Posts Tagged with “Fetisj”

16/08/2013

Sandaal

Mensen met een voetfetisj heb ik nooit begrepen en ga ik ook nooit begrijpen. Misschien is dat de reden waarom ik de porno uit de jaren zeventig de enige acceptabele variant vind, van het verder zo schimmige filmgenre. Daarin houden de mannen gewoon de witte sportsokken aan, wat ik dus een voordeel vind. Voeten vind ik namelijk een van de meest onwelriekende onderdelen van het menselijk lichaam.

Elk jaar zie ik op tegen de zomer. Met het verschijnen van de eerste zonnestralen, verschijnt ineens ook de teen in vol ornaat. Die je zie je dan overal om je heen terwijl je een salade geitenkaas zit te lunchen op een zonnig terras. Al zit er nog zo’n mooie pump of orthopedisch verantwoorde sandaal omheen, ik vind die ontblote tenen dus onsmakelijk. Alleen bij kleine kinderen kan het wel, van die worstachtige teentjes in zo’n schattig klein, gekleurd sandaaltje. Dat vertedert me.

De meeste vrouwen doen aardig hun best om hun tenen goed voor de dag te laten komen. Ze zijn naar de pedicure geweest, de teennagels zijn gelakt in een fris lentekleurtje. Naast zo’n verzorgde vrouw loopt alleen meestal een man die zomaar zijn voeten in sandalen steekt. En zijn voeten zijn bleek, knokig en en de hiel is bedekt met een dikke laag van dat geelachtige eelt. Ik vind dat ronduit afstotelijk. Daarom begrijp ik de kledingvoorschriften op mijn werk die slippers en sandalen bij mannen verbieden.

Omdat ik zelf ook over onbehouwen, mannelijke voeten beschik, blijven mijn voeten in de zomer altijd uit esthetische overwegingen bedekt. Gelukkig stijgt de warmte in Nederland nooit boven het niveau dat een paar dunne gympen te zweterig worden. Toch zit ik met een gevalletje gewetensnood.

Volgende maand trek ik een paar weken langs de westkust en door Death Valley in Amerika. Er worden daar temperaturen van dik boven de veertig graden Celsius voorspeld. Het liefst pas ik mijzelf volledig aan zodat ik niet als overduidelijke toerist opval tussen de Amerikanen. Daarvoor moet ik dan van die lompe, spierwitte gympen aan. Met de voorspelde hitte gaat me dat echt te ver. Ik word al misselijk als ik denk aan de zweetgeur die dan vrijkomt bij het uittrekken van mijn schoenen.

Dus heb ik nu al twee keer bijna een paar Birkenstocks gekocht. Ze liepen prettig. Het uitzicht op mijn bleke tenen moet ik maar aan gaan wennen. Er is voor alles een eerste keer. Zelfs voor een paar sandalen.

22/01/2013

Vegetariër

Het is een wonder dat mijn vriend bij me is gebleven nadat ik voor het eerst voor hem had gekookt. Het moet de entourage, een mooi gedekte tafel met kaarslicht, zijn geweest. Onmogelijk dat mijn kookkunsten hem hebben overtuigd.

Mijn vader heeft me geleerd een oerdegelijke Hollandse pot op tafel te zetten. Aardappels, groente met een stukje vlees. Ik had dus in paniek moeten raken toen bleek dat mijn vriend vegetariër was. In mijn naïviteit heb ik hem een plak tofu voorgeschoteld, die ik op dezelfde wijze had bereid als mijn zalmmoot. Gekruid met zout, peper, en wat verse dille, in twintig minuten afgebakken in de oven. Hij heeft zijn bord niet leeg gegeten. Nadat ik zelf een hap van de tofu had genomen, kon ik hem daar geen ongelijk in geven. De tofu had de smaak van opgewarmde rubber.

Andersom was het voor mij ook wennen aan het culinaire repertoire van mijn vriend. Voor wat een romantisch diner had moeten worden, kookte hij een gerecht met gebakken champignons bedekt door een grijzig prutje, dat voor roomsaus doorging. Het soort gerecht dat je tegenkomt op foto’s in smoezelige kookboeken uit de jaren zeventig. Dat is geen verwijt, hij heeft op dergelijke manier leren koken van zijn moeder. En toegegeven, dat grijze prutje smaakte beter dan het eruit zag. Toch, mijn oog wilde ook wat.

Na deze kennismaking met de vegetarische keuken was ik vastbesloten om carnivoor te blijven. Geen enkel probleem dat ik voor mijzelf in een apart pannetje een gehaktbal moest braden. Ik had me alleen verkeken op de reactie van mijn vriend, die nog nooit vlees of vis gegeten heeft. Een getergde blik nadat hij een pond half om half gehakt in de koelkast tegenkwam. Kokhalzende geluiden tijdens het bakken van visticks. ‘Hoe smaakt zo’n lapje lijk eigenlijk?’ vroeg hij aan mij, toen ik op een heerlijk stukje rosé gebakken biefstuk kauwde.

De doorslag gaf dat mijn vriend me urenlang weigerde te zoenen als ik vlees gegeten had. Als smoorverliefd schepsel verlangde ik voortdurend naar zijn kussen. Het was een gehaaide doch effectieve manier om mij tot het vegetarisme te bekeren.

Omdat ik nog enige ruggengraat heb, weigerde ik pertinent om zijn recepten voor nondescripte prakjes van seizoensgroenten, paddenstoelen en noten te bereiden. Ik wilde best vegetarisch eten, mits op enig niveau. En zo veranderde hij mij, naast in een hardcore vegetariër, ook in een kookboekenfetisjist.