Posts Tagged with “Regenachtig”

28/07/2015

Reisgids

De schrijvers van brochures en sites van touroperators zijn volgens mij de meest positief ingestelde mensen ter wereld. Dat zou ik waarschijnlijk ook worden als ik tegen royale beloning naar alle uithoeken van de wereld mocht reizen om ter plekke de toeristische attracties te beschrijven. Maar daardoor prijzen touroperators de meest onwaarschijnlijke bestemmingen louter lovend aan. En zo kon het gebeuren dat ik, een fervent zonaanbidder, na een urenlange internetsessie ervan overtuigd raakte dat de regenachtige no-go-area Ierland de perfecte vakantiebestemming was.

Enkele jaren geleden was zoiets me ook overkomen. Ergens half februari dacht ik dat alle begerenswaardige bestemmingen snel volgeboekt zouden zijn. Volkomen ontoerekeningsvatbaar door een soort van manische boekingsdrift boekte ik een veertiendaagse rondreis door Toscane. Online was het me niet opgevallen dat de reis bedoeld was voor streng-gelovige globetrotters. Tot dat inzicht kwam ik pas toen, een paar dagen voor vertrek, de gedetailleerde reisbeschrijving werd bezorgd. Twee weken lang trok ik langs alle kerken in elk Godvergeten gat in Toscane, omdat de reisgids de aldaar alom aanwezige fresco’s in alsmaar overtreffende bewoordingen bleef aanbevelen. Voor mij – als leek – leken al die fresco’s op elkaar, en had ik met het eerste fresco ze allemaal gezien. Na deze vakantie was ik voorgoed mijn vertrouwen kwijt in de reistips van touroperators. En sindsdien durf ik alleen nog op reis te gaan gewapend met een onafhankelijke reisgids over de bestemming.

Ook voor de rondreis door Ierland bewees de Lonely Planet geen overtollige bagage te zijn. Tussen de rooskleurige reistips van de touroperator en de opvattingen in de Lonely Planet zat een wereld van verschil. De touroperator raadde expliciet aan om naar Shannon te rijden. ‘Deze bijzonder jonge stad is pas in 1960 gesticht om de werknemers van het nabijgelegen vliegveld te huisvesten, en wijkt daardoor af van oudere Ierse steden,’ schreef de touroperator wervend over Shannon. De omschrijving maakte me nieuwsgierig naar deze nieuwe hotspot, maar voor de zekerheid sloeg ik de Lonely Planet er op na. Die omschreef Shannon als een stad met de deprimerende sfeer van planmatig aangelegde industriesteden in de voormalige Sovjet Unie. ‘Blijf er niet hangen,’ stond er als waarschuwing bij.

Mijn vriend en ik zijn dus met een grote boog om deze toeristenval heen gereden. En onderweg spotten we nog meer denkbeeldige Sovjet-invloeden in het Ierse landschap, waarover we samen smakelijk gelachen hebben. Ja, met een goede reisgids staat niets vakantiepret in de weg.

 

23/07/2015

Souvenir

Vanaf welk moment regen voor mij synoniem is geworden met binnenblijven, dat weet ik niet exact meer. In mijn jonge jaren vond ik het heerlijk om in de regen buiten te spelen. Lekker met een lange stok in de verse blubber poeren. Of met mijn laarzen aan in elke plas springen die ik tegenkwam. Tegenwoordig heb ik zelfs geen flauw benul meer waar je een paar laarzen koopt. Niet dat ik laarzen nodig heb, als er nu ook maar 1 wolk aan de horizon drijft dan spring ik pas op de fiets nadat ik de buienradar grondig heb bestudeerd. Bij een twijfelachtige weersvoorspelling neem ik gewoon de auto. Zo’n hekel heb ik aan regen, of eigenlijk aan het doorweekte en onderkoelde gevoel dat je hebt, nadat je bent overvallen door een onverwachte regenbui.

Het moet dus een vlaag van verstandsverbijstering zijn geweest dat ik een zomervakantie boekte naar het natte Ierland. Meteen bij aankomst realiseerde ik mijn vergissing en controleerde de eerste uren ziekelijk vaak de buienradar. Daarop was Ierland onvindbaar omdat het eiland volledig werd bedekt door een grijze brei van regenbuien. Als ik tijdens mijn vakantie meer wilde zien dan truttig ingerichte slaapkamers en de binnenkant van een Nissan Micra, dan zat er niets anders op dan de regen te trotseren.

Of het kwam doordat ik alsmaar het mantra ‘de huid van een mens is waterdicht’ opdreunde, durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar mijn voornaamste ontdekking in Ierland is dat regen best meevalt. Ik werd namelijk altijd minder nat van de regen dan ik vooraf had verwacht. Het hielp natuurlijk dat ik een regenjas met capuchon had aangetrokken. Dat regenkind van vroeger kwam weer een beetje in mij naar boven. Zo stond ik ineens uitzinnig schreeuwend op een winderig strand in de regen. En begon ik kinderlijk blij over regenplassen heen te springen. Nee, ik sprong er niet in. Als volwassene denk je onherroepelijk na over dat modder alleen op 60°C uit je broek valt te wassen.

Ik was helemaal vergeten hoe lekker de natuur ruikt na een regenbui. Alsof de wereld na een verkwikkende douche helemaal schoongewassen is. Alsof de aarde een welriekende boer laat nadat zij haar dorst gelest had met het weldadige hemelwater. (Zoals je merkt deed alle buitenlucht me goed, ik werd er poëtisch van.) Deze onvergetelijke vakantieherinnering breng ik als souvenir mee naar huis, naar het regenachtige Nederland.

 

16/06/2015

Nederlaag

Het leven is een aaneenschakeling van toevalligheden, vind ik, maar soms valt het allemaal zo mooi samen dat ik bijna in God ga geloven. Die overtuiging kreeg ik doordat ik eerst ongepland online een rondreis door Ierland boekte. Prompt stuitte ik op de Ierse band Villagers. Hun nieuwe album ‘Darling Arithmetics’ staat bol van de stemmige liefdesliedjes van een homoseksueel, opgegroeid in het conservatieve platteland. Het leek me een prima soundtrack voor autoritten door het desolate en ruige landschap van Ierland. En toen las ik in de krant dat 62% van de Ierse bevolking voor de invoering van het homohuwelijk had gestemd. Ineens vond ik het niet erg om naar dit regenachtige land op vakantie te gaan.

De Katholieke kerk reageerde op het Ierse referendum met de mededeling dat de kerk het klassieke huwelijk tussen man en vrouw als de ‘toekomst voor de mensheid’ blijft zien. Daar kon ik me volkomen in vinden. Mijn vriend en ik blijven het vol enthousiasme proberen, maar tot op heden is het ons niet gelukt om voor nageslacht te zorgen. Helaas viel ik alweer snel van mijn geloof, want de rest van de Vaticaanse reactie was iets ongezelliger. Bij monde van een kardinaal met de sprookjesachtige naam Pietro Parolin, noemde men de uitkomst ‘een nederlaag voor de mensheid’.

Die opmerking kwam hard bij me binnen, moet ik bekennen. Ondanks mijn bijdrage aan de samenleving in mijn werk, of het vrijwilligerswerk dat ik gedaan heb, ben ik dus niets meer dan een ‘nederlaag voor de mensheid’ volgens de kerk. Het is een hysterische verklaring, die ik eerder had verwacht van een dronken dragqueen met een verknipt gevoel voor humor. Nou draagt Pietro Parolin ook continu een jurk. Dus misschien zijn er meer overeenkomsten tussen kardinalen en dragqueens dan ik op het eerste gezicht had vermoed.

Dat ik me echt kwaad maakte om het standpunt van de Katholieke kerk, merkte ik aan de tegenargumenten die ik verzon. Volgens mij zijn op deze aardbol de meeste nederlagen geleden in bloedige oorlogen uit naam van God. Al eeuwenlang wordt de aarde bevolkt door een minderheid homoseksuelen. Me dunkt dat homoseksualiteit evolutionair ergens goed voor is. Maar ja, die malle Katholieken geloven natuurlijk niets van de evolutie, en baseren zich op het meest fantasierijke boek ter wereld. Al die religieuze uitspraken zijn dus slechts sprookjes. Niets om me druk over te maken. Dat hebben ze in Ierland goed begrepen.