Posts Tagged with “Crematie”

21/04/2015

Enya

Ik weet niet of hij het ook zo bedoeld heeft, maar mijn vader heeft mij een ideale pubertijd bezorgd. In de ontwikkeling van lastige puber tot verstandige volwassene, is er een opstandige fase waarin je je verzet tegen alles dat je ouders – in het kader van opvoeding – je proberen bij te brengen. Vooral met zijn muzieksmaak heeft mijn vader het me enorm gemakkelijk gemaakt om me daartegen af te kunnen zetten. Hij luisterde gedurende mijn gehele pubertijd ongeveer non-stop naar de gezapige muziek van de Ierse zangeres Enya. Voor wie haar niet kent, volstaat het om online wat foto’s van haar op te zoeken. Haar muziek klinkt ongeveer net zo duf als Enya er op de gemiddelde foto uitziet.

Dat mijn vader zo’n bezeten Enya-fan werd, dat was mijn eigen schuld. Voor vaderdag en verjaardagen deed ik hem al jarenlang vele Gamma-bonnen cadeau. Voor de afwisseling leek het me daarom aardig om cd’s van Enya te geven, omdat hij gecharmeerd was van haar single ‘Orinoco Flow’. Die nummer 1-hit uit de jaren negentig ken je vermoedelijk van het refrein met de repeterende tekst ‘sail away, sail away, sail away’.

Zoals dat vaker geldt voor nummer 1-hits, gaven de vrolijke klanken ‘Orinoco Flow’ een verkeerde indruk van de muziekstijl van Enya. De rest van haar muzikale oeuvre bestaat namelijk uit het Keltisch geneurie onder begeleiding van een stemmig keyboardmuziekje. Met als afgrijselijkste hoogtepunt het nummer ‘How Can I Keep from Singing?’. Door die vraag heb ik grote delen van mijn pubertijd op mijn zolderkamertje doorgebracht met het bedenken van alle mogelijke manieren om Enya de mond te snoeren. Meestal betrof dit fantasieën waarin dat mens van een stijle klif werd afgeduwd om in de Ierse zee gruwelijk te verdrinken. Die moordzuchtige trekjes verdwenen toen ik eenmaal volwassen werd. Dat ik uit huis ging en dus nooit meer verplicht naar Enya hoefde te luisteren, dat hielp ook.

De laatste paar jaar word ik niettemin geregeld door mijn vader gedwongen om naar Enya te luisteren. Mijn vader’s hulp wordt ingeroepen zodra men passende muziek zoekt voor een uitvaart. En daarvoor is de deprimerende muziek van Enya bij uitstek geschikt. Natuurlijk ben ik te beleefd om halverwege een crematieplechtigheid te vertrekken omdat de muziek me tegenvalt. Het positieve gevolg is dat ik geen hekel meer heb aan Enya’s muziek. Tegenwoordig ga ik er enkel heel hard van huilen.

04/10/2013

Rouwkaart

Wanneer je terugkomt van een droomvakantie met zon, zee, strand, bruisende miljoenensteden, prachtige canyons, kurkdroge valleys en van die lange, verlaten asfaltwegen die nog mijlenver voor je uitgestrekt liggen, is bij thuiskomst een rouwkaart op je deurmat vinden een uiterst effectieve manier om je meteen te realiseren dat het normale leven weer is begonnen. Een leven dat niet alleen bestaat uit mooie photo ops en oppervlakkige praatjes op toeristische trekpleisters, maar ook uit onplezierige dingen. Zoals de dood. Verdriet. En een knagend schuldgevoel.

Op de envelop was niet zichtbaar wie er overleden was, maar ik had een bang vermoeden dat bewaarheid werd toen ik de envelop opende. Op de rouwkaart stond dat onze schoonmaakster was overleden. De kaart was recent bezorgd, want we konden precies op de dag van onze thuiskomst afscheid van haar nemen.

Hoewel we wisten dat zij ziek was, werden mijn vriend en ik toch overvallen door dit bericht. Dat is tekenend voor hoe ons contact met onze schoonmaakster was. Ik vond onze band een beetje raar. Zij wist behoorlijk veel van ons. Wanneer je elke week iemands huis schoonmaakt, krijg je immers een aardig inkijkje in het persoonlijke leven van de bewoners. Zij wist welke boeken op onze nachtkastjes lagen, kende onze favoriete producten op het plankje boven de wastafel en griste regelmatig de post van de deurmat.

Van haar wisten we eigenlijk niet bijster veel. Ze was getrouwd, had een zoon. Er was geen sprake van een hecht contact. Sterker nog, zij maakte ons huis schoon op het moment dat wij aan het werk waren, dus we spraken haar praktisch nooit. Af en toe lag er een briefje op tafel met het verzoek om een nieuwe fles Ajax te halen. Daar bleef de communicatie dan een beetje bij.

We ontdekten dat zij ziek was doordat er op een donderdag in februari niet bij ons was schoongemaakt. Toen hebben we haar gebeld omdat we ongerust waren. Sinds we wisten dat zij ziek was, hadden we sporadisch contact met haar. We wilden bij haar op bezoek gaan, toch kwam het er telkens niet van. Voor onze vakantie had mijn vriend nog kort met haar gesproken. Ze klonk monter. We hadden beloofd om na onze vakantie bij haar langs te komen.

Daarvoor zijn we dus nu voorgoed te laat. Ik hoop maar dat ze heel veel familie en vrienden heeft gekend die meer betrokken waren, dan wij ooit zijn geweest.

20/02/2010

Herdenking

Onderweg naar een begrafenis of crematie vraag ik me normaal gesproken af hoe de overledene opgebaard ligt. In een open of gesloten kist. En of ik in het geval van een open kist er in ga kijken. Gelukkig kan ik me geen van de opgebaarde lichamen meer herinneren. Het is waarover ik me bij elke uitvaart zorgen blijf maken. Maar nooit wist de aanblik van zo’n levenloos lichaam alle levendige herinneringen aan iemand uit.

Dit keer was ik onderweg naar een uitvaart zonder kist. Mijn eerste uitvaart van iemand die zijn lichaam beschikbaar heeft gesteld aan de wetenschap. Strikt genomen was het ook geen uitvaart. Op de uitnodiging noemden de nabestaanden het een herdenking. Ik wist niet goed wat ik er van moest verwachten.

Bij binnenkomst voelde de sfeer al anders. Mij viel meteen op dat de onverschillige uitvaartleider ontbrak, dus waren er geen overdreven plechtige mededelingen namens de nabestaanden. De locatie voor de herdenking was ook niet zo’n akelig kille aula van een crematorium, maar een zaaltje in een hotel. Het soort zaaltje waarin je ook prima een bruiloftsfeest kunt houden. Stemming onder de aanwezigen: opvallend vrolijk. Alsof we op een surpriseparty waren beland en er later op de avond zou worden bekend gemaakt dat er helemaal niemand overleden was.

Blijkbaar had ik op de uitnodiging de dresscode over het hoofd gezien, want ik was de enige persoon die gekleed was in stemmig zwart en aanverwante grijstinten. Anderen droegen gewoon spijkerbroeken met een fleurig overhemd. Het toppunt was een vrouw in een knalrode jurk. Al vond ik dat jurkje zodanig kort dat het eigenlijk voor elke gelegenheid ongepast was, maar dat terzijde.

De herdenking was prachtig. Er werd muziek gemaakt en gedichten voorgedragen. De een had een prachtige speech voorbereid. Een ander kwam spontaan met een sterk verhaal geïnspireerd door het vorige. Niemand werd overmand door emoties waardoor ‘ie niet meer uit zijn woorden kwam. Allemaal hadden we de tijd gehad om te wennen aan het gemis. Het leek nog het meest op een avondje met in de kroeg met vrienden, waarop we herinneringen aan vroeger ophaalden. Gelukkig werd er een bijpassende borrel geserveerd, in plaats van de gebruikelijke koffie met cake.

‘Dit lijkt eigenlijk meer op een soort feestje,’ zei ik op een bepaald moment zachtjes tegen mijn vriend. Op een of andere manier vond ik dat passend. Elk leven verdient het om gevierd te worden. Ook als het allang afgelopen is.