Posts Tagged with “Google”

02/05/2014

Paranoia

Vlak voordat zelfs bejaarde digibeten zonder eigen internetaansluiting tijdens een internetcursus voor senioren zich hadden aangemeld voor Facebook, maakte ik ook een eigen profiel aan op dat medium. Ik ben zo mogelijk nog later met het lezen van bestsellers over sociale media. Door een zonvakantie zonder stabiele internetaansluiting kwam ik daar alsnog aan toe. Vorige week las ik eindelijk “De Cirkel” van Dave Eggers.

Over het boek had ik veel gehoord. Vooral van mensen die niet op sociale media actief zijn en daar veelvuldig mee lopen te koketteren. Schijnbaar word je er een beter mens van als je niet continu likes verzamelt op internet. Voor mensen met een aversie of angst voor sociale media is “De Cirkel” een geschikt boek, want van het boek word je nogal paranoia als het gaat om de bescherming van je persoonlijke gegevens.

Het boek gaat over Mae Holland die gaat werken bij “De Cirkel”, een bedrijf dat “TruYou” exploiteert. Dat is een soort universeel besturingsprogramma waarin je alles doet: e-mailen, sociale media bijhouden en zelfs je betalingsverkeer. En waarop je met het uitdelen van smiles en frowns jouw mening geeft. Door dit systeem heeft iedereen slechts één online identiteit met slechts één wachtwoord. Het leek mij best handig om niet langer allerlei accounts te hebben, met evenzoveel verschillende wachtwoorden.

“De Cirkel” krijgt alleen steeds meer macht door nieuwe activiteiten. Ze geven kleine, goedkope cameraatjes weg die TruYou-gebruikers overal kunnen ophangen. Deze beelden worden live uitgezonden op internet. Met gezichtsherkenning valt te achterhalen wie er in beeld is. Dit vond ik een enge ontwikkeling, maar Mae maakt zich totaal niet ongerust. ‘Wat heb je te vrezen als je je normaal gedraagt,’ denkt zij. Uiteindelijk profileert het bedrijf zich zelfs met slogans als “geheimen zijn leugens” en “privacy is diefstal”.

Het boek beschouw ik vooral een beangstigend sprookje. De macht die één internetbedrijf krijgt in het boek, dat wordt volgens mij nooit realiteit. We wisselen zo ongeveer vaker van sociale media wisselen dan van schoenen.

Toch is het een feit dat Facebook reclames heeft die verrassend goed aansluiten op mijn persoonlijke interesses. En Google geeft openlijk toe alle inkomende en uitgaande mail te scannen. Ik zie dat verlies van anonimiteit puur als de prijs voor handige gratis diensten. En ik probeer bewust keuzes te maken in de informatie die ik online deel. Maar misschien ben ik simpelweg kortzichtig. Naïevelingen zoals ik hebben van Mark Zuckerberg tenslotte een miljardair gemaakt.

22/04/2014

Nachtegaaltje

In de wereld van het immer schokkende shownieuws is dit een prehistorisch bericht, van 6 december 2013, maar deze onthulling was nieuw voor mij dus misschien ook voor anderen: Mariah Carey kan niet meer zingen. Daar kwam ik vandaag toevallig achter omdat ik op haar naam googelde. Google vulde mijn zoekterm automatisch aan tot ‘Mariah Carey zingt vals’. Dat is een teken dat daar recent vaker naar is gezocht. Ik werd nieuwsgierig naar de zoekresultaten.

In mijn, hopeloos achterhaalde, beeld van Mariah Carey was zij dat Amerikaanse nachtegaaltje dat in bijna elk liedje dat zij maakte in de jaren negentig, haar bereik van zeven octaven moest bewijzen. Dat vond ik erg indrukwekkend, maar ook vermoeiend om naar te luisteren. Er gingen destijds geruchten dat ze zelfs hoge noten kon raken die alleen voor honden hoorbaar waren. Maar onze hond reageerde nooit merkbaar anders op Mariah’s muziek dan op deuntjes van, pak ‘m beet, Barry White.

Ergens eind jaren negentig had Mariah, voor een superster, vrij basale sterallures, zoals regels dat alleen haar rechterkant gefotografeerd mocht worden. De linkerkant van haar gezicht was altijd bedekt door een lok van haar sluike haar. Ze schudde haar imago van braaf meisje af door veelvuldig in te kleine bikini’s in videoclips te verschijnen. Daarna ben ik haar een beetje uit het oog verloren.

Totdat ik vandaag dus googelde op Mariah en daar een filmpje tegenkwam van een optreden bij de National Christmas Three Lightning. Mariah zong een bijna onherkenbare versie van haar kersthit “All I Want For Christmas Is You”. Ze haalde tijdens het live optreden de hoge noten niet meer. Mariah zong nogal ‘out of tune’ zoals Amerikanen dat lieflijk noemen. Dat hoeft geen enkel probleem te zijn natuurlijk, Madonna is daar al jaren erg succesvol mee, maar Mariah was in mijn beleving een zangeres die terecht bekend was geworden om haar stem.

De rest van de ochtend heb ik heel veel live optredens op YouTube bekeken. Op de meeste filmpjes zingt Mariah vals. Op de filmpjes waarop het zuiver lijkt, bewegen haar lippen niet synchroon met de zang, dus dat voorspelt het ergste. Ik werd er een beetje triest van.

Misschien neemt ze de titel van haar laatste single “The Art Of Letting Go” ter harte en gaat Mariah vroegtijdig met pensioen. Vooral om zichzelf nog meer schaamtevolle optredens te besparen. Of ter bescherming van de trommelvliezen van haar fans.

16/10/2012

App

Qua moderne communicatietechnologieën loop ik hopeloos achter. Ik kocht als allerlaatste Nederlander in 2007 een mobiele telefoon. Niet omdat ik graag een mobieltje wilde. Meer om van het gezeur van vrienden af te zijn over dat ik slecht bereikbaar was. Ik geloof niet dat ze me nu vaker kunnen bereiken, mijn telefoon staat chronisch op stil. Gelukkig kan de beller een bericht inspreken. Vreemd genoeg valt het bijna niemand op dat ik niet op voicemails reageer omdat ik ze nooit beluister.

Momenteel krijg ik continu de vraag waarom ik geen whatsapp of wordfeud heb. Het beschamende antwoord is dat mijn iPhone uit de prehistorie stamt. Die nieuwe apps werken dus helemaal niet op mijn telefoon. Daardoor mis ik allerlei groepsdiscussies op whatsapp en ettelijke digitale potjes scrabble. Nou ja, eigenlijk mis ik het niet want een discussie voer ik het liefst in levende lijve, inclusief de non-verbale communicatie. Dan hoef ik niet om de haverklap smileys in te typen om duidelijk te maken dat een opmerking ironisch bedoeld is. Een bordspelletje doe ik liever heel ouderwets gezamenlijk aan één tafel. Dat vind ik gezelliger dan in mijn eentje verwoed op een touchscreen te gaan zitten drukken.

Voor sommige spelletjes heb je helemaal geen app nodig. Songpop bijvoorbeeld, dat speel ik al jaren met mijn zus. Dan belt ze mij met de vraag van wie dat liedje met de tekst ‘Down, down, down. Down, down, down. Down, down, down’ ook alweer is. Ze zingt me dat dan voor. En omdat we in dezelfde jaren in beschonken toestand ons op de dansvloer bevonden, weet ik dan welk liedje zij bedoeld. ‘Die met dat pianoriedeltje ‘pom-pompadomdom, bedoel je?’. Google dan maar eens op een songtekst die bestaat uit het heel vaak herhalen van het woord ‘down’. Dan ontdek je dat zelfs de geniale algoritmen van Google beperkingen hebben. Vervolgens zing je het liedje maandenlang aan iedereen voor, om er achter de titel (iets met ‘down’ waarschijnlijk) en uitvoerende artiest te komen.

Sinds gisteren ben ik verwikkeld in een potje Songpop op een nog hoger level. ‘Eeeh, eeeh, wadeej, waladadaday, en wawade wa dadadaday, wai!’ zong mijn zus voor. Dat liedje heb ik al het hele weekend in mijn hoofd, en ho maar dat ik op de artiest kan komen.

Als ik iets technischer onderlegd was, ging ik meteen een voorzingapp programmeren en daar heel erg rijk mee worden.