Playboy

Ik voelde me beschaamd om in de boekwinkel een ‘vies boekje’ te kopen, en dus durfde ik voor de laatste Playboy niet naar mijn vaste boekwinkel te gaan. Ik reed daarvoor speciaal naar de andere kant van Enschede. Maar ook bij een wildvreemde boekhandelaar bleef het ongemakkelijk om de Playboy – met een rondborstige vrouw op de cover – op de toonbank neer te leggen. Toch moest ik het blad hebben, vanwege het interview met Geert Wilders, waar ik nieuwsgierig naar was.

Het is een bekend cliché dat iedereen het blad koopt voor de goede interviews. Eerlijk gezegd kocht ik het vooral voor de begeleidende foto’s. Al jaren vraag ik me af wat de kleur van Geert’s okselhaar is. En of hij andere lichaamsbeharing blondeert. Tot mijn teleurstelling, of opluchting, daar ben ik onzeker over, was er geen uitklapbare fotospread van een ontklede Wilders, met een nietje door zijn navel. Zelfs op zijn hoofdhaar was er geen uitgroei te bekennen. Geert had voor de foto’s overduidelijk zijn haren geverfd.

Tot zover dus Wilders als playboy.

Terug naar Geert Wilders, de politicus. Hij staat statig op de foto’s in een blauw pak met de onvermijdelijke rode stropdas. Onder politici is de rode stropdas in de mode omdat volgens onderzoek het optimisme uitstraalt. Wat ik me dan afvraag is of zo’n rode stropdas nog steeds een positief effect heeft op het aantal stemmers, nu het stemvee massaal dit trucje kent. Enfin, ik las het begeleidende interview. Meteen begreep ik waarom Geert zo weinig wordt geïnterviewd. Hij drukte zich uit in Wilderiaanse woorden als ‘testosteronbommen’, ‘nepparlement’, ‘islamisering’, ‘asielzoekers’, ‘gulden’ en ‘rambam’. Oftewel, de strekking van zijn verhaal kan iedereen invullen. De tekst was zo gortdroog als een PVV-pamflet.

Uit arren moede bladerde ik de rest van de Playboy door. Er stond schokkend weinig bloot in. Slechts 21 van de 128 pagina’s waren gevuld met naakt. En die foto’s waren dusdanig smaakvol dat het gewoon saai werd. Volgens mij heb je als blootblad in het tijdperk van de gratis internetporno dan een imagoprobleem. Voor pagina’s vol gadgets, reportages en allerhande sport- en dieettips koopt de moderne man gewoon de Esquire. En die veelgeroemde interviews zijn dus ook niet meer wat het ooit geweest is. Geen wonder dat de Playboy nauwelijks nog abonnees overhoudt.

Mijn aankoop kon ik zomaar uitleggen als een goede daad: ik had een noodlijdend blad gesponsord. Niets om me voor te schamen.

Vinkjes

Ik ben bepaald geen orakel op het vlak van sociale media. ‘Dat gaat niemand gebruiken,’ dacht ik toen Twitter in 2006 werd uitgevonden. Ik begreep niet waarom je je in een schamele 140 tekens wilde uitdrukken. Destijds had je per sms of e-mail immers een onbeperkt aantal tekens tot je beschikking. Om toch bij de tijd te blijven, heb ik een ietwat verwaarloosd Twitteraccount.

Terwijl ik Twitter een onhandig medium vindt om berichten mee te versturen, gaat het getwitter niet geheel aan mij voorbij. Want ik ben altijd nieuwsgierig naar waar men zich in Nederland druk over maakt. Daarvan krijg ik op Twitter een heel aardig beeld, door het volgen van de trending topics. Zo ontdekte ik dat niemand zich grote zorgen maakt over wereldproblemen als ebola of IS. De introductie van twee onschuldige blauwe vinkjes in Whatsapp daarentegen, leidt in luttele minuten tot grote consternatie.

Ergens begrijp ik dat, want de grijze vinkjes in Whatsapp waren hedendaagse hiërogliefen waarvan de betekenis geruime tijd onduidelijk was. Pas na jaren begreep ik waarom de vinkjes de ene keer tegelijk verschenen, en een volgende keer het tweede vinkje pas uren later oplichtte. Het eerste vinkje betekent dat het bericht is verstuurd, de tweede dat het bericht is ontvangen. Sinds gisteren worden de vinkjes zodra het bericht is gelezen ineens blauw. Door naar links te swipen, zie je het exacte tijdstip waarop het bericht is gelezen. Dat wordt door veel twitteraars gezien als een grove schending van de privacy.

De hysterische tweets over deze nieuwe Whatsapp-functionaliteit vond ik hilarisch. Blijkbaar heeft iedereen klakkeloos ingestemd met de gebruikersvoorwaarden bij het downloaden van Whatsapp. Daarmee gaf men Whatsapp toegang tot alle contactgegevens, foto’s en berichten op de telefoon. Dat is de prijs die je betaalt voor het ‘gratis’ gebruik van Whatsapp. Daar heeft niemand zich ooit aan gestoord. Nee, dat je nooit meer de smoes kunt gebruiken dat je een bericht nog niet had gelezen, dat vindt men pas erg. Allemaal doodsbang voor de onherstelbare schade die een vriendschap oploopt, nu de verzender ziet hoe snel ze reageren na het lezen van zijn bericht.

Misschien ben ik hopeloos ouderwets, maar als je je persé druk wil maken om wat vinkjes, leg dan die telefoon eens aan de kant. De winter komt er aan. Voer eens een paar vinkjes in de tuin. Je verricht een goede daad, en wordt er als bonus weer heerlijk rustig van.

E-reader

De voorbereiding voor onze jaarlijkse zon- en leesvakantie in Turkije was tot nu toe altijd nogal stressvol. Waar mijn vriend voor een twee weken durende vakantie aan vijf-en-driekwart boeken genoeg heeft, ligt mijn leestempo iets hoger. Ik verslind gemiddeld per dag 350 tot 400 pagina’s. Behalve lezen doen we verder vrijwel niets, nou ja, op eten, drinken, slapen en eindeloos insmeren met zonnebrandcrème na dan. Ik heb dus ongeveer anderhalf boek nodig om de dag door te komen.

‘Dat is slechts een kwestie van genoeg boeken inpakken,’ hoor ik je denken. De beperkende factor is alleen dat ik van de luchtvaartmaatschappij maximaal twintig kilo aan bagage mag meenemen. Het is toch wel handig als ik ook een schone onderbroek en wat sokken meeneem. Bijbetalen voor extra bagage wilde ik niet, want ik had net een fortuin uitgegeven aan die nieuwe boeken. Dus eindigde het inpakken altijd met het ritueel waarbij mijn vriend herhaaldelijk met een koffer op de weegschaal ging staan om te controleren of mijn bagage onder het maximumgewicht bleef. Met tussendoor veel in- en uitpakmanoeuvres waarbij ik een dikke roman voor een dunnere omruilde.

Voor de afgelopen vakantie had ik dit terugkerende probleem handig opgelost: eindelijk heb ik een e-reader aangeschaft. Niet meer eindeloos wikken en wegen welke boeken ik wilde kopen. Ik kon gewoon onbeperkt boeken aanschaffen zonder na te denken hoeveel t-shirts ik daarvoor thuis moest laten. Daardoor schoot ik bij de inkopen flink uit met mijn pinpas. Bij het kopen van boeken op internet had ik ineens een andere, meer avontuurlijke boekenfilosofie.

Zo kocht lukraak ik het boek ‘Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)’ van Ivo Victoria, omdat ik ooit een sympathiek interview met de schrijver had gelezen. Misschien had ik de titel beter moeten lezen voordat ik het boek kocht. Dan had ik opgemerkt dat het boek over wielrennen gaat. Een onderwerp waar ik dus helemaal niet van houd. Dapper begon ik mijn vakantie met dit boek. Het verhaal greep me totaal niet. Telkens hield ik mezelf voor dat aan het einde het allemaal op z’n plek zou vallen, zoals met sommige andere boeken. Maar na twee, lange dagen en het doorworstelen van honderdvijfennegentig bladzijden, concludeerde ik dat het boek van begin tot eind ronduit saai was.

Gelukkig stonden er nog tientallen andere – hopelijk mooiere – boeken op mijn e-reader. En ook had ik ruim genoeg kleren ingepakt.

App

Qua moderne communicatietechnologieën loop ik hopeloos achter. Ik kocht als allerlaatste Nederlander in 2007 een mobiele telefoon. Niet omdat ik graag een mobieltje wilde. Meer om van het gezeur van vrienden af te zijn over dat ik slecht bereikbaar was. Ik geloof niet dat ze me nu vaker kunnen bereiken, mijn telefoon staat chronisch op stil. Gelukkig kan de beller een bericht inspreken. Vreemd genoeg valt het bijna niemand op dat ik niet op voicemails reageer omdat ik ze nooit beluister.

Momenteel krijg ik continu de vraag waarom ik geen whatsapp of wordfeud heb. Het beschamende antwoord is dat mijn iPhone uit de prehistorie stamt. Die nieuwe apps werken dus helemaal niet op mijn telefoon. Daardoor mis ik allerlei groepsdiscussies op whatsapp en ettelijke digitale potjes scrabble. Nou ja, eigenlijk mis ik het niet want een discussie voer ik het liefst in levende lijve, inclusief de non-verbale communicatie. Dan hoef ik niet om de haverklap smileys in te typen om duidelijk te maken dat een opmerking ironisch bedoeld is. Een bordspelletje doe ik liever heel ouderwets gezamenlijk aan één tafel. Dat vind ik gezelliger dan in mijn eentje verwoed op een touchscreen te gaan zitten drukken.

Voor sommige spelletjes heb je helemaal geen app nodig. Songpop bijvoorbeeld, dat speel ik al jaren met mijn zus. Dan belt ze mij met de vraag van wie dat liedje met de tekst ‘Down, down, down. Down, down, down. Down, down, down’ ook alweer is. Ze zingt me dat dan voor. En omdat we in dezelfde jaren in beschonken toestand ons op de dansvloer bevonden, weet ik dan welk liedje zij bedoeld. ‘Die met dat pianoriedeltje ‘pom-pompadomdom, bedoel je?’. Google dan maar eens op een songtekst die bestaat uit het heel vaak herhalen van het woord ‘down’. Dan ontdek je dat zelfs de geniale algoritmen van Google beperkingen hebben. Vervolgens zing je het liedje maandenlang aan iedereen voor, om er achter de titel (iets met ‘down’ waarschijnlijk) en uitvoerende artiest te komen.

Sinds gisteren ben ik verwikkeld in een potje Songpop op een nog hoger level. ‘Eeeh, eeeh, wadeej, waladadaday, en wawade wa dadadaday, wai!’ zong mijn zus voor. Dat liedje heb ik al het hele weekend in mijn hoofd, en ho maar dat ik op de artiest kan komen.

Als ik iets technischer onderlegd was, ging ik meteen een voorzingapp programmeren en daar heel erg rijk mee worden.

Autoreply

‘Fijn, een snelle reactie op mijn e-mail,’ is mijn eerste gedachte als ik een antwoord krijg op de zojuist verstuurde e-mail. Maar dan bedenk ik me dat het onmogelijk is om binnen enkele seconden na verzending een antwoord te formuleren. Het antwoord blijkt dan meestal een out of office bericht te zijn. Dat is het onheilspellende teken dat de zomervakantie is begonnen.

Veel van mijn collega’s denken dat het prettig is om buiten de schoolvakanties vrij te nemen. Collega’s met kinderen beginnen al medio december te klagen over de absurd hoge tarieven van campings en hotels in het hoogseizoen. En terug van vakantie zijn ze nauwelijks bijgekomen omdat het hotel overbevolkt was. Of er waren zoveel Nederlanders op de camping dat ze helemaal niet meer het gevoel hadden op vakantie te zijn in het buitenland.

Daar staat tegenover dat in de zomervakantie werken ook z’n nadelen heeft. Vlak voor vertrek naar een tropische bestemming, wensen mijn collega’s me fijne werkweken toe. En ze spreken de verwachting uit dat het vast heel rustig wordt. ‘Want er is bijna niemand aanwezig,’ zeggen ze er optimistisch bij. Toch komt die verwachting nooit uit. Het euvel is dat je altijd enkele collega’s mag vervangen. Je eigen takenpakket valt misschien mee in de zomermaanden, maar met nog twee of drie takenpakketten van anderen erbij, is het een stuk drukker dan normaal.

Het grootste minpunt is de vrijwel constante stroom aan out of office berichten die ik ontvang tijdens de zomer. Continu word ik er aan herinnerd dat er collega’s lekker in het zomerzonnetje zitten in zuid-Frankrijk, terwijl ik nog enkele maanden in een bedompt kantoor doorwerken mag totdat ik in september eindelijk vrij heb. Sommige collega’s verdenk ik er van met een sardonisch genoegen de tekst voor het automatische antwoord te hebben geperfectioneerd. De teksten lijken vooral bedoeld om hun afwezigheid goed in te wrijven bij die sukkels die de zomer doorwerken. “Ik ben tot 15 augustus héérlijk van mijn welverdiende vakantie aan het genieten. Als ik over zes weken terug ben uit Zanzibar, beantwoord ik je e-mail.”

Ik troost me maar met de gedachte dat wanneer al mijn zongebruinde collega’s terug komen van vakantie, ik nog een mooie reis voor de boeg heb, naar een warme bestemming in een hotel dat ik bijna alleen voor mezelf heb, tegen de helft van het geld dat mijn collega’s hebben betaald. Uit piëteit verzwijg ik dat in mijn out of office autoreply.

Over de schrijver:
Paul (1978), werknemer, echtgenoot en vegetariër, schrijver van stukjes op het internet sinds 2003.

Archief

  1. Smaak
  2. Fastfood
  3. Seksdagboek
  4. Zomergast
  5. Kernwaarden
  6. Mezelf
  7. Draagtas
  8. Grens
  9. Anders
  10. Migrantenkind
  11. Hemelvaartsdag
  12. Soundtrack
  13. Avontuurlijk
  14. Boekenweekgeschenk
  15. Veertig
  16. Vluchten
  17. Dankbaar
  18. Boegbeeld
  19. Theepot
  20. Rolmodel
  21. Singles Day
  22. Dinky
  23. Phil
  24. Schnitzelgate
  25. Freakshow
  26. Lustobject
  27. Mansplaining
  28. Kleinburgerlijk
  29. Praatpaal
  30. Thijmen
  31. PrEP
  32. Nepnieuws
  33. Homojaren
  34. Gaymer
  35. Queer
  36. Sportsokken
  37. Messias
  38. M/V
  39. 365
  40. Jesse
  41. Magnum
  42. Mineur
  43. Xenofobie
  44. Kinderloos
  45. Familieportret
  46. Hygge
  47. Dood
  48. Jaloezie
  49. Verdraagzaamheid
  50. Formule
  51. Rustplaats
  52. AbFab
  53. L’HETERO
  54. Iris
  55. YouTuber
  56. Playboy
  57. Cliffhanger
  58. Angst
  59. Poepen
  60. Windei
  61. Betovering
  62. Boycot
  63. Torso
  64. Feestdag
  65. Worst
  66. Schuldgevoel
  67. GTA 5
  68. Kratfiets
  69. Lidmaatschap
  70. Grijs
  71. Poppedeintje
  72. Drugspand
  73. Reisgids
  74. Souvenir
  75. Joggingbroek
  76. Stoned
  77. Nederlaag
  78. Dadbod
  79. Adonis
  80. Zwart-Wit
  81. Moederdag
  82. Filmhuis
  83. Enya
  84. Bodyscan
  85. Uurtje
  86. IJsblokjes
  87. Nederlands
  88. Fomo
  89. Achterbuurt
  90. Echtgenoot
  91. Help
  92. Infaam
  93. Joint
  94. Vuurwerkplicht
  95. Domino-effect
  96. Kast
  97. Eiland
  98. Openhartig
  99. Vinkjes
  100. Spam
  101. Vinyl
  102. Flow
  103. Trend
  104. Uitspraak
  105. Glamping
  106. Boekverfilming
  107. Advertorial
  108. Komkommernieuws
  109. Cocoonen
  110. Soap
  111. Hypocriet
  112. Asfaltvibe
  113. Tendentieus
  114. Zurigheid
  115. Meezinger
  116. Spitsvondig
  117. Paranoia
  118. Nachtegaaltje
  119. Kleurloos
  120. Selfie
  121. Zesendertig
  122. Caps lock
  123. Mol
  124. Lidl
  125. Piet
  126. Rouwkaart
  127. Sandaal
  128. Stijlbreuk
  129. E-reader
  130. Viral
  131. Vegetariër
  132. Douglas
  133. Minimalisme
  134. App
  135. Chocoladekruidnoot
  136. Natuurmonument
  137. Kledingvoorschrift
  138. Modenicht
  139. Tongen
  140. Imago
  141. Ontvrienden
  142. Hipster
  143. Weigerambtenaar
  144. Enigma
  145. Huwelijksaanzoek
  146. Schoonmaakster
  147. Verlangen
  148. Luguber
  149. Poezen
  150. Autoreply

  151. Jim
  152. Resort
  153. Kringverjaardag
  154. Hit
  155. Triangel
  156. Gothic
  157. Opstandig
  158. Vlucht
  159. Überbitch
  160. Amoebe
  161. Watjes
  162. Kapsel
  163. Metroseksualiteit
  164. Cabrio
  165. Oor
  166. Herdenking
  167. Klunen
  168. 2012
  169. Futiliteiten
  170. Talkshow
  171. Varkens
  172. Plausibel
  173. Kredietcrisis
  174. Vergrijzing
  175. Gelul
  176. Schaamhaardracht
  177. Reusachtig
  178. Arie
  179. Voornemen
  180. Opzegging
  181. Midlifecrisis
  182. Doelgroep
  183. Medeplichtig
  184. Bedbeslommeringen
  185. Plattelandsmentaliteit
  186. Alfamannetjes
  187. Koninginnedag
  188. Teenslipper
  189. Eau de toilette
  190. Boekenlijst
  191. SMS

© Paul Sinnema