Posts Tagged with “Documentaire”

30/06/2016

Iris

Het is een gekke tegenstelling: iedereen wil oud worden maar er jong bij blijven. ‘Age ain’t nothing but a number,’ luidt een mooi Amerikaans gezegde. Ik vind het een leugen. Een oplopende leeftijd gaat gepaard met toenemende lichamelijke gebreken. Ik kan daar over meepraten. Laatst voelde ik na een dag met verhuisdozen slepen plots mijn rug. Dat was een nieuwe levenservaring. Het baart me zorgen want als dat nu al begint, hoe ben ik er dan over 31 jaar (op een pensioengerechtigde leeftijd) aan toe?

Mijn verwachting is eigenlijk dat we ouder worden schromelijk overschatten. Kijk maar naar de dagbesteding van de meeste gepensioneerden. Misschien hebben mijn opa en oma gewoon een belabberd voorbeeld gegeven, dat kan ook. De een kreeg een hersenbloeding, de ander dementeerde. Hun laatste levensjaren kwijnden ze weg een verpleeghuis. Anderen besteden tijd aan het opvangen van kleinkinderen. Maar zonder kinderen wordt dat voor mij lastig. De wereld gaan rondreizen als gepensioneerde lijkt mij ronduit een slecht idee. Na gemiddeld drie weken neem ik geen nieuwe indrukken meer op, of ik krijg heimwee. Zonder enig idee hoe je – met de nodige lichamelijke gebreken – invulling geeft aan zo’n zee aan vrije tijd, zie ik er tegenop om ouder te worden.

Ik kreeg een ander perspectief door een documentaire op Netflix, over de 93-jarige Iris Apfel. Zij staat met een wandelstok nog volop in het leven. Haar lichaam laat het een beetje afweten maar haar persoonlijkheid is intact. Geen geranium in zicht! Iris tart alle verwachtingen die ik had van een bejaarde. Haar kledingstijl is kleurrijk, en dat combineert ze met een enorm zwart brilmontuur met joekels van jampotglazen. Ik weet dat dit vreselijk onmodieus klinkt maar gek genoeg staat het haar. Door haar extravagante kledingstijl is Iris uitgegroeid tot stijlicoon. Op hoge leeftijd staat zij in allerlei modebladen en geeft gastlessen over styling. De grootste grap vind ik dat Iris graag plastic armbanden en bizarre kettingen combineert met designerkleding. Van haar passie, het verzamelen van bijzondere kleren en accessoires, heeft zij haar levenswerk gemaakt. Je ziet haar opleven zodra ze een nieuw begeerlijk object heeft gespot.

Iets zegt me dus dat gepassioneerd verzamelen het geheim is van gelukkig oud worden. Een verzameling is nooit af dus je er eeuwig mee bezig blijven. Alleen vind ik niets de moeite van het verzamelen waard. En heb ik al helemaal geen flauw benul wat mijn passie is.

01/04/2016

YouTuber

Op Netflix staat de documentaire “Snervous” van 1 uur en 23 minuten over Tyler Oakley. (Nee, ik had ook nog nooit van hem gehoord.)

De persoonlijke documentaire beschouwde ik vroeger als het ideale medium voor supersterren om te laten zien hoe gewoon zij zijn gebleven. Ondanks al het succes en fortuin. Iedereen die de aftiteling van ‘In bed with Madonna’ of ‘Living with Michael Jackson’ heeft gehaald, weet dat die documentaires daarin falen. Uit de beelden bleek dat een mens erg excentriek wordt van teveel aandacht. Precies dat maakt de persoonlijke documentaire over het privéleven van een wereldster interessant. ‘Waarom volgt een documentairemaker dan een onbekende YouTuber als Tyler Oakley?’ vroeg ik me af. Waren de beroemdheden op? Of was Tyler Oakley een ster van de toekomst? Er zat niets anders op dan de documentaire te kijken.

Ik ontdekte dat er een soort van parallel universum is waarin de Tyler Oakley een ster is. Er zijn miljoenen wezens fan van hem. Hij heeft namelijk acht miljoen abonnees op zijn YouTube kanaal, waarop hij allerlei filmpjes zet. Die filmpjes zijn in totaal al 559 miljoen keer bekeken. In een wereld waarin Patty Brard een bekende Nederlander is, terwijl ze gemiddeld zevenhonderdduizend kijkers trekt met een uitzending van Shownieuws, is Tyler Oakley dus een absolute wereldster.

Meer moeite had ik met het doorgronden van het grote succes van Tyler’s filmpjes. Die zijn namelijk tamelijk eentonig. Want Tyler houdt er van om in zijn slaapkamer voor de webcam over zichzelf te praten. Soms met een stapel vieze was op de achtergrond. Zijn eerste filmpjes uit 2008 gaan over zijn Pokémon-obsessie. Hij filmt zijn eigen reactie tijdens het kijken van een onsmakelijke pornofilm. En hij post een video over een Chicken Nugget Challenge met zijn beste vriend, waarin Tyler 42 kipnuggets opeet. Oftewel, hij doet alles dat je van een nerd met een online videodagboek verwacht.

In latere video’s zien we Tyler die zijn post opent. Of raadt hij onbeschaamd allerlei kookboeken aan, terwijl hij toegeeft dat hij nooit kookt. Ook vindt hij het nodig om uitgebreid zijn mening te geven over hoe hij als homoseksueel tegenover het homohuwelijk staat (clou: hij is voorstander). Allemaal razend oninteressant.

Ik begon te overpeinzen wat een doorsnee persoon bezielt om z’n dagelijkse belevenissen op het internet met miljoenen wildvreemde mensen te delen. Waarom dringt iemand zijn oersaaie, politiek-correcte mening ongevraagd op aan anderen? En toen bedacht ik me dat ik zelf, als blogger, geen haar beter ben.

02/09/2010

Überbitch

Wie betaalt er € 8,95 voor een blad dat meer pagina’s aan reclame bevat dan aan werkelijke inhoud? Nou, hordes mode-minnende vrouwen. En waarschijnlijk ook meer mannen dan je denkt. Elk jaar komt, niet geheel toevallig, in september ‘the September Issue’ van Vogue uit. Met daarin heel veel modereportages over de trends van het komende modeseizoen. Je kunt het zien als een soort stijlbijbel voor iedereen die enigszins modieus gekleed voor de dag wil komen. Sinds ik een keer geheel per ongeluk het boek ‘The Devil Wears Prada’ heb uitgelezen, ben ik gefascineerd door de modejournalistiek in het algemeen en Vogue-hoofdredactrice Anna Wintour in het bijzonder.

Dat boek is geschreven door een ex-assistente van Anna, en gaat over een meisje dat werkt als persoonlijk assistentie van de hoofdredactrice van een groot modeblad. Die hoofdredactrice benadert in het boek het onderwerp mode alsof het een vorm van wetenschapsjournalistiek is. Bovendien is zij een überbitch die onmogelijke eisen stelt aan haar personeel. Ze bemoeit zich persoonlijk met het gewicht en kledingkeuzes van haar medewerkers. Na het lezen van het boek bleef ik achter met de vraag waarom iemand zich zo druk maakt om iets basaals als de kleren die je draagt.

Anna Wintour heeft in een interview gezegd dat zij het boek ‘a great work of fiction’ vindt. Toch duiken er sinds het boek is verschenen steeds meer geruchten op dat Vogue-medewerkers niet ongevraagd Anna mogen aanspreken. Zelfs een spontane begroeting is ongepast. Ook is het verboden om in dezelfde lift als Anna te stappen.

Helemaal geïntrigeerd door haar bijna dictatoriale stijl van leiding geven, moest ik dus de documentaire ‘The September Issue’ kijken. Het schijnt dat Anna daaraan meewerkte om haar imago van ijskoningin te nuanceren. Dat mislukt volkomen, want je ziet dat Anna zich werkelijk met elk detail van het blad bemoeit en haar personeel tot het uiterste drijft. ‘I know when to stop pushing her, she doesn’t know when to stop pushing me,’ merkt een creative director op.

Het meest veelzeggende fragment uit de documentaire is een interview met Anna’s dochter Bree. Ondanks aandringen van haar moeder wil zij nooit in de mode-industrie werken. ‘It’s just a really weird industry. People in there act like fashion is life,’ zegt de dochter tot zichtbare teleurstelling van haar moeder. Geen wonder dat Anna op de Vogue-burelen zo enorm bazig is. Thuis heeft ze namelijk niets te vertellen.