Posts Tagged with “Midlifecrisis”

31/01/2017

365

En ik dacht dat het water in de Noordzee verontreinigd was, van olielozingen door boorplatformen en zo, blijkt de zee een reinigend vermogen te hebben. Tenminste, voor mij dan, want ik ben afgelopen donderdag de Noordzee in geweest en ik kwam er als herboren uit.

Dat effect was voor mij onverwacht.

Ik liep me vorige week sowieso te verwonderen op het eerste seminar van het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol. ‘Waar ben ik aan begonnen?’ vroeg ik mezelf geregeld af. Ik ben, of nee, ik was iemand die zelfhulpboeken een belachelijk concept vond. ‘De enige die beter worden van zelfhulpboeken zijn de auteurs,’ dacht ik. Uit nieuwsgierigheid heb ik er enkele gelezen. Het lukte me nooit om de inhoud serieus te nemen. Dat kwam door de auteursportretten op de achterkant van het boek. Google maar eens op Alain de Botton, Wayne Dyer of Dr. Phil. Ze zien er uit als griezelige kluizenaars, die in de vrieskist het stoffelijk overschot van hun overleden moeder bewaren. Geen types die ik snel om raad ga vragen.

Enter David en Arjan, schrijvers van het boek 365 Dagen Succesvol. Op foto’s zien ze er normaal uit. Waarschijnlijk hebben ze allebei geeneens een vrieskist. Dus durfde ik het aan om hun boek te lezen. Ik moet wat, ergens zwevende tussen een voorbije dertigersdip en een naderende midlifecrisis. Ik ben getrouwd, woon in een leuk huis, heb een goede baan, en ben toch ontevreden. Om de zelfhulpgoeroes van Doe Maar te citeren: een algeheel gevoel van ‘is dit alles wat er is?’.

De ondertitel van het boek (‘jouw beste jaar ooit’) klonk hysterisch en aanlokkelijk tegelijkertijd. Een paar bladzijdes verder hadden ze me al ingepakt. Het boek was bedoeld voor ‘iedereen die een gelukkig en succesvol leven niet aan het toeval wil overlaten’. Dat raakte me. Ik heb al langer het gevoel dat ik op de passagiersstoel zit, en mijn leven nauwelijks kan besturen. Onzin natuurlijk, maar een prima redenatie om nergens verantwoordelijkheid voor te hoeven nemen.

Het boek stelde allerlei diepzinnige vragen waarop ik geen antwoord wist. ‘Magie bevindt zich buiten je comfortzone,’ stond er op een andere bladzijde. Een volkomen afschrikwekkend gegeven voor een gewoontedier als ik. Om mezelf te helpen het avontuur aan te gaan, heb ik me aangemeld voor het jaarprogramma.

Geheel buiten mijn comfortzone stond ik – als koukleum – ineens in de ijskoude Noordzee.

Omdat het kon.

Of beter nog: omdat ik het wilde.

19/04/2010

Cabrio

Ik had niet gemerkt dat wij een auto tekort kwamen maar mijn vriend begon afgelopen maand opeens over een tweede auto. Amper een jaar geleden hadden we de vorige tweede auto de deur uitgedaan. Er moest zoveel aan gerepareerd worden dat de auto die investering niet meer waard was. Omdat er in het laatste jaar nauwelijks 250 kilometer mee was afgelegd, besloten we dat er geen tweede auto meer nodig was.

Met dit soort terloopse opmerkingen van mijn vriend moet ik altijd oppassen. Hij heeft eens in de twee á drie jaar een sterke behoefte aan vernieuwing. Volgens hem kan die vernieuwing van alles zijn: een andere baan, woning of auto. ‘Of een andere partner,’ denk ik dan want dat zegt hij – uit beleefdheid waarschijnlijk – er nooit bij. Een snelle rekensom leerde mij dat de vorige auto alweer twee jaar geleden was aangeschaft. Daarom besloot ik – vooral uit eigenbelang– om het kopen van een tweede auto aan te moedigen, ook al hadden we die praktisch gezien niet nodig. De milieufreak in mij protesteerde hevig maar won het niet van mijn innerlijke statisticus. Met een tweede auto voldoen wij weer aan de landelijke norm van minimaal 1,3 auto’s per huishouden. In mijn eeuwige drang om modaal te zijn vind ik dat een geruststellende gedachte.

Bij het zoeken op marktplaats naar een nieuwe auto bleek mijn vriend een verborgen agenda te hebben. Hij zat namelijk zomaar in de categorie ‘cabrio’s’ te zoeken. Van die tweezitters met een kofferbak waarin je geen kar boodschappen kwijt kan. In allerlei felle tinten geel of rood. Daar moest ik even van bijkomen. ‘Dit riekt wel heel erg naar een midlifecrisis,’ dacht ik. Daarvoor is hij – met 34 jaar– er vroeg bij. Dit vond ik alarmerend. ‘Hoeveel identiteitscrisissen zou hij dan tot zijn vijftigste nog krijgen?’ dacht ik daarna. Ik vroeg mij af of onze relatie zoveel oncontroleerbare hormonale drang tot verandering zou overleven. Ik hield vast aan de eerder gekozen overlevingsstrategie en stemde in met de aankoop van een cabrio.

Dus vanaf volgende week staat er een tweezitter bij ons voor de deur. ‘Er is voldoende bagageruimte voor twee kratten bier,’ vertelde mijn vriend me er enthousiast bij. De auto heeft een nogal degelijke grijze kleur. Er is dus nog een mogelijkheid om de auto op een later moment te laten overspuiten in een meer flitsende kleur. Hopelijk blijft mijn vriend hierdoor weer een paar jaar rustig.