Posts Tagged with “Netflix”

30/06/2016

Iris

Het is een gekke tegenstelling: iedereen wil oud worden maar er jong bij blijven. ‘Age ain’t nothing but a number,’ luidt een mooi Amerikaans gezegde. Ik vind het een leugen. Een oplopende leeftijd gaat gepaard met toenemende lichamelijke gebreken. Ik kan daar over meepraten. Laatst voelde ik na een dag met verhuisdozen slepen plots mijn rug. Dat was een nieuwe levenservaring. Het baart me zorgen want als dat nu al begint, hoe ben ik er dan over 31 jaar (op een pensioengerechtigde leeftijd) aan toe?

Mijn verwachting is eigenlijk dat we ouder worden schromelijk overschatten. Kijk maar naar de dagbesteding van de meeste gepensioneerden. Misschien hebben mijn opa en oma gewoon een belabberd voorbeeld gegeven, dat kan ook. De een kreeg een hersenbloeding, de ander dementeerde. Hun laatste levensjaren kwijnden ze weg een verpleeghuis. Anderen besteden tijd aan het opvangen van kleinkinderen. Maar zonder kinderen wordt dat voor mij lastig. De wereld gaan rondreizen als gepensioneerde lijkt mij ronduit een slecht idee. Na gemiddeld drie weken neem ik geen nieuwe indrukken meer op, of ik krijg heimwee. Zonder enig idee hoe je – met de nodige lichamelijke gebreken – invulling geeft aan zo’n zee aan vrije tijd, zie ik er tegenop om ouder te worden.

Ik kreeg een ander perspectief door een documentaire op Netflix, over de 93-jarige Iris Apfel. Zij staat met een wandelstok nog volop in het leven. Haar lichaam laat het een beetje afweten maar haar persoonlijkheid is intact. Geen geranium in zicht! Iris tart alle verwachtingen die ik had van een bejaarde. Haar kledingstijl is kleurrijk, en dat combineert ze met een enorm zwart brilmontuur met joekels van jampotglazen. Ik weet dat dit vreselijk onmodieus klinkt maar gek genoeg staat het haar. Door haar extravagante kledingstijl is Iris uitgegroeid tot stijlicoon. Op hoge leeftijd staat zij in allerlei modebladen en geeft gastlessen over styling. De grootste grap vind ik dat Iris graag plastic armbanden en bizarre kettingen combineert met designerkleding. Van haar passie, het verzamelen van bijzondere kleren en accessoires, heeft zij haar levenswerk gemaakt. Je ziet haar opleven zodra ze een nieuw begeerlijk object heeft gespot.

Iets zegt me dus dat gepassioneerd verzamelen het geheim is van gelukkig oud worden. Een verzameling is nooit af dus je er eeuwig mee bezig blijven. Alleen vind ik niets de moeite van het verzamelen waard. En heb ik al helemaal geen flauw benul wat mijn passie is.

01/04/2016

YouTuber

Op Netflix staat de documentaire “Snervous” van 1 uur en 23 minuten over Tyler Oakley. (Nee, ik had ook nog nooit van hem gehoord.)

De persoonlijke documentaire beschouwde ik vroeger als het ideale medium voor supersterren om te laten zien hoe gewoon zij zijn gebleven. Ondanks al het succes en fortuin. Iedereen die de aftiteling van ‘In bed with Madonna’ of ‘Living with Michael Jackson’ heeft gehaald, weet dat die documentaires daarin falen. Uit de beelden bleek dat een mens erg excentriek wordt van teveel aandacht. Precies dat maakt de persoonlijke documentaire over het privéleven van een wereldster interessant. ‘Waarom volgt een documentairemaker dan een onbekende YouTuber als Tyler Oakley?’ vroeg ik me af. Waren de beroemdheden op? Of was Tyler Oakley een ster van de toekomst? Er zat niets anders op dan de documentaire te kijken.

Ik ontdekte dat er een soort van parallel universum is waarin de Tyler Oakley een ster is. Er zijn miljoenen wezens fan van hem. Hij heeft namelijk acht miljoen abonnees op zijn YouTube kanaal, waarop hij allerlei filmpjes zet. Die filmpjes zijn in totaal al 559 miljoen keer bekeken. In een wereld waarin Patty Brard een bekende Nederlander is, terwijl ze gemiddeld zevenhonderdduizend kijkers trekt met een uitzending van Shownieuws, is Tyler Oakley dus een absolute wereldster.

Meer moeite had ik met het doorgronden van het grote succes van Tyler’s filmpjes. Die zijn namelijk tamelijk eentonig. Want Tyler houdt er van om in zijn slaapkamer voor de webcam over zichzelf te praten. Soms met een stapel vieze was op de achtergrond. Zijn eerste filmpjes uit 2008 gaan over zijn Pokémon-obsessie. Hij filmt zijn eigen reactie tijdens het kijken van een onsmakelijke pornofilm. En hij post een video over een Chicken Nugget Challenge met zijn beste vriend, waarin Tyler 42 kipnuggets opeet. Oftewel, hij doet alles dat je van een nerd met een online videodagboek verwacht.

In latere video’s zien we Tyler die zijn post opent. Of raadt hij onbeschaamd allerlei kookboeken aan, terwijl hij toegeeft dat hij nooit kookt. Ook vindt hij het nodig om uitgebreid zijn mening te geven over hoe hij als homoseksueel tegenover het homohuwelijk staat (clou: hij is voorstander). Allemaal razend oninteressant.

Ik begon te overpeinzen wat een doorsnee persoon bezielt om z’n dagelijkse belevenissen op het internet met miljoenen wildvreemde mensen te delen. Waarom dringt iemand zijn oersaaie, politiek-correcte mening ongevraagd op aan anderen? En toen bedacht ik me dat ik zelf, als blogger, geen haar beter ben.

16/02/2016

Cliffhanger

Uit principe kijk ik alleen op legale wijze naar series, maar die dekselse entertainment-industrie zet zelf aan tot illegaal downloaden.

Al wekenlang zijn mijn vriend en ik in de ban van de briljante serie ‘The Blacklist’. Dankzij Netflix ontdekten wij dit verslavende programma. Ieder verloren uurtje besteedden we aan het ontdekken waarom Amerika’s meest gezochte crimineel – Raymond Reddington – zichzelf vrijwillig aangaf bij de FBI. Uiteraard weet ik dat zo’n verhaallijn volslagen ongeloofwaardig is. De serie bouwde het verhaal alleen zo spannend op, dat ik koste wat kost wilde weten hoe het afliep.

Elke dag racete ik vanuit mijn werk naar huis, zodat we ‘s avonds zoveel mogelijk afleveringen konden kijken. Complete weekenden lagen we languit op de bank om aflevering na aflevering te verslinden. We bestelden steeds iets te eten.  Alles om tijd te besparen. Door niet zelf een gezonde maaltijd te koken, konden we precies één extra aflevering kijken. En als we toevallig een kwartiertje geen Blacklist keken, dan speculeerden we samen over waarom die sluwe crimineel uitgerekend alleen met de onervaren FBI-agente Liz wilde praten.

In amper twee weken tijd keken we alle afleveringen van ‘The Blacklist’.  En leefden we intens mee met Liz en Raymond. Ik kon mijn aandacht overdag nauwelijks bij mijn werk houden, omdat ik de godganse dag bezig was met hoe het zou aflopen. Maar de laatste aflevering eindigde natuurlijk met een enorme cliffhanger. Naast dat wij ons nog steeds afvragen wat Raymond nou precies van Liz wil, zijn zij beiden ineens op de vlucht voor de FBI. En vrezen wij dus ook nog voor hun overlevingskansen.

Dit was voor mij nogal een domper. Na vierenveertig uur voor die klote-televisie, weten we nog niets over de ontknoping van het verhaal. Daar komen we pas achter als seizoen drie op Netflix verschijnt. ‘Wanneer komt het derde seizoen van ‘The Blacklist’ dan op Netflix?’ vroeg ik aan mijn vriend. ‘Er staat op internet dat er in 2017 weer nieuwe afleveringen op Netflix bijkomen,’ zei hij. ‘Moet ik écht een jaar wachten voordat ik de afloop weet?’ vroeg ik hem. Hij knikte instemmend. ‘Oh wacht, RTL 5 zendt elke maandagavond een aflevering van het derde seizoen uit,’ meldde mijn vriend. ‘Ja, daag,’ piepte ik ‘dan zit ik nog wekenlang in spanning. Dit kunnen ze ons niet aandoen! Ons zo abrupt in spanning achterlaten!’

‘Ik weet een betere oplossing,’ fluisterde mijn vriend geheimzinnig. ‘Wat dan?’ vroeg ik.