Posts Tagged with “Huwelijk”

04/02/2015

Echtgenoot

Uitgerekend vandaag was ik intens dankbaar dat ik een relatie heb met een man.

Mijn agenda voor vandaag leek ogenschijnlijk op een doodnormale werkdag en verraadde weinig bijzonders. ‘s Avonds ging ik uit eten met een oud-collega, verder niets. Ik had het gevoel dat er iets was op 4 februari, maar wat precies, daar kon ik niet opkomen. Aan het begin van de middag schoot het me eindelijk te binnen waarom het een speciale dag was, en ik keek razendsnel in de agenda van mijn vriend. Uit zijn afspraken voor vanavond bleek dat hij onze trouwdag ook vergeten was.

Overigens was het een hele vooruitgang dat ik zelf aan onze trouwdag dacht. ‘Waarmee?’ vroeg ik vorig jaar nietsvermoedend aan mijn schoonmoeder toen ze belde om ons te feliciteren. Als ik getrouwd was geweest met zo’n doorsnee, stipte en attente vrouw, dan was het drama nu niet te overzien geweest. Gelukkig zit mijn lieve, a-romantische vriend niet te wachten op een grote bos rozen. Die geven alleen maar meer troep met al die uitvallende bloembladeren. Er is verder geen enkele reden om je zorgen te maken over ons huwelijk. Ik geef nou eenmaal vaker de verkeerde indruk, vooral door een ongelukkige woordkeuze.

‘Jullie waren toch getrouwd?’ vroeg iemand me laatst verschrikt toen ik constant over ‘mijn vriend’ sprak. Ik kon haar geruststellen, want mijn vriend en ik zijn nog altijd gelukkig getrouwd. Ik noem hem zelden ‘mijn echtgenoot’ of ‘mijn man’. In mijn beleving spreken alleen vrouwen uit een villawijk in Wassenaar op hautaine toon over ‘mijn echtgenoot’. Bij gebrek aan een villa of oud geld, vind ik het gebruik van ‘mijn echtgenoot’ dus ongepast. En alleen in geval van nood, bijvoorbeeld als ik dringend de pincode van zijn creditcard nodig heb, kondig ik mijzelf bij officiële instanties aan met ‘u spreekt met de man van….’.

Omdat je in een goed huwelijk alles bespreekt, heb ik deze nijpende kwestie ook aan mijn eega voorgelegd. ‘Ik ben toch ook je vriend, dat wordt niet teniet gedaan door een huwelijk,’ zei hij daarover. De enige hint die ik aan anderen over onze huwelijkse staat geef, is dat ik het regelmatig liefkozend over ‘mijn hubby’ heb, een verbastering van het Engelse ‘husband’. Dat koosnaampje vindt mijn vriend vreselijk. Ach, zodra hij het zat is om ‘mijn hubby’ te zijn, kan hij altijd een scheiding aanvragen. Heeft hij meteen een goede reden om onze trouwdag te vergeten.

12/02/2012

Hipster

Tijdens onze huwelijksreis naar New York keek ik meer naar andere mannen dan naar mijn kersverse echtgenoot. Want in de hele stad tiert de hipster welig. Toevallig is dat precies het type man waartoe ik mij aangetrokken voel. Mijn man heb ik er ook op uitgezocht. Met zijn baard, pilotenbril en cowboylaarzen voldoet hij op veel punten aan de checklist voor de hardcore hipster.

Voor iedereen die afgelopen jaren onder een steen heeft gelegen en niet weet wat een hipster is: de hipster is een soort geëvolueerde viking die ten prooi is gevallen aan metroseksualiteit. Mannen met woeste baarden en een met zorg uitgezochte outfit. Zoals houthakkershemden gecombineerd met witte gympen en een vintage aandoend brilmontuur. Opzichtige tatoeages zijn ook populair onder de hipsters. Ze hebben vaak een creatief en/of ambachtelijk beroep. En ze zijn zo stoer dat ze zonder schaamte een soja chai latte bestellen bij de Starbucks.

In New York stikt het van de hippe koffietentjes waar ze soja chai latte verkopen, dat ik overigens niet te pruimen vind, maar de hipsters die soja chai latte bestellen, die pruim ik dus wel. Tijdens onze huwelijksreis heb ik dus regelmatig een koffiepauze gepland om me te verlekkeren aan de combinatie van bijzondere koffie en mooie mannen. En mijn echtgenoot – die al jaren geen koffie meer drinkt – moest verplicht mee. Want tijdens een huwelijksreis doe je nou eenmaal dingen samen.

Gelukkig is mooie mannen kijken een gezamenlijke liefhebberij. Dat vind ik dus echt een beperking van heteroseksualiteit. Vrouwen worden geacht er lesbische fantasieën op na te houden. Maar de heteroseksuele man? Die blijft stoïcijns beweren niet te herkennen of een mannelijke soortgenoot aantrekkelijk is. Nog altijd bang om voor een homo te worden versleten. Nog los van de onderlinge jaloezie die opspeelt als je schaamteloos deelt welke voorbijgangers je aantrekkelijk vindt.

Dat punt van schaamte zijn mijn man en ik al jarenlang voorbij. Wij hebben de gewoonte om elkaar te wijzen op aantrekkelijke exemplaren. Onze smaken verschillen, dat wel. Terwijl ik warm loop voor mannelijke types, valt mijn echtgenoot op tengere, haast androgyne, mannen. A la Leonardo DiCaprio in zijn jongere jaren, toen hij nog een ‘babyface’ had, zoals de Amerikanen dat zo treffend uitdrukken.

Onderling wezen we elkaar op aantrekkelijke mannen. Zonder jaloezie. Dat is weer het voordeel van homoseksueel zijn. Circa 90% van de mannelijke populatie valt op vrouwen en vormt dus geen enkele bedreiging voor onze relatie. Al deze mannen fungeren als een soort voorspel conform het adagium ‘buiten de deur honger krijgen maar thuis eten’.

Doordat ik zoveel van mijn man heb weggekeken, kwam hij geen aandacht tekort.

13/01/2012

Weigerambtenaar

In tegenstelling tot andere verloofde stelletjes krijgen mijn vriend en ik nooit gezellige vragen over het huwelijksaanzoek of de locatie van de huwelijksceremonie. Wij krijgen enkel vragen over het fenomeen ‘weigerambtenaren’. Dat vind ik onromantisch, en eerlijk gezegd brengt het me ook niet in de stemming voor onze aankomende trouwdag. Al zet ik liever uitgebreid mijn mening over de weigerambtenaar uiteen dan weer aan een ongeïnspireerde lolbroek te vertellen wie van ons tweeën de jurk draagt.

Ik ben oprecht blij dat weigerambtenaren bestaan. Elk aankomend echtpaar gun ik een perfecte trouwdag. En een ongeïnteresseerde ambtenaar die gedwongen een plichtmatig praatje opleest, dat lijkt mij een forse smet op een huwelijksdag. Daarbij is een huwelijksdag al stressvol genoeg zonder zorgen over of de bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand zich misschien bezwaard voelt om het huwelijk te voltrekken en er middenin de ceremonie ineens de brui aan zal geven.

Sterker nog, ik pleit er dat elke ambtenaar ieder huwelijk mag weigeren te voltrekken. Als een ambtenaar na het kennismakingsgesprek de bruid een zelfingenomen kutwijf vindt, is dat wat mij betreft reden genoeg. Ergens tussen alle tenenkrommende clichés over eeuwigdurende liefde waarmee zo’n ambtenaar de toespraak opvult, klinkt gegarandeerd ook zijn weerzin door. Dat is storend voor het bruidspaar, maar ook voor alle gasten die worden opgescheept met een knagend gevoel van plaatsvervangende schaamte. Geloof me, alle betrokken partijen worden er gelukkiger van als zo’n ambtenaar vooraf mag weigeren dat huwelijk te voltrekken. En misschien zendt sbs6 dan ook minder vaak programma’s als ‘Helse Bruiloften’ uit.

Dit soort rampzalige scenario’s hadden mijn vriend en ik in ons achterhoofd bij het kiezen van een geschikte ambtenaar. Ik had me voorbereid hoe we weigerambtenaren gingen herkennen: aan conservatieve kapsels met ‘n stijve scheiding in het midden. Problematisch was dat geen van de ambtenaren op de site zo’n scheiding in z’n haar had. Ook zag ik nergens dreadlocks, neuspiercings of zichtbare tatoeages op de foto’s. Dat leken mij de uiterlijke kenmerken van ruimdenkendheid. Op de bonnefooi hebben we maar een vrouwelijke ambtenaar uitgezocht, die er aardig uit zag. In de hoop dat zij ons wilde trouwen.

Sinds het kennismakingsgesprek zijn weten we met dat zij met volle overtuiging ons huwelijk wil voltrekken. En zij er alle moeite voor doet om van onze trouwdag iets speciaals te maken. De enigen die tijdens de ceremonie nog kunnen weigeren, dat zijn mijn vriend of ik.

18/11/2011

Huwelijksaanzoek

Een huwelijksaanzoek doen is een uitstekende manier om je relatie op de klippen te laten lopen. Dit weet ik uit eigen ervaring. Tot een maand geleden hadden mijn vriend en ik enkele hooguit kleine meningsverschillen die we zonder stemverheffing oplosten. Maar sinds mijn vriend me vorige maand ten huwelijk vroeg, maken we meer ruzie met elkaar dan ooit tevoren. Dit komt doordat we nu ineens een bruiloft moeten organiseren.

De eerste voorbereidingen verliepen nog in goede harmonie. We waren het meteen eens over de dagindeling. Ook de locatie voor de huwelijksceremonie hadden we snel gekozen: Het Paradijs in Enschede. Dat is een prachtige binnentuin waarin een vegetarisch restaurant gevestigd is.

We maakten een afspraak bij Het Paradijs om het arrangement te bespreken. Een van de eerste vragen van de gastvrouw was op welke datum we wilden trouwen. Daarover hadden we nog helemaal niet nagedacht. We zijn niet zo absurd sentimenteel gehecht aan data. Het is voor ons bijvoorbeeld volkomen onduidelijk op welke dag onze relatie is begonnen, zelfs over welke maand twijfelen we enigszins. Dus planden we ons huwelijk op een willekeurige zaterdag in februari waarop zowel een ambtenaar als Het Paradijs beschikbaar was.

Iets problematischer werd het sinds we bezig gingen met de gastenlijst. In onze trouwlocatie pasten maximaal 100 mensen. Wanneer je wat afzeggingen incalculeerde, dan konden we rond de 115 personen uitnodigen. Dat leek mij ruim voldoende vooral omdat we alleen wat familie en onze beste vrienden wilde uitnodigen.

Na een eerste inventarisatie kwamen we tot mijn grote verbazing uit op een lijst van bijna 175 genodigden. In eerste instantie ging het schrappen van personen in goede harmonie. We nodigden toch maar geen neven en nichten uit (50 gasten minder). Echter het schrappen van de laatste personen werd een keiharde onderhandeling. We zijn er onderling uitgekomen, maar ik weet zeker dat onze buren onze discussies vrij letterlijk hebben verstaan. Gelukkig worden zij niet uitgenodigd.

Daarna hebben we nog lang geruzied over een geschikte trouwkaart. Het compromis is een door ons zelf in elkaar gedraaide kaart met een handgemaakt font, gemaakt met van die ouderwetse plastic sjablonen. Ik kan bijna niet geloven dat we allebei werkelijk tevreden zijn met het eindresultaat.

In een, zeer laat, moment van inzicht begreep ik dat verstandige mensen hiervoor een weddingplanner inhuren. Dan kun je als aanstaand echtpaar tenminste gezamenlijk boos zijn op de weddingplanner. Daarmee voorkom je onnodige stress in je relatie. Trouwen is al spannend genoeg.