Posts Tagged with “Geert Wilders”

23/02/2016

Playboy

Ik voelde me beschaamd om in de boekwinkel een ‘vies boekje’ te kopen, en dus durfde ik voor de laatste Playboy niet naar mijn vaste boekwinkel te gaan. Ik reed daarvoor speciaal naar de andere kant van Enschede. Maar ook bij een wildvreemde boekhandelaar bleef het ongemakkelijk om de Playboy – met een rondborstige vrouw op de cover – op de toonbank neer te leggen. Toch moest ik het blad hebben, vanwege het interview met Geert Wilders, waar ik nieuwsgierig naar was.

Het is een bekend cliché dat iedereen het blad koopt voor de goede interviews. Eerlijk gezegd kocht ik het vooral voor de begeleidende foto’s. Al jaren vraag ik me af wat de kleur van Geert’s okselhaar is. En of hij andere lichaamsbeharing blondeert. Tot mijn teleurstelling, of opluchting, daar ben ik onzeker over, was er geen uitklapbare fotospread van een ontklede Wilders, met een nietje door zijn navel. Zelfs op zijn hoofdhaar was er geen uitgroei te bekennen. Geert had voor de foto’s overduidelijk zijn haren geverfd.

Tot zover dus Wilders als playboy.

Terug naar Geert Wilders, de politicus. Hij staat statig op de foto’s in een blauw pak met de onvermijdelijke rode stropdas. Onder politici is de rode stropdas in de mode omdat volgens onderzoek het optimisme uitstraalt. Wat ik me dan afvraag is of zo’n rode stropdas nog steeds een positief effect heeft op het aantal stemmers, nu het stemvee massaal dit trucje kent. Enfin, ik las het begeleidende interview. Meteen begreep ik waarom Geert zo weinig wordt geïnterviewd. Hij drukte zich uit in Wilderiaanse woorden als ‘testosteronbommen’, ‘nepparlement’, ‘islamisering’, ‘asielzoekers’, ‘gulden’ en ‘rambam’. Oftewel, de strekking van zijn verhaal kan iedereen invullen. De tekst was zo gortdroog als een PVV-pamflet.

Uit arren moede bladerde ik de rest van de Playboy door. Er stond schokkend weinig bloot in. Slechts 21 van de 128 pagina’s waren gevuld met naakt. En die foto’s waren dusdanig smaakvol dat het gewoon saai werd. Volgens mij heb je als blootblad in het tijdperk van de gratis internetporno dan een imagoprobleem. Voor pagina’s vol gadgets, reportages en allerhande sport- en dieettips koopt de moderne man gewoon de Esquire. En die veelgeroemde interviews zijn dus ook niet meer wat het ooit geweest is. Geen wonder dat de Playboy nauwelijks nog abonnees overhoudt.

Mijn aankoop kon ik zomaar uitleggen als een goede daad: ik had een noodlijdend blad gesponsord. Niets om me voor te schamen.

 

26/01/2016

Angst

Normaal gesproken interesseer ik me nietvoor uitgerangeerde VVD-coryfeeën, maar ik had deze week een verrassend zelfinzicht door een uitspraak van Annemarie Jorritsma. Ze vertelde in het radio-1-programma Kamerbreed dat ‘de media en de politiek de angstgevoelens in de samenleving teveel voeden’. Ik begreep ineens waarom ik de laatste maanden nauwelijks nog het nieuws volg.

‘Is het allemaal zo groot? En is het zo anders dan het was?,’ vroeg Annemarie zich tijdens de radio-uitzending openlijk af over de aanrandingen in Keulen. Anders is het niet. Het komt steeds dichterbij. In de journalistiek hanteert men voor het brengen van nieuws een vaste formule: betrokkenheid = aantal slachtoffers gedeeld door de afstand. Duizenden oorlogsslachtoffers in Syrië interesseert ons nauwelijks. Honderden aangerande vrouwen in Keulen, dat komt veel harder binnen. Zeker wanneer er ook angstaanjagende quotejes bij staan over ‘de islamitische invasie van testosteronbommen’ van die zotte Geert Wilders.

Noem het goeiig, of voor mijn part naïef, maar ik vertrouw er op dat mensen op de vlucht voor oorlog geen slechte bedoelingen hebben. Ik geloof best dat er tussen die tienduizenden asielzoekers, die naar Nederland zijn getrokken, een of twee rotzakken zitten. Maar ik weiger me vluchtelingenvrees te laten aanpraten door politici die waarschuwen voor de gevaren van onschuldige moslimmannen. Zolang het journaal met dat soort ophitsende roeptoeters opent, is mijn conclusie dat er nergens nieuwswaardig geweld is gepleegd.

Over ophitsen gesproken, daar had Jorritsma zelf ook een handje van. Terwijl ze de gevaren van de vluchtelingen probeerde te sussen, begon ze pardoes over het gedrag van mannen in het algemeen. ‘Het is niet zo dat alleen mannen uit andere culturen zich zo gedragen tegenover vrouwen, dat doen Nederlandse mannen ook,’ zei Annemarie quasi-geruststellend. Het enige dat er aan ontbrak was een advies om bronstige mannen op een armlengte afstand te houden.

Ze besloot haar alarmerende betoog met een tip voor meisjes die zich onveilig voelen als ze alleen uitgaan: ‘als ik vroeger naar een café ging, ging ik naar een homokroeg, omdat ik daar geen last van die mannen had.’ Prompt doemden er bij mij ongewenste beelden op van Annemarie die met hitsige heupbewegingen tegen nietsvermoedende nichten aanschurkt op de dansvloer. Ik had nooit verwacht dat er in deze politica ook een opdringerige flikkerfeeks kon schuilen. Dit schokkende nieuws kwam voor mij, als regelmatig bezoeker van zo’n homokroeg, veel te dichtbij. En nou ben ik dus bang voor Annemarie Jorritsma.

08/04/2014

Kleurloos

Toen ongeveer heel Nederland boos was op Geert Wilders, was ik vooral boos op mijzelf. Ik heb nooit herhaaldelijk gescandeerd dat ik graag minder Marokkanen in Nederland wil. Noch heb ik ooit op een politieke partij gestemd die andere culturen of geloven wegzet alsof ze achterlijk zijn. Ik was ook enorm verontwaardigd over wat Geert zei over de Marokkanen. Zelfs de disclaimer die hij er achteraf heeft bij verzonnen, dat het alleen over de criminele Marokkanen ging, vind ik nergens op slaan. Een criminele Fries die in zuid-Limburg woont, wordt ook niet teruggestuurd naar Friesland.

Terwijl ik me boos maakte dat Nederlandse kinderen van ouders met een Marokkaanse afkomst bang zijn dat ze niet thuis mogen blijven, bedacht ik me opeens dat ik eigenlijk helemaal geen Marokkanen ken. Ja, ik heb liedjes van Ali B op 3FM gehoord. De film Rabat, waarvoor Nasrdin Dchar een gouden kalf won voor beste mannelijke hoofdrol, heb ik zelfs in de bioscoop gezien. Mijn vriend en ik waren de enige blanken in de zaal die avond. Op de falafel van de Marokkaan op de hoek ben ik verzot. Ook heb een aantal collega’s van mogelijk Marokkaanse afkomst, al weet ik dat niet helemaal zeker. Uit de achternaam kan ik niet afleiden of zij Marokkaanse of Turkse roots hebben. In alle eerlijkheid zijn die contacten dusdanig oppervlakkig, dat ik niet durf te claimen dat ik hen goed ken. Zo weet ik niet of ze naar de moskee gaan en of zij bijvoorbeeld een dubbel paspoort hebben.

Helemaal geschrokken ben ik sinds ik al mijn familie, vrienden of zelfs maar vage kennissen in gedachten langs ging. Mijn vrienden- en kennissenkring is een 100% blanke enclave in het verder zo kleurrijke, multiculturele Nederland. Dat ik nauwelijks Marokkanen ken is tot daar aan toe, je kunt tenslotte niet elke in Nederland gevestigde nationaliteit vertegenwoordigd hebben onder je vrienden. Dan heb je een dagtaak aan het sluiten van al die vriendschappen en je een beetje te verdiepen in hun gewoonten. Maar ik ben met geen enkele neger, Chinees of zelfs maar een doodordinaire noord-Amerikaan bevriend, terwijl die in Nederland toch alom aanwezig zijn.

Daarom hield ik me de afgelopen weken maar stil sinds die uitspraken van die malle Geert, want hoeveel recht van spreken heb ik, als ik alleen in theorie voor de multiculturele samenleving ben? Ik breng al die nobele standpunten immers niet in de praktijk. Hopelijk geldt dat ook voor Geert Wilders.

14/04/2012

Imago

Qua politieke voorkeur zit ik momenteel in een transformatiefase. Van goeiig idealistisch links naar praktisch rechts. Waarschijnlijk komt dat doordat ik een woest decadent leven leid. Ik heb een baan met bovenmodaal inkomen. Een half-vrijstaand woonhuis met hypotheek. Met garage.

Als je dit zo opgesomd ziet dan klinkt het allemaal erg luxe voor iemand die op links stemt.  Het linkse gedachtengoed associeer ik meer met een eenvoudig leven als aardappelboer, levend op een grote boerderij annex communistische wooncommune. En minder met mijn stadse leven in een vinexwijk. Met buren die ik alleen spreek op de jaarlijkse buurtbarbecue.

Ondertussen betrap ik mijzelf regelmatig op ‘rechtse’ gedachten. Ik ben bijvoorbeeld niet principieel tegen meer asfalt. Al was het alleen al omdat ik intens chagrijnig word van in de file staan. Dat soort egoïstische stemmingswisselingen zijn, denk ik, ook heel rechts. Een linkse kiezer, zo stel ik me voor, zet zo’n file om in een rustmoment waarin je lekker kunt mediteren. Om vervolgens helemaal zen op het werk te verschijnen.

Natuurlijk hoef je niet links te zijn om te snappen dat al die stationair draaiende auto’s slecht voor het milieu zijn. Maar ik zet de motor echt niet uit. Ik wil weer snel kunnen optrekken zodra het begint te rijden. Dat is rechtsig van mij. Ik worstel ook met grote macro-economische vraagstukken op mijn eigen kleine microniveau. De hypotheekrenteaftrek bijvoorbeeld.  Vanwege mijn huidige aflossingsvrije tophypotheek ben ik daar blij mee. Daardoor houd ik geld tenminste geld over om naar een (hevig gesubsidieerde) theatervoorstelling te gaan. Daar ben ik weer vrij linksig in.

Dan heb je nog de leiderschapskwestie. Jolande Sap is lijsttrekker van GroenLinks, de enige middenpartij die ik acceptabel vindt. Dat vind ik lichtelijk problematisch. Ze komt namelijk uit Venlo. Toch de hometown van Geert Wilders. Verder praat ze met een zachte g. Zo’n accent kan ik niet serieus nemen. Dat is niet zo mooi van mij, dat weet ik. Maar de aversie tegen het Limburgse accent gaat zo diep dat ik ooit om die reden een vriendje heb gedumpt. Bovendien heeft Jolande door het stekkerdoosincident in de Tweede Kamer het imago van een zelfredzame huismoeder. Een staatsvrouw, daar is ze in mijn ogen te gewoontjes voor.

Daarom hoop ik maar dat de gedoogcoalitie er uit komt met elkaar, daar in het Catshuis. Ik ben nog niet toe aan verkiezingen. Over mijn keuze in het stemhokje moet ik nog wat nachtjes slapen.

09/06/2010

Kapsel

Ik ben blij dat mijn oma dood is. Dat arme mens had straks na de verkiezingen niet meer over straat gekund. Op vijfenzeventigjarige leeftijd kun je het lichamelijke verval een beetje verhullen door een ruimvallende jurk en een leuk kapsel. Ondanks dat haar uiterlijke verschijning steeds minder jeugdig werd met het klimmen der levensjaren, deed zij haar best om goed verzorgd voor de dag te komen. Om de paar dagen was zij ‘s avonds met haarkrullers in de weer om haar kapsel in model te houden. Om een nachtje op die krulspelden wakker te liggen. Vooral regen of wind waren funest voor haar kapsel. Dus ging zij de deur niet uit zonder hoofddoek. En straks na de verkiezingen mag dat waarschijnlijk niet meer.

In alle peilingen wordt er een grote zetelwinst voor de Partij voor de Vrijheid voorspelt. Een van de hoofdpunten van hun programma is de ‘koppenvoddentax’ (je moet het Geert Wilders nageven dat hij pakkende leuzen bedenkt). Daarmee wil Geert graag verbieden dat er straks nog vrouwen met een hoofddoek of boerka zich op straat mogen begeven. Volgens zijn redenering zal dan de islamisering van Nederland stoppen en dat snap ik niet. Ik denk bij het zien van een boerka nooit ‘goh, ik moet me bekeren tot de islam’. In hartje zomer heb ik gedachten als ‘wat zal die mevrouw het enorm warm hebben’. Bij regen lijkt me de boerka best handig want dan hoef je geen poncho meer aan te trekken op de fiets. En als bij de Albert Heijn bij mij in de buurt meisjes achter de kassa zitten met hoofddoeken om in allerlei fleurige kleuren dan word ik daar vrolijk van. Misschien vindt Geert dat soort gedachten al een vorm van islamisering. In dat geval islamiseer ik in rap tempo.

Hoe zou het mijn oma dan vergaan als zij nog had geleefd met de PVV in het kabinet? Zou zij na al die jaren trouw bidden en Bijbelstudie prompt uit de gereformeerde gemeente worden gegooid vanwege haar hoofddoek? Het komt op mij vreemd over dat een politieke partij met het woord ‘vrijheid’ in zijn naam vooral het verbieden predikt. Misschien predikt Geert alleen voor zijn eigen parochie want hij heeft ter bescherming van zijn uitgegroeide coupe soleil geen hoofddoek nodig. Dat zouden de zwevende kiezers zich vandaag moeten afvragen: wil je de besturing van Nederland overlaten aan iemand die niet in staat is om zijn eigen kapsel te verzorgen?