typische meidengroep. Drie pubermeiden van amper vijftien jaar, met elk een andere huidskleur en kledingstijl, bij elkaar gebracht door een talentscout. Ze onderscheidden zich met inventieve popliedjes en doordachte songteksten. Ondanks hun jeugdige leeftijd klonken de Sugababes volwassener dan de veel oudere Spice Girls.

Naar alle eerlijkheid was ik niet geobsedeerd door de muziek alleen. De meiden doken ook veelvuldig op in de roddelrubrieken. Eerst omdat zij nooit glimlachten op foto’s. Er werd daardoor veel gespeculeerd over onderlinge ruzies. Alle dramatische ontwikkelingen in de band hadden een verslavende werking op mij. Het deed niet onder voor de gemiddelde soap.

Er werd alleen geschreven over de standaard bandruzies: de ene zong volgens de anderen teveel solo’s. De twee achtergrondzangeressen sloten de leadzangeres buiten door het ontwikkelen van een geheimtaal die onverstaanbaar was voor anderen. Ergens op tournee in Japan schijnt de leadzangeres door een wc-raampje naar buiten te zijn geklommen, vlak voor een optreden.

De leadzangeres werd simpelweg vervangen door een ander met dezelfde huidskleur. Een paar jaar later werd het tweede bandlid ingewisseld voor een lookalike, omdat zij niet op promotietournee wilde vlak na een zwangerschap. Of misschien paste een tienermoeder niet in het perfecte plaatje dat de platenmaatschappij voor ogen had. Ondertussen kocht ik alle albums van de Sugababes, om grondig de songteksten te analyseren op onontdekte spanningen tussen de meiden.

Het laatst overgebleven originele bandlid werd in 2009 ontslagen. Naar verluidt omdat zij te bazig deed tegen de nieuwere zangeressen. De titel het laatste album waarop zij meezong – ‘Catfights and Spotlights’ – was achteraf gezien misschien een voorbode. De Sugababes bestaan sindsdien volledig uit vervangers van de originele bandleden. Aan de muziek is het hoorbaar, die is afgegleden naar slappe aftreksels van Amerikaanse soulmuziek, met seksueel getinte teksten van bedenkelijk allooi.

Op een obscuur popmuziekforum ontdekte ik dat de originele bandleden weer samenwerken, onder de naam Mutya Keisha Siobhan. Om allerlei juridische redenen mogen zij de door hen bedachte naam Sugababes niet gebruiken. De bladen schrijven vrijwel nooit meer over hen, omdat zij geen ruzie maar slechts mooie muziek maken. Ik hoop ondertussen dat ze snel een ouderwets goed album uitbrengen. Voordat er weer iemand boos uit een raam klimt.

01/08/2011

Luguber

Ik kom er maar meteen eerlijk voor uit: sinds Amy Winehouse is overleden, ben ik in de ban van haar muziek.

Voor haar dood ken ik Amy vooral van de fotoreportages in de Engelse sensatiekranten. Op de foto’s stond ze steevast stomdronken en halfontkleed. Fotografen verdienden volgens mij een modaal maandsalaris door zich te specialiseren in het fotograferen van Amy’s neus. The Sun publiceerde vaak close-up’s van haar neusgaten met resten van een wittig poeder. Zelfs als haar neusgaten eens schoon waren, was dat nieuws. In de wereld van de roddeljournalistiek werd dat uitgelegd als een afkickpoging.

Het meest geraakt werd ik door een filmpje op YouTube. Tijdens een concert in Servië werd Amy door het publiek uitgefloten. Dat vond ik heel erg voor haar. Gelukkig leek Amy er helemaal geen erg in te hebben. Voor haar was ik daar maar blij om.

Mijn voorkennis van Amy in combinatie met de tekst van ‘Rehab’, waarin ze zingt dat ze geen zin heeft in afkicken, maakte dat ik niet bijster geïnteresseerd was in haar verdere muzikale oeuvre. Ik verwachtte vooral meer nummers over alcohol en drugs. Saai dus, want in de jaren zeventig hebben Jim Morrison en Lou Reed daar al albums over vol gezongen.

Na haar dood heb ik haar laatste album geheel beluisterd. De muziek bleek catchier dan een gemiddeld album van Lou Reed, wat ik een pre vond. Mijn aanname klopte, er worden diverse alcoholische versnaperingen genamedropt. Buiten de referenties aan alcoholgebruik gaan de songteksten verder over Amy’s knipperlichtrelatie met Blake Fielder-Civil (wiens deftige dubbele naam in schril contrast staat met zijn junkachtige levensstijl). De relatie heb ik menigmaal aan en uit zien gaan in de berichtgeving over Amy, die ik lichtelijk obsessief gevolgd heb.

Ergens voelt het een beetje luguber dat ik nu pas de moeite neem om naar haar muziek te luisteren. Opvallend veel mensen die ik ken zeggen opeens al jaren fan te zijn van Amy. Toch vreemd dat er meer mensen zijn die zeggen haar sinds het begin te volgen, dan het aantal verkochte cd’s voor haar overlijden.

Via de aanbevelingen op Amazon.com heb ik nu Daniel Merriweather ontdekt. Hij heeft een vergelijkbare sound als Amy, is springlevend en zingt alleen over minder acuut dodelijke sigaretten. En hij staat aan het begin van zijn muziekcarrière. Daar kan ik dus nog jarenlang naar luisteren. Maar dan zonder enige vorm van gêne.