Posts Tagged with “Milieu”

14/04/2012

Imago

Qua politieke voorkeur zit ik momenteel in een transformatiefase. Van goeiig idealistisch links naar praktisch rechts. Waarschijnlijk komt dat doordat ik een woest decadent leven leid. Ik heb een baan met bovenmodaal inkomen. Een half-vrijstaand woonhuis met hypotheek. Met garage.

Als je dit zo opgesomd ziet dan klinkt het allemaal erg luxe voor iemand die op links stemt.  Het linkse gedachtengoed associeer ik meer met een eenvoudig leven als aardappelboer, levend op een grote boerderij annex communistische wooncommune. En minder met mijn stadse leven in een vinexwijk. Met buren die ik alleen spreek op de jaarlijkse buurtbarbecue.

Ondertussen betrap ik mijzelf regelmatig op ‘rechtse’ gedachten. Ik ben bijvoorbeeld niet principieel tegen meer asfalt. Al was het alleen al omdat ik intens chagrijnig word van in de file staan. Dat soort egoïstische stemmingswisselingen zijn, denk ik, ook heel rechts. Een linkse kiezer, zo stel ik me voor, zet zo’n file om in een rustmoment waarin je lekker kunt mediteren. Om vervolgens helemaal zen op het werk te verschijnen.

Natuurlijk hoef je niet links te zijn om te snappen dat al die stationair draaiende auto’s slecht voor het milieu zijn. Maar ik zet de motor echt niet uit. Ik wil weer snel kunnen optrekken zodra het begint te rijden. Dat is rechtsig van mij. Ik worstel ook met grote macro-economische vraagstukken op mijn eigen kleine microniveau. De hypotheekrenteaftrek bijvoorbeeld.  Vanwege mijn huidige aflossingsvrije tophypotheek ben ik daar blij mee. Daardoor houd ik geld tenminste geld over om naar een (hevig gesubsidieerde) theatervoorstelling te gaan. Daar ben ik weer vrij linksig in.

Dan heb je nog de leiderschapskwestie. Jolande Sap is lijsttrekker van GroenLinks, de enige middenpartij die ik acceptabel vindt. Dat vind ik lichtelijk problematisch. Ze komt namelijk uit Venlo. Toch de hometown van Geert Wilders. Verder praat ze met een zachte g. Zo’n accent kan ik niet serieus nemen. Dat is niet zo mooi van mij, dat weet ik. Maar de aversie tegen het Limburgse accent gaat zo diep dat ik ooit om die reden een vriendje heb gedumpt. Bovendien heeft Jolande door het stekkerdoosincident in de Tweede Kamer het imago van een zelfredzame huismoeder. Een staatsvrouw, daar is ze in mijn ogen te gewoontjes voor.

Daarom hoop ik maar dat de gedoogcoalitie er uit komt met elkaar, daar in het Catshuis. Ik ben nog niet toe aan verkiezingen. Over mijn keuze in het stemhokje moet ik nog wat nachtjes slapen.

19/04/2010

Cabrio

Ik had niet gemerkt dat wij een auto tekort kwamen maar mijn vriend begon afgelopen maand opeens over een tweede auto. Amper een jaar geleden hadden we de vorige tweede auto de deur uitgedaan. Er moest zoveel aan gerepareerd worden dat de auto die investering niet meer waard was. Omdat er in het laatste jaar nauwelijks 250 kilometer mee was afgelegd, besloten we dat er geen tweede auto meer nodig was.

Met dit soort terloopse opmerkingen van mijn vriend moet ik altijd oppassen. Hij heeft eens in de twee á drie jaar een sterke behoefte aan vernieuwing. Volgens hem kan die vernieuwing van alles zijn: een andere baan, woning of auto. ‘Of een andere partner,’ denk ik dan want dat zegt hij – uit beleefdheid waarschijnlijk – er nooit bij. Een snelle rekensom leerde mij dat de vorige auto alweer twee jaar geleden was aangeschaft. Daarom besloot ik – vooral uit eigenbelang– om het kopen van een tweede auto aan te moedigen, ook al hadden we die praktisch gezien niet nodig. De milieufreak in mij protesteerde hevig maar won het niet van mijn innerlijke statisticus. Met een tweede auto voldoen wij weer aan de landelijke norm van minimaal 1,3 auto’s per huishouden. In mijn eeuwige drang om modaal te zijn vind ik dat een geruststellende gedachte.

Bij het zoeken op marktplaats naar een nieuwe auto bleek mijn vriend een verborgen agenda te hebben. Hij zat namelijk zomaar in de categorie ‘cabrio’s’ te zoeken. Van die tweezitters met een kofferbak waarin je geen kar boodschappen kwijt kan. In allerlei felle tinten geel of rood. Daar moest ik even van bijkomen. ‘Dit riekt wel heel erg naar een midlifecrisis,’ dacht ik. Daarvoor is hij – met 34 jaar– er vroeg bij. Dit vond ik alarmerend. ‘Hoeveel identiteitscrisissen zou hij dan tot zijn vijftigste nog krijgen?’ dacht ik daarna. Ik vroeg mij af of onze relatie zoveel oncontroleerbare hormonale drang tot verandering zou overleven. Ik hield vast aan de eerder gekozen overlevingsstrategie en stemde in met de aankoop van een cabrio.

Dus vanaf volgende week staat er een tweezitter bij ons voor de deur. ‘Er is voldoende bagageruimte voor twee kratten bier,’ vertelde mijn vriend me er enthousiast bij. De auto heeft een nogal degelijke grijze kleur. Er is dus nog een mogelijkheid om de auto op een later moment te laten overspuiten in een meer flitsende kleur. Hopelijk blijft mijn vriend hierdoor weer een paar jaar rustig.