Posts Tagged with “Opruimen”

10/11/2012

Minimalisme

Google weet altijd raad op het moment dat je wanhopig bent, dus zocht ik op: ‘in mijn huis is het een grote teringbende en ik word er gek van’. Bovenaan de zoekresultaten prijkte een link naar het prikbord van zelfmoord.nl. Inderdaad lost zelfmoord de meeste menselijke problemen snel op. De dagelijkse lijdensweg des huishouden vond ik draaglijk genoeg, om naar een minder drastische maatregel door te zoeken.

Goddank vond Google in 0,38 seconden nog ongeveer 5.580 andere resultaten. Daartussen stuitte ik op de stroming van het minimalisme. Sinds ik me daarin heb verdiept, verlang ik naar minimalistisch leven. Met minder verantwoordelijkheden. En vooral minder troep.

Anders dan je van een minimalist verwacht, schafte ik eerst nog meer aan: mijn eerste zelfhulpboek van The Minimalists. ‘Live a meaningful live,’ beloofde de cover. Dat wilde ik graag. Liefst morgen. Om van een maximalist in een minimalist te veranderen, raden zij een verandertraject van eenentwintig dagen aan. ‘Eigenaardig,’ dacht ik ‘dat er zo’n ingewikkeld proces nodig is om mijn leven te versimpelen’. Op de eerste dag moet ik een actielijst opstellen van veranderingen om per direct uit te voeren. Vaker sporten. Gezonder eten. Langer slapen. Geen idee hoe een mens dat inpast in een zevendaagse werkweek naast een fulltime baan. Het was het proberen waard.

De derde dag heet het ‘inpakfestijn’. Die dag heeft een simpel concept. Je doet alsof je gaat verhuizen en pakt al je spullen in dozen in. In de dagen erna pak je alleen uit wat je nodig hebt. Enkele doucheartikelen, schone kleren, het broodnodige keukengerei. Alles dat na 7 dagen nog ingepakt is dat is overtollig. De schrijvers geven je drie opties voor die overbodige bezittingen: verkopen, doneren of weggooien. Best haalbaar, lijkt me.  Het zit al in mijn systeem om ongebruikte dingen meteen weg te doen. Toen ik bij mijn vriend introk, bracht ik slechts met twee stationwagens aan spullen mee (inclusief een massieve, antieke dekenkist). Toch voorzie ik één miniem probleempje.

Mijn opruimzucht wordt ruimschoots gecompenseerd door de ongekende bewaarzucht van mijn vriend. Op zolder staan stapels kapotte computers veilig opgeborgen zodat je onderdelen voorradig hebt om ‘n defecte computer mee te repareren. Vraagt mijn vriend zich af van wie hij in 2006 een kerstgroet heeft ontvangen? Dan kijkt hij dat stapeltje kerstkaarten gewoon even na.

Als ik van het minimalisme écht werk wil gaan maken, dan moet ik eerst ergens anders afstand van doen.

22/10/2011

Schoonmaakster

De meeste mensen denken dat twee mannen die een relatie hebben toch een traditionele rolverdeling hebben: de ene is meer vrouwelijk en de andere meer mannelijk. Ik kan absoluut bevestigen dat dit op bepaalde vlakken ook geldt voor mijn vriend en mij. Hij heeft technisch inzicht en vindt klussen best leuk. Ik heb de inrichting van ons huis al heel wat knusser gemaakt, sinds ik bij hem ben ingetrokken. Ondanks dat ik er een uitgesproken hekel aan heb om aan stereotypen te voldoen, vind ik het in dit geval heel handig dat we elkaar zo goed aanvullen.

Op andere fronten is onze rolverdeling volkomen onconventioneel: we houden bijvoorbeeld allebei van koken. Helaas ontbreekt het bij ons beiden aan de vrouwelijke genen of gaven als het gaat om het huishouden. Opruimen en schoonmaken daar hebben we allebei geen talent voor. Voordat ik bij mijn vriend introk en ik mijn huis zelf moest schoonhouden, maakte ik er thuis zonder zorgen een complete puinhoop van. De enige die last had van alle rommel was ik immers zelf. Ongeveer drie uur voordat ik bezoek verwachtte ging ik manisch opruimen, zodat het huis ten minste toonbaar was voor mijn gasten. En niemand zich prompt zorgen begon te maken of het verantwoord was dat ik zelfstandig in een woonhuis leefde.

Gelukkig heeft mijn vriend heeft zijn gebrek aan huishoudelijk talent praktisch opgelost: hij heeft al jaren een schoonmaakster. En sinds we samenwonen maakt zij ook voor mij schoon. Dit heeft, op mij althans, een vreemde bijwerking. Tegenwoordig maak ik zelf ons huis schoon. Ik weet het, de schoonmaakster wordt betaald om voor ons schoon te maken, dat is het hele idee van het inhuren van een hulp in de huishouding. Maar ik vind het dus heel gênant dat zij onze haren uit het douche-putje moet pulken. Of onze remsporen uit de toiletpot staat te poetsen. En aangekoekte voedselresten van het fornuis moet krabben. Dus poets ik tegenwoordig trouw mijn huis vlak voordat de schoonmaakster komt. Om te voorkomen dat zij de indruk krijgt dat we in een permanente puinhoop leven.

Het klinkt zinloos om op wekelijkse basis een schoonmaakster in te huren voor het opruimen van enkele strategisch achtergelaten stofvlokken in een brandschoon huis. Toch is ze haar uurtarief meer dan waard, want voor het eerst in mijn leven heb ik een structurele reden om schoon te maken.

04/07/2011

Poezen

Mensen die vlak voor de zomervakantie de gezinshond of huiskat ergens op een parkeerplaats de auto uitzetten, ik begrijp jullie! Nou ja, ik begrijp niet waarom je zo’n beest langs de A16, op weg naar de camping in Frankrijk, aan een boom vastbindt. Een ommetje langs het plaatselijke dierenasiel voor zo’n trouwe viervoeter, vind ik dan wel het minste. En een vakantie is geen legitieme reden om je huisdier plotseling weg te doen. De vakantie plan je meestal ruim van tevoren. Genoeg tijd dus om een logeeradres of oppas te regelen. Dan heb ik het nog niet eens gehad over technische hoogstandjes zoals ’n elektronische voederbak, die zelfs een oppas overbodig maken.

Wat ik goed snap is dat je ergens tussen het kattenbak verschonen, de hond uitlaten en het ontwormen door tot het weinig verrassende inzicht komt dat een huisdier veel tijd kost. En ik kan me voorstellen dat het een aanlokkelijk idee is om je tijd te besteden aan iets anders dan een mottige poes of hond.

Voordat ik allerlei boze e-mails ontvang van overijverige animalcops, ik bedoel niet dat je onverantwoordelijk bent voor het welzijn van een huisdier. De verzorging van zo’n beest bestaat uit méér dan zorgen voor een uitgebalanceerd dieet van water, droge brokken en blikvoer. Of het wekelijks verschonen van de kattenbak met  zo’n gepatenteerde, gearomatiseerde en absorberende kattenbakvulling. En de jaarlijkse inenting bij de dierenarts. Dat is allemaal goed te doen. Maar daarmee ben je er niet. Een huisdier heeft aandacht nodig in de vorm van eindeloos aanhalen en aaien. Besteed je daar geen tijd aan dan krijg het beest een milde depressie. Dat is herkenbaar aan symptomen als het kapot bijten van de driezitsbank, of het krabben aan het behang. Als baasje word je daar ook diepongelukkig van.

Toch is het een taboe om te zeggen dat je geen tijd meer hebt voor een huisdier. Dat komt je meteen op valse beschuldigingen van activistische dierenvrienden te staan. Maar het eeuwige excuus van plotselinge allergieën, het neemt bijna epidemische vormen aan, gelooft echt niemand meer.

Tijd voor een tegengeluid dus. Ik beken dat ik mijn lieve poezen Suske & Wiske heb weggedaan om tijdgebrek. Keihard gehuild heb ik toen ze werden opgehaald. Het schuldgevoel raak ik nooit meer kwijt. Maar die twee poezen krijgen goed te eten. Ze worden nu meer geaaid dan ooit tevoren. Er had ze ergere dingen kunnen overkomen.