Posts Tagged with “Cadeau”

10/05/2015

Moederdag

Iedereen die in de afgelopen dagen in een winkelstraat tegenkwam, durfde mij waarschijnlijk niet eens gedag te zeggen omdat ik ontzettend boos keek. Verstandig dat je me met rust hebt gelaten want ik was nogal licht ontvlambaar. Woest om die vreselijke feestdagenindustrie. ‘Ik hou van jou,’ zeggen tegen je partner of familie is kennelijk niet genoeg, want er is een speciale feestdag nodig waarop je met een duur cadeau jouw liefde betuigt. Dat vind ik nogal overdreven Amerikaanse toestanden. De ondernemers springen er, met hun verdorven handelsgeest, vernuftig op in door ons te verleiden tot het geven van steeds duurdere cadeaus.

Zo gebeurde het dat ik begin mei nietsvermoedend op de kookboekenafdeling in de boekwinkel stond, en er overal bordjes met teksten als ‘leuk voor moederdag’ hingen. Daarvan ontstak ik in woede. ‘Wat rolbevestigend dat het enige recht van de vrouw het aanrecht is,’ mopperde ik hardop. Al was er eigenlijk een andere reden waardoor ik verongelijkt reageerde. Moederdag is nou eenmaal geen feestdag als je moeder dood is.

Elk jaar word ik overvallen door alle Moederdagtips van winkeliers. Doordat ik maar een paar jaar Moederdag heb mogen vieren, zit die feestdag niet in mijn systeem. Zodra ik de eerste meldingen over Moederdag tegenkom, blijf ik al bewust uit de buurt van parfumerieën en bloemenwinkels. Maar al dat commerciële gedoe rond Moederdag valt niet te vermijden als zelfs bouwmarkten en supermarkten eraan meedoen. Omdat ik toch ergens mijn boodschappen moet doen, ontkom ik dus niet aan de Moederdagtips. En dan sta ik ineens me sip te voelen middenin de supermarkt, omdat ik al jaren geen moeder meer heb, en ik haar mis.

Ik heb het geprobeerd hoor, om me er overheen te zetten. Dan maak ik mezelf wijs dat het een zegen is om geen verplichting te hebben om op zondag naar je moeder te rijden. Of dat er binnen veel gezinnen een cadeauwedloop gaande is. Ook ging ik met een cadeautje langs bij de vriendin van mijn vader. Ondanks dat zij in niets lijkt op de gemene stiefmoeders uit Disneyfilms, en ik veel van haar hou, is zij mijn moeder niet.

Daarom sla ik Moederdag vandaag over. En houd ik me stil over mijn gevoelens over Moederdag. Ik wil anderen geen schuldgevoel aanpraten. Niemand kan er iets aan doen dat mijn moeder er niet meer is. Als zij nog geleefd had, dan vierde ik Moederdag vast net zo uitbundig als iedereen.

03/03/2014

Zesendertig

Voor het eerst in mijn leven bereik ik een leeftijd die ik aan de oude kant vind. Omdat ik er toch aan moet gaan wennen, zeg ik maar hardop dat ik morgen zesendertig jaar word. Ik vier mijn verjaardag niet. Ik kijk allang niet meer uit naar de dag dat ik weer een jaartje ouder word.

Vroeger wist ik het zeker: op mijn vijfendertigste levensjaar zou mijn leven compleet zijn. Op die leeftijd was ik getrouwd met mijn jeugdliefde: een mooie man die zijn geld verdiende als industrieel ontwerper of architect. Ik verdiende mijn geld met een psychologiepraktijk aan huis. Samen stichtten we ons eigen gezin, met zeven geadopteerde kinderen in alle huidskleuren, elk afkomstig van een ander continent. Dus een soort levende united colors of Benetton reclame. Met ons gezin woonden we dan in een gerestaureerd grachtenpand met smetteloos wit gestuukte muren. De huiskamer zou gevuld zijn met designmeubelen en een grote eettafel van steigerhout, waaraan we gezamenlijk bordspelletjes speelden of vers bereide gerechten uit de wereldkeuken aten. Foto’s van ons smaakvol ingerichte huis zouden worden gepubliceerd in alle internationale edities van VT Wonen.

Nu aan het einde van mijn vijfendertigste levensjaar moet ik toegeven dat er van die jongensdroom weinig is terecht gekomen. De relatie met mijn eerste liefde hield geen stand. Het leek in het begin misschien een perfect plaatje maar naarmate we allebei groeiden als persoon, groeiden we steeds verder uit elkaar. Heel bevlogen was ik ooit begonnen aan een studie psychologie, om vele levens voorgoed te veranderen. Om tot de ontdekking dat ik daarvoor totaal ongeschikt ben. Daarna ben ik toevalligerwijs terechtgekomen bij het bedrijf waarvoor ik dertien jaar later nog steeds werk. Mijn carrière beschouw ik als iets dat me meer is overkomen dan dat het voortkomt uit passie. En mijn huidige vriend lijkt in niets op de stoere, brede en donkerharige man waarvan ik ooit droomde. Ik had je keihard uitgelachen als je mij had voorspeld dat ik een vriend zou krijgen met lang blond haar en een cowboylaarzen-tic.

Toch is dat precies de omschrijving van de man waarmee ik al jarenlang gelukkig ben. Elke dag ben ik trots op wat ik bereik in mijn doorsnee kantoorbaan. En heel bewust zijn we kinderloos omdat we twijfelen over of we goede ouders kunnen zijn. Ik heb het besef gekregen dat niet perfect ook goed genoeg is. Dat is het mooiste cadeau dat ik voor mijn zesendertigste verjaardag kon wensen.

04/03/2011

Kringverjaardag

Terwijl je dit leest, zit ik veilig ondergedoken in Parijs met mijn telefoon op stil. Weg van alle verjaardagskaarten en felicitaties-sms’jes. Onbereikbaar voor die ongemakkelijke telefoongesprekken met vage familieleden die slechts één keer per jaar bellen omdat mijn naam nou eenmaal op een vergeelde kalender staat, die bij hen op het toilet hangt. In alle eerlijkheid, ik ben ook een beetje gevlucht om te vergeten dat ik alweer een jaartje ouder wordt. Zelfs na drieëndertig jaar kan ik daar maar niet aan wennen. In mijn hoofd ben ik ergens rond de achttien of negentien jaar blijven steken.

Ik organiseer dit jaar dus geen traditionele kringverjaardag. Daar heb ik namelijk een enorme hekel aan. Dit is heel onaardig van mij, dat weet ik. Ondanks alle goede bedoelingen van iedereen die naar verjaardagspartijtjes komen, vind ik het gewoon géén feestje. De ellende begint al met de voorbereidingen met inkopen doen. Je stouwt je kar overvol met allerlei hapjes en drankjes. Ik heb echt nachtmerries waarin halverwege een feestje opeens de drank op is. Natuurlijk houd ik rekening met de keuze die er is in de hapjes, zodat er voor iedereen iets lekkers op tafel staat. Dus schiet ik altijd behoorlijk uit met mijn pinpas.

Op het feestje zelf ben ik continu druk in de weer, want ik wil iedere aanwezige gesproken hebben. Ik scan manisch de kamer rond om te kijken of iedereen te drinken heeft. Lijkt er iemand zich te vervelen dan maak ik nog even een praatje.

Het meest verschrikkelijke onderdeel van mijn verjaardagspartijtje vind ik de cadeaus. Ik heb al jaren geen echt verlanglijstje meer omdat ik het zelf koop als ik iets graag wil hebben. Ondanks dat ik expliciet in de uitnodiging vermeld dat cadeaus overbodig zijn, brengt iedereen toch iets mee. Dat komt door de volkomen achterhaalde etiquette die voorschrijft dat het onbeleefd is om met lege handen aan te komen. ‘Het is een kleinigheidje hoor,’ zeggen ze er verontschuldigend bij. Daarna veins ik beleefd heel blij te zijn met de zoveelste tube douchegel.

Na zo’n verjaardag blijf ik alleen achter met de overgebleven kaasjes, chips en halve fles Cola Light. Zonde om weg te gooien dus eet je nog dagenlang van de resten van je verjaardag.

Uit beleefdheid ontving iedereen dit jaar weer een uitnodiging voor mijn verjaardag. Locatie: een restaurant in Parijs. Slechts vier goede vrienden zijn op de uitnodiging ingegaan. Het wordt een verjaardagsfeestje naar mijn hart.