Posts Tagged with “Leonardo DiCaprio”

09/02/2014

Caps lock

Gisteren vroeg ik me, voor het eerst in jaren, in de pauze van de film af of ik de bioscoop wilde ontvluchten om er thuis nog een leuke avond van te maken.

Ik was naar de film ‘The Wolf Of Wall Street’ gegaan omdat de film lovende recensies kreeg. De kranten misten hooguit een moraal in het verhaal over Jordan Belfort, een man die steenrijk werd met schimmige aandelenhandel. Dat vond ik een vreemde conclusie. Als één ding me duidelijk is geworden in de afgelopen crisis, dan is het dat er in de financiële wereld weinig moraal is. Ik vond het prima dat het eens een realistische film was zonder het typerende zoetsappige einde dat de gemiddelde blockbuster uit Hollywood heeft.

Van tevoren was ik gewaarschuwd voor het grove taalgebruik in de film. Ik bezig zelf regelmatig gefrustreerd allerlei vloeken (bij voorkeur ‘godverdomme’ met een schrapende g, een slepende v, en een r die lekker over de tong rolt). Dus over het veelvuldig aanhoren van ‘fuck’ maakte ik me geen zorgen.

Na 90 minuten beeld vol sex, drugs en veel bankbiljetten was ik beduusd. Meestal knap ik bij films af op excessief geweld of onnodige seks, maar bij deze film knapte ik af op het geschreeuw. De personages spraken niet normaal maar schreeuwden elkaar doorlopend uitzinnig toe. Alsof het hele script met een ingeschakelde caps lock toets was uitgetypt en de acteurs dit te letterlijk hadden opgevat. Mijn oren suisden na zoveel verbaal geweld. De andere helft van de ruim 3 uur durende film moest ik dus nog uitzitten.

Tijdens de pauze twijfelde ik of ik me nog langer aan Leonardo DiCaprio wilde irriteren. In mijn puberjaren bracht hij mijn hoofd op hol met gevoelige rollen in ‘What’s Eating Gilbert Grape’ en ‘Marvin’s Room’. Sindsdien heeft Leonardo zich gespecialiseerd in het spelen van zelfverzekerde mannen met het geluk aan hun zijde, zoals in ‘Catch Me If You Can’. Dat speelt hij met verve, want zijn arrogantie in die film riep bij mij absolute afkeer op. Zo erg zelfs, dat ik lang geen films meer met DiCaprio wilde zien.

Gelukkig vond ik het zonde van mijn geld om halverwege huiswaarts te gaan. De tweede helft toont hoe Jordan Belfort zijn succes, geld en familie kwijtraakt. Leonardo speelde geloofwaardig de kwetsbaarheid van een man die ten einde raad is. En bij vlagen zag ik daar weer de jongen op wie ik ooit verliefd was geweest.

12/02/2012

Hipster

Tijdens onze huwelijksreis naar New York keek ik meer naar andere mannen dan naar mijn kersverse echtgenoot. Want in de hele stad tiert de hipster welig. Toevallig is dat precies het type man waartoe ik mij aangetrokken voel. Mijn man heb ik er ook op uitgezocht. Met zijn baard, pilotenbril en cowboylaarzen voldoet hij op veel punten aan de checklist voor de hardcore hipster.

Voor iedereen die afgelopen jaren onder een steen heeft gelegen en niet weet wat een hipster is: de hipster is een soort geëvolueerde viking die ten prooi is gevallen aan metroseksualiteit. Mannen met woeste baarden en een met zorg uitgezochte outfit. Zoals houthakkershemden gecombineerd met witte gympen en een vintage aandoend brilmontuur. Opzichtige tatoeages zijn ook populair onder de hipsters. Ze hebben vaak een creatief en/of ambachtelijk beroep. En ze zijn zo stoer dat ze zonder schaamte een soja chai latte bestellen bij de Starbucks.

In New York stikt het van de hippe koffietentjes waar ze soja chai latte verkopen, dat ik overigens niet te pruimen vind, maar de hipsters die soja chai latte bestellen, die pruim ik dus wel. Tijdens onze huwelijksreis heb ik dus regelmatig een koffiepauze gepland om me te verlekkeren aan de combinatie van bijzondere koffie en mooie mannen. En mijn echtgenoot – die al jaren geen koffie meer drinkt – moest verplicht mee. Want tijdens een huwelijksreis doe je nou eenmaal dingen samen.

Gelukkig is mooie mannen kijken een gezamenlijke liefhebberij. Dat vind ik dus echt een beperking van heteroseksualiteit. Vrouwen worden geacht er lesbische fantasieën op na te houden. Maar de heteroseksuele man? Die blijft stoïcijns beweren niet te herkennen of een mannelijke soortgenoot aantrekkelijk is. Nog altijd bang om voor een homo te worden versleten. Nog los van de onderlinge jaloezie die opspeelt als je schaamteloos deelt welke voorbijgangers je aantrekkelijk vindt.

Dat punt van schaamte zijn mijn man en ik al jarenlang voorbij. Wij hebben de gewoonte om elkaar te wijzen op aantrekkelijke exemplaren. Onze smaken verschillen, dat wel. Terwijl ik warm loop voor mannelijke types, valt mijn echtgenoot op tengere, haast androgyne, mannen. A la Leonardo DiCaprio in zijn jongere jaren, toen hij nog een ‘babyface’ had, zoals de Amerikanen dat zo treffend uitdrukken.

Onderling wezen we elkaar op aantrekkelijke mannen. Zonder jaloezie. Dat is weer het voordeel van homoseksueel zijn. Circa 90% van de mannelijke populatie valt op vrouwen en vormt dus geen enkele bedreiging voor onze relatie. Al deze mannen fungeren als een soort voorspel conform het adagium ‘buiten de deur honger krijgen maar thuis eten’.

Doordat ik zoveel van mijn man heb weggekeken, kwam hij geen aandacht tekort.

06/08/2010

Amoebe

Gisteren ben ik geheel vrijwillig naar een bioscoopfilm met Leonardo Dicaprio geweest. Dat zal menigeen misschien niet verbazen maar voor mij is dat heel bijzonder. Het laatste decennium probeerde ik films met Leonardo in de hoofdrol zoveel mogelijk te vermijden.

In mijn tienerjaren lag dit anders. Toen was ik heimelijk – want ik deed een weinig overtuigende poging om heteroseksueel te zijn – verliefd op Leo, zoals geobsedeerde fans hem liefkozend noemen. Leonardo was mijn ideale man met zijn prachtige sluike haar dat steevast voor één van zijn diepblauwe ogen hing. Dat jongensachtige kapsel heb ik zelfs gekopieerd. Urenlang stond ik voor de spiegel mijn haar te modelleren om een lok te creëren die schijnbaar spontaan voor mijn oog was gevallen. Omdat zo’n vettige haarlok niet goed combineert met een bril was die look voor mij geen succes.

Het experiment met mijn kapsel was net zo kortstondig als mijn voorliefde voor films met DiCaprio. Na een prachtige vertolking van een verstandelijk gehandicapte in What’s Eating Gilbert Grape, stapte hij over om helden te spelen in van die vergezochte actiefilms waarin Hollywood grossiert. Het spelen van een ongeloofwaardige held gaat DiCaprio goed af, dat moet ik toegeven.

Gedurende zo’n actiefilm gebruikt hij het hele palet van gezichtsuitdrukkingen van een amoebe (nu ben ik niet thuis in de wereld van de biologie maar ik stel me voor dat je met één cel niet bijster veel variatie kunt aanbrengen om je uit te drukken). Wanneer Leonardo de held speelt gebruikt hij slechts twee gezichtsuitdrukkingen. Een redelijk lege blik waarmee hij doelloos voor zich uit staart (die zet hij vooral op tijdens de dialogen). Of een getormenteerde blik met veel gefrons alsof hij op het toilet zit om te poepen terwijl hij lichtelijk geconstipeerd is (die gelaatsuitdrukking zie je het meeste in de film wanneer hij iets lastigs aan het doen is zoals op lange afstand figuranten doodschieten).

Die getormenteerde blik die ik zojuist beschreef had ik op mijn gezicht toen ik gisteren naar de film Inception ging waarin Leonardo DiCaprio meespeelt. Het is de nieuwe film van Christopher Nolan, de maker van mijn meest favoriete film ooit: Memento (een film met verknipte tijdlijnen waardoor je na de film urenlang kunt puzzelen om het plot te begrijpen). Achteraf ben ik blij dat ik Inception met lichte tegenzin ben gaan kijken. Leonardo DiCaprio blijkt namelijk niet talentloos genoeg te zijn om een film met goed script en mooie special effects te verpesten.