Posts Tagged with “Blokjesbuik”

30/11/2015

Torso

‘Watskeburt?’ dacht ik toen er een rel ontstond over de cover van de laatste Men’s Health. Daarop stond Faberyayo, alias Pepijn Lanen, met een gespierd bovenlijf. Toegegeven, ik had Pepijn ook niet ingeschat als een sportief type. Vroeger vond ik hem uitgesproken onmannelijk met zijn magere postuur. Maar door zich twee jaar intensief af te beulen in de sportschool, had de rapper ineens een imposante sixpack gebrouwen. Verfrissend voor iemand uit een scene die vooral bekend is met sixpacks uit het koelvak. Toch deed deze imagoverandering me carrièretechnisch onverstandig aan. Menig breezersletje ligt al jaren aan Faberyayo’s voeten, juist vanwege zijn ineengedoken, slungelige lijf. Ik begreep niets van zijn ambitie om in een bodybuilder te veranderen. Daarom kocht ik het blad om het bijbehorende interview te lezen.

Ten opzichte van de wonderlijke transformatie van Pepijn was de aanleiding om te gaan sporten verrassend doorsnee. De jeugd wordt volwassen. En drank, drugs en rap-‘n-roll beginnen dan vanzelf hun tol te eisen. Hij kreeg paniekaanvallen bij drugsgebruik. En de katers begonnen hem tegen te staan. ‘Ik ben nu in een fase in mijn leven waar daar geen plaats voor is,’ zegt Pepijn over dat hij de verdovende middelen tegenwoordig laat staan. Omdat hij doordeweeks behoefte had aan structuur (zonder optredens heeft een artiest weinig te doen), was hij maar gaan trainen. Niet eens met zijn homies. Maar met Arie Boomsma.

Deze plotselinge volwassenheid van dit jeugdidool baarde me zorgen. Kan een gezondheidsfreak tegelijkertijd credible zijn als rapper? Op Instagram en Twitter zocht ik naar reacties van fans op de coverfoto. Er waren veel lacherige reacties. Afgewisseld met totaal ongeloof over Pepijn’s gespierde torso. En, waar ik al bang voor was: de meeste vrouwen vonden zijn hoofd, met dat halflange kakkerskapsel, te smal voor Pepijns opgepompte bast.

De rel ging over dat de cover mogelijk was gefotoshopt. Al zie ik dat soort geruchten altijd online, zodra iemand goed op de foto staat. Veilig vanachter een beeldscherm iemand anoniem afkraken, volgens mij uit jaloezie, omdat hij geen laf excuus bedenkt om met sporten te stoppen. En zich met frisse tegenzin 4 à 5 keer per week naar de sportschool sleept. Niemand die even de tijd neemt om aan de nieuwe, viriele Faberyayo te wennen. Nijdig sloeg ik het blad dicht en toen las ik een andere, bedenkelijke kop op de cover van Men’s Health: ‘Het nieuwe dieet dat kanker verslaat.’ Daarover had beter een rel kunnen ontstaan.

01/06/2015

Dadbod

Houd ik me eindelijk gedisciplineerd aan een strak sportregime en eetpatroon om mijn zwembandje te laten slinken, kom ik zojuist tot het inzicht dat ik door te sporten nooit het ideale figuur krijg. Sterker nog, daarvoor moet ik op dagelijkse basis bier gaan drinken en barbecueën. De ‘dadbod’ is namelijk weer sexy.

Voor degenen die nooit een krant openslaan of de trending topics op Twitter volgen, en dus dit nieuwe, revolutionaire schoonheidsideaal hebben gemist: de ‘dadbod’ is een mannenlichaam dat het midden houdt tussen een sixpack en een bierbuik. Een man mag schaamteloos met zijn ontblote bovenlichaam pronken, mits er voldoende vlees losjes om zijn botten hangt.

Ik kon me voorstellen dat deze zogenaamde hype gewoon bedacht was door een snuggere man, wiens lijf de strijd met de zwaartekracht had verloren. En die uit pure wanhoop zijn vollere figuur tot ideale lichaamsbouw probeert te verheffen. Maar nee, deze hype is ontstaan door de noodkreet van een 19-jarige vrouw, Mackenzie Pearson, die in een artikel voor een onbeduidend universiteitsblaadje uitlegde waarom meiden van de dadbod houden. Zij omschrijft de dadbod-man als iemand die regelmatig naar de sportschool gaat en dat combineert met een dieet van veel bier en fastfood.

Vervolgens werd dat bewuste artikel een half miljoen keer online gedeeld. Ik vermoed vooral door mannen die graag verlost zijn van slopende series sit-ups, en hun eigen sixpack graag inruilen voor een gekoeld sixpack bier. Al begrijp ik best waarom vrouwen snakken naar een zacht buikje om op te liggen na een lange werkdag. Uit persoonlijke ervaring weet ik dat zo’n sixpack er verdomd leuk uitziet maar bij het knuffelen oncomfortabel hard en bonkig aanvoelt.

Toch lijkt het me voorbarig als mannen nu hoopvol hun sportschoolabonnement opzeggen om vetkwabben te kweken. Zo’n buikje is misschien goed voor je liefdesleven, maar ook slecht voor je hart. Bovendien waaien hypes meestal hard over. Voor je het weet koop je volgend jaar gewoon weer een Mens Health om binnen vier weken in een zwembroek te passen. Als het werkelijk je droomfiguur is dan kun je erop wachten tot jouw lijf vanzelf vervalt in een dadbod. Want op enkele Hollywoodsterren na, ken ik namelijk geen vijftigplussers met een blokjesbuik.

Ik ben nog altijd smoorverliefd op een slanke man met kleine zijkwabjes, waar ik graag tegenaan kruip of zachtjes in knijp. Zijn doorsnee mannenlijf is volgens mij de gezonde middenweg tussen hartenzeer en hartklachten.

01/07/2010

Watjes

Ieder WK of EK doe ik mijn best om alle wedstrijden te missen. Dat lukt meestal heel aardig doordat ik nauwelijks televisie kijk. Ik heb de gewoonte ontwikkeld om tijdens zulke langslepende sportevenementen veel naar de bioscoop te gaan. Dit jaar zijn er weinig films die in de bioscoop worden vertoond die ik de moeite waard vond. Bovendien vonden veel wedstrijden tijdens de voorrondes plaats tijdens werktijd. Omdat ik het heel ongezellig vond dat ik alleen op de afdeling zat terwijl mijn collega’s in de kantine de wedstrijd live bekeken, ben ik gaan meekijken. Opeens vond ik die voetbalwedstrijden best spannend. En omdat ik er nu helemaal in zit, wil ik de afloop ook weten.

Voetballers zijn watjes. Dat is mijn voornaamste conclusie na het volgen van het WK voetbal tot nu toe. Ik had verwacht dat een beetje voetballer, na ettelijke uren krachttraining en voor een miljoenensalaris, wel tegen een stootje zou kunnen. Maar bij het kleinste duwtje van een tegenspeler vallen ze plots om. Bij vrijwel iedere aanraking krimpt de voetballer ineen, grijpt het geraakte lichaamsdeel vast en rolt kermend van de pijn over het veld. Zelfs een mietje als ik heeft een hogere pijngrens. Gelukkig hervatten zij, heel wonderlijk, altijd na vijf minuten volledig hersteld weer de wedstrijd.

Ooit, toen ik nog aanzienlijk strakker in mijn vel zat, heb ik een vluchtige zomerromance gehad met een Amerikaanse ijshockeyspeler. Hij was lang, breed, gespierd en dus voorzien van een blokjesbuik. Ons voorspel bestond er uit dat hij zijn shirt uittrok, zijn buikspieren aanspande en ik daar tegenaan mocht boksen. Ik kan verklappen dat mijn vuisten meer gepijnigd werden dan de sixpack van mijn vakantieliefde.  Nu noem ik één gespierde bedpartner nog geen diepgravend onderzoek op basis waarvan je verregaande conclusies kunt trekken (gespierde mannen die mee willen werken aan het vervolgonderzoek mogen zich melden), het verschil in reactie op zo’n opstootje vind ik best significant.

Over wie het WK gaat winnen durf ik geen uitspraak te doen. Wel voorspel ik dat wanneer het Nederlands elftal het WK verliest, er gemord gaat worden over de riante salariëring van de spelers. Voor het bespelen van de media heb ik voor de sterspelers het volgende advies: verwijs naar de realistische valpartijen en de grimassen die je hebt getrokken van de pijn. Voor dat soort oscarwaardige acteerprestaties en stuntwerk betalen ze in Hollywood immers miljoenen aan de supersterren.