Posts Tagged with “De Jeugd van Tegenwoordig”

30/11/2015

Torso

‘Watskeburt?’ dacht ik toen er een rel ontstond over de cover van de laatste Men’s Health. Daarop stond Faberyayo, alias Pepijn Lanen, met een gespierd bovenlijf. Toegegeven, ik had Pepijn ook niet ingeschat als een sportief type. Vroeger vond ik hem uitgesproken onmannelijk met zijn magere postuur. Maar door zich twee jaar intensief af te beulen in de sportschool, had de rapper ineens een imposante sixpack gebrouwen. Verfrissend voor iemand uit een scene die vooral bekend is met sixpacks uit het koelvak. Toch deed deze imagoverandering me carrièretechnisch onverstandig aan. Menig breezersletje ligt al jaren aan Faberyayo’s voeten, juist vanwege zijn ineengedoken, slungelige lijf. Ik begreep niets van zijn ambitie om in een bodybuilder te veranderen. Daarom kocht ik het blad om het bijbehorende interview te lezen.

Ten opzichte van de wonderlijke transformatie van Pepijn was de aanleiding om te gaan sporten verrassend doorsnee. De jeugd wordt volwassen. En drank, drugs en rap-‘n-roll beginnen dan vanzelf hun tol te eisen. Hij kreeg paniekaanvallen bij drugsgebruik. En de katers begonnen hem tegen te staan. ‘Ik ben nu in een fase in mijn leven waar daar geen plaats voor is,’ zegt Pepijn over dat hij de verdovende middelen tegenwoordig laat staan. Omdat hij doordeweeks behoefte had aan structuur (zonder optredens heeft een artiest weinig te doen), was hij maar gaan trainen. Niet eens met zijn homies. Maar met Arie Boomsma.

Deze plotselinge volwassenheid van dit jeugdidool baarde me zorgen. Kan een gezondheidsfreak tegelijkertijd credible zijn als rapper? Op Instagram en Twitter zocht ik naar reacties van fans op de coverfoto. Er waren veel lacherige reacties. Afgewisseld met totaal ongeloof over Pepijn’s gespierde torso. En, waar ik al bang voor was: de meeste vrouwen vonden zijn hoofd, met dat halflange kakkerskapsel, te smal voor Pepijns opgepompte bast.

De rel ging over dat de cover mogelijk was gefotoshopt. Al zie ik dat soort geruchten altijd online, zodra iemand goed op de foto staat. Veilig vanachter een beeldscherm iemand anoniem afkraken, volgens mij uit jaloezie, omdat hij geen laf excuus bedenkt om met sporten te stoppen. En zich met frisse tegenzin 4 à 5 keer per week naar de sportschool sleept. Niemand die even de tijd neemt om aan de nieuwe, viriele Faberyayo te wennen. Nijdig sloeg ik het blad dicht en toen las ik een andere, bedenkelijke kop op de cover van Men’s Health: ‘Het nieuwe dieet dat kanker verslaat.’ Daarover had beter een rel kunnen ontstaan.

12/05/2014

Spitsvondig

Ik ben geen liefhebber van rapmuziek. Waarschijnlijk vinden sommige mensen dat onbegrijpelijk, maar ik vind het allemaal klinken als monotoon geklets over een slome beat. Waar ik echt een grondige hekel aan heb, en nu ga ik vermoedelijk een aantal liefhebbers beledigen, is de Nederhop. Oftwel: Nederlandstalige hiphop. Op het moment dat een brede neger uit The Bronx rapt dat hij zijn drugsdealer heeft omgelegd met zijn Beretta omdat hij belabberde drugs heeft verkocht, dan geloof ik het allemaal wel en wil ik vooral zo ver mogelijk uit zijn buurt blijven. Maar als een rapduo uit Meppel-Noord dergelijke teksten in het Nederlands opdreunt, dan klinkt dat ronduit potsierlijk.

Er is één uitzondering op mijn afkeer Hollandse hiphopmuziek. Ik heb een haast morbide adoratie voor De Jeugd Van Tegenwoordig. Al sinds hun eerste single ‘Watskeburt’ ben ik de ban van hun muziek. De mannen rappen namelijk zinnen als ‘je wast je handen al tijdens het plassen’ en ‘ik heb gebaden in het zweet, snap je, ik hoef dus niet te douchen’. Door dat soort spitsvondige teksten ben ik fan. Al zijn sommige teksten voor mij totaal onbegrijpelijk. Vermoedelijk ben ik niet genoeg thuis in de slang van Amsterdam en snap ik daarom niet ‘sjembek’ betekent.

Het grote verschil met andere Nederlandstalige rappers is dat de jongens van De Jeugd Van Tegenwoordig het allemaal niet zo serieus lijken te nemen. Dat leid ik af uit het feit dat de drie rappers allemaal nog andere carrières hebben, als VPRO-presentator, modeontwerper en schrijver van sprookjesboeken (ik verzin dit niet). En natuurlijk, uit de raps die soms eerder bedoeld lijken als parodie op het originele genre. De muziek bestaat uit een dansbare beat met lekkere samples die zo uit de jaren tachtig of negentig lijken te komen. Geheel ontoevallig is dat de periode waarin ik ben opgegroeid.

Tijdens een concert kwam ik tot de conclusie dat ik was doorgeschoten in mijn fandom. Ik was daar ongeveer de minst jeugdige concertganger om het eufemistisch te zeggen. (Overigens, mocht je je afvragen waar al die comazuipende jongens of breezersletjes zijn, waar de kranten telkens over schrijven: die staan massaal in het publiek bij de concerten van De Jeugd Van Tegenwoordig. Je raakt al aangeschoten van het opsnuiven van de alcohollucht daar.) Sindsdien luister ik dus alleen nog maar thuis of in de auto naar De Jeugd Van Tegenwoordig. Dat is net zo leuk, en stukken minder beschamend.