27/09/2017

Freakshow

Je telt tegenwoordig niet meer mee zonder uitgesproken mening over genderneutraliteit. Afgezien van wat nieuws over Noord-Koreaanse kruisraketten en tweets van Trump, lijkt de media nergens anders meer over te schrijven.

De eerste ophef ontstond toen de Nederlandse Spoorwegen besloot om voortaan genderneutraal de omroepberichten te openen met ‘beste reizigers’. Ik zag er persoonlijk geen kwaad in, maar ik was duidelijk in de minderheid. Onder 411 Telegraaflezers op Facebook is het gedeelde gevoel dat je er als ‘normale hetero’ niet meer bij hoort. Meestal gevolgd door een verontwaardigde uitroep in de trant van ‘we zijn geen kleine kinderen’.

Toch is ook voor kleine kinderen genderneutraliteit actueel, want de HEMA verwijdert binnenkort alle geslachtsaanduidingen van kinderkleding. Het warenhuis houdt overigens gewoon roze rokjes en blauwe broekjes in het assortiment. ‘Geweldig’, dacht ik, ‘mogen kinderen eindelijk dragen wat zij mooi vinden’. Toen ik de reacties van 700 AD-lezers doornam op Facebook, bleek het gros ronduit negatief te zijn over deze verandering. Zij denken aan complottheorieën van ‘spreadsheet-managers’ met een geheime missie om ‘alle jongens in mietjes te veranderen’. Of meisjes in tomboys. Big deal, denk ik dan. Regenkleding is al jarenlang ‘genderneutraal’. En ho maar dat daar iemand zich druk over maakt.

In al mijn naïviteit dacht ik dat genderneutraliteit draaide om het vieren van diversiteit. Hoera, een man met nagellak! Yes, een vrouw met legerkistjes aan! Een soort van ultieme emancipatiebeweging, voor iedereen die zichzelf wil zijn. Maar een sympathiek initiatief voor genderneutrale toiletten, dat leidt meteen tot een collectieve woede-uitbarsting. ‘Omdat er een paar mensen met zichzelf in de knoop zitten, en niet weten wat ze willen aantrekken als ze wakker worden, passen we daarop de hele maatschappij aan’, schrijft ene Richard. Daar heeft hij misschien deels een punt. Ongeveer 1 op de 250 mensen identificeert zich als transgender. En een deel van hen identificeert zich als volledig man, dan wel vrouw. Hoeveel mensen voelen zich dan zowel man als vrouw, of iets ertussenin?

Wat mij steekt aan deze discussie, is dat iedereen graag aapjes kijkt als er een hermafrodiet in het panel van Ranking The Stars zit. En ze vinden het razend interessant dat er een transgender met dwerggroei meedoet aan Arie & De Kleine Mensen. Iedereen houdt van een freakshow. Zolang zo’n ‘freak’ maar geen gelijke behandeling gaat eisen, want dan is de wereld ineens te klein.

Voorlopig kies ik ervoor om over het hele genderthema neutraal te blijven.

26/09/2017

Lustobject

De allermooiste videoclip ooit gemaakt is van “Untitled (How Does It Feel)” van D’Angelo. Ik vind het nogal onzinnig dat iemand een titelloos liedje een subtitel geeft maar dat heb je met artistieke figuren. Ondanks dat er geen prachtige locaties, bijzondere decors of special effects voor gebruikt zijn, vind ik de clip briljant. Of misschien is er één special effect: de zanger D’Angelo zelf.

Elke keer als ik vroeger de openingstonen op MTV hoorde dan werd mijn blik onmiddellijk naar het televisiescherm gezogen. Het openingsshot van de videoclip bestaat uit een close-up van het gezicht van D’Angelo. Hij heeft een goede kop. En ik vind hem het prototype donkere man die met zijn ingevlochten haar toch een stoere uitstraling houdt. Wanneer hij de eerste zin begint te playbacken, onthult hij een sexy spleetje tussen zijn voortanden. Hij kijkt met z’n zwoele bruine ogen verleidelijk de camera in, bevochtigd zijn volle lippen met zijn tong terwijl hij zingt dat hij ‘alles kan geven waarnaar je verlangt’. Op zo’n moment verlang ik naar heel veel dingen.

Naarmate het liedje voortkabbelt bleef ik gebiologeerd kijken omdat de camera tergend langzaam uitzoomt. Er verschijnt een paar gespierde schouders in beeld, die hintten op een afgetraind lichaam. Op zijn imposante borstkas rust een goudkleurige ketting met een kruis eraan. Die ketting suggereert dat D’Angelo geen ‘player’ is zoals de meeste soulzangers (die volgens de roddelsites continu vreemdgaan), maar ondertussen zingt D’Angelo over allerlei dingen die God verboden heeft.

Als het beeld nog verder is uitgezoomd, voorbij een gespierde blokjesbuik, en slechts op enkele centimeters boven zijn (vast ook zeer imposante) geslachtsdeel, blijft de camera stil hangen. Het is overduidelijk dat D’Angelo poedelnaakt voor de camera staat. Dat hij het ook warm krijgt van zijn suggestieve teksten dat blijkt uit de shots van de zweetdruppels die op zijn voorhoofd parelen.

Vrijwel alle grote muziekbladen bejubelen D’Angelo als hedendaagse soullegende. De zanger zelf haat het om een lustobject te zijn, toch heb ik op basis van zijn uiterlijk blind zijn platen Voodoo en Black Messiah gekocht. Ik wilde zijn soulvolle stem beminnen. Er was alleen ‘n klein probleempje: ik vond zijn muziek slaapverwekkend. Er zijn aardige meerstemmige koortjes. Vaak zit er best een lekker ritme in, maar nergens kan ik een melodie herkennen.

Ik had dolgraag gepronkt met mijn goede smaak in muziek. Helaas heb ik alleen een goede smaak in mannen.

 

12/09/2017

Mansplaining

Nog even over dat boek met feministische essays. Op papier zijn er misschien gelijke rechten, maar nou de praktijk nog. Ook in Nederland krijgen vrouwen vaak minder betaald als mannen voor gelijke werkzaamheden. Goed, soms draven de feministes een tikkeltje door in hun verwachtingen. Als je parttime wilt werken om de kinderen uit school te halen dan is het onmogelijk om een multinational te besturen. Dat heeft niets met feminisme te maken. Voor het leiden van een multinational werkt een man ook fulltime.

Maar ik vind het belachelijk dat we na een aanranding serieus discussiëren over of een vrouw het heeft uitgelokt. Het is dat er weinig mannen aangerand worden, dat zou misschien heel goed zijn voor de emancipatie in het algemeen, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat de lengte van zijn korte broek de meetlat kan zijn voor mogelijke uitlokking. Het is goed dat vrouwen daarover schrijven want er schort er nog veel aan de erkenning van vrouwen, vind ik.

Het boek dat ik las, van de schrijfster Rebecca Solnit, staat bol van de voorbeelden waarin vrouwen heel anders behandeld worden dan mannen. ‘Mannen leggen me altijd alles uit’ is het meest bekende essay omdat het online tot commotie leidde. Rebecca Solnit beschrijft dat zij op ‘n feestje met de gastheer in gesprek raakt over een boek over de ‘industrialistering van het dagelijks leven’. Ze probeert hem duidelijk te maken dat zij de schrijfster is van het bewuste boek, maar de man onderbreekt haar en oreert op badinerende toon over haar eigen boek. Pas na vier keer herhalen dringt het tot de gastheer door dat hij met de schrijfster zelf staat te praten. Dan blijkt dat hij het boek nooit heeft gelezen maar alleen ergens een recensie heeft gezien. Op internet herkenden veel vrouwen de ongefundeerde zelfoverschatting van mannen, die vrouwen laatdunkend de mond snoeren door hen het gevoel te geven dat zij nergens verstand van hebben. ‘Mansplaining’ noemen die feministes dat.

Tijdens een etentje bracht ik dit typisch mannelijke gedrag verontwaardigd ter sprake omdat ik over de arrogantie van dergelijke mannen wilde discussiëren.
‘Jij bent anders ook zo’n betweter hoor,’ onderbrak mijn vriend mij meteen. ‘Jij leest ons continu de les als je een half artikel van de Correspondent hebt gelezen.’
Hij had gelijk.
‘Maar ik doe dat ook bij mannen,’ bracht ik er sputterend tegenin. Daarna hield ik maar wijselijk mijn mond.

 

28/07/2017

Kleinburgerlijk

Wat is Nederland ieder jaar gezellig kleinburgerlijk als de Gay Pride in aantocht is. Gelukkig maar dat ik een relletje op z’n tijd best gezellig vind.

Dit jaar drukte de gemeente Amsterdam op voorhand alle feestvreugde in de Reguliersdwarsstraat de kop in. De gemeente waarschuwde te gaan ingrijpen als er in de Reguliersdwarsstraat – historisch gezien toch de homohoofdstraat van Nederland – een spontaan straatfeest zou ontstaan. Zogenaamd om ‘overcrowding’ te voorkomen.

In de Reguliersdwarsstraat doen ze het ook nooit goed! Vorig jaar was er nog commotie omdat er geen feest werd georganiseerd. ‘Reguliersdwarsstraat wil geen homostraat meer zijn,’ kopte Het Parool toen nog rellerig. De ondernemers vertelden toen aan die krant dat zij zich niet meer op de homoseksuele ‘incrowd’ wilden richten. Zelfs de directeur LHBTI-emancipatie van de Gay Pride was in 2016 positief over het afschaffen van de homofeesten in de Reguliersdwarsstraat. ‘Het is een teken dat het goed gaat met de emancipatie van homoseksuelen,’ verklaarde zij toen zelfs. Als dat werkelijk waar is dan vraag ik me af waarom de Gay Pride in 2017 doorgaat?

Met een afgelasting van de Canal Parade zou een groepje centrumbewoners in Amsterdam namelijk heel blij zijn, verwacht ik. Zij spanden dit jaar, wederom, een rechtszaak aan vanwege de ‘onduldbare overlast’ van de Gay Pride. Ik heb smakelijk gelachen toen ik hoorde dat deze buurtbewoners zich hadden verenigd in een wijkcentrum met de toepasselijke naam d’Oude Stadt. Ik vind het namelijk van een ouderwetse mores getuigen als je je in een wereldstad als Amsterdam durft te verzetten tegen geluidsoverlast. Het wijkcentrum d’Oude Stadt heeft de rechtszaak inmiddels gelukkig verloren.

Ik raad die boze bewoners overigens aan om naar Lemelerveld te verhuizen. Allereerst zijn de huizen in Lemelerveld een stuk aantrekkelijker geprijsd dan in hartje Amsterdam. Ten tweede voelen ze zich vast thuis tussen andere klagende dorpsbewoners. Door de aanwezigheid van een heuse rodeopiemel was een bezorgde bewoner bang dat een Lemelerveldse Gay Pride ‘losbandigheid en sensatie’ zou propageren. En door een onvoordelige samenloop van omstandigheden is de Pride voorlopig uitgesteld. Dit jaar ben je als inwoner van Lemelerveld dus gegarandeerd vrijgesteld van herrie schoppende homo’s.

Persoonlijk vind ik het jammer dat deze oostelijke Gay Pride is afgelast. In vergelijking met Amsterdam, valt er hier in het oosten namelijk nog iets te winnen qua homo-emancipatie. En eerlijk gezegd was ik ook benieuwd naar die rodeopiemel. Die heb ik in Amsterdam helaas nog nooit gezien.

03/07/2017

Praatpaal

Het is een cultuurshock als Nederland voorgoed veranderd is na twee weken vakantie in Frankrijk.

Direct nadat we Nederland inreden viel me op dat iedere ANWB-praatpaal was ingepakt met een witte hoes. De praatpalen zijn buiten dienst gesteld. ‘Die akelige voortgang ook,’ dacht ik. De praatpaal was vroeger een knalgeel baken van hoop. Bij een autopech was de ANWB altijd dichtbij. Op mijn geromantiseerde herinnering valt natuurlijk af te dingen: het was altijd onduidelijk of de dichtstbijzijnde praatpaal zich terug of verderop bevond. En met je smartphone veilig vanachter een vangrail de wegenwacht bellen is stukken praktischer. Maar toch, een diepgeworteld gevoel van weemoed overviel mij. Tot ik me herinnerde dat er alweer nieuwe praatpalen zijn.

Tijdens mijn vakantie had ik namelijk de podcast ontdekt. Omdat ik me realiseerde dat ik wantrouwig ben over gadgets, besloot ik de podcast over nieuwe media van Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth te beluisteren. Deze mannen zijn ‘entrepreneurs’ die in elke technische ontwikkeling een lucratief businessplan zien. Omdat zij achter de geweldige initiatieven Blendle en De Correspondent zitten, vertrouw ik hun oordeel.

In een van hun podcasts spraken ze dus over praatpalen voor thuisgebruik. Een ‘big deal’ volgens Ernst-Jan. Subtiele objecten ter grote van een stompkaars, die je in elke kamer ergens neerzet. Aan zo’n praatpaal stel je vragen waarop een virtuele assistent dan antwoord geeft. Dat klinkt als science fiction maar dat is dus de keiharde realiteit. Om het vertrouwd te maken, hebben die virtuele assistenten mensachtige namen. Zoals ‘Alexa’ van Amazon of ‘Siri’ van Apple. Alleen de praatpaal van Google heeft een ongezellige naam (Google). Neem je al die verschillende praatpalen in huis dan heb je nieuwe huisgenoten om tegenaan te praten. Een onbedoeld wapen tegen de oprukkende eenzaamheid.

Om een vraag te stellen, spreek je zo’n praatpaal aan met ‘Okay Google’. Er gaat dan een lampje branden zodat je weet dat hij luistert. Feitelijk luistert zo’n praatpaal je de hele dag af. Ook wanneer je sex hebt op de slaapkamer. De mannen probeerden de luisteraar gerust te stellen met een ingewikkelde uitleg over dat een chip pas na het uitspreken van ‘Okay Google’ de informatie naar de cloud stuurt om een antwoord te formuleren. Ik vond het verontrustend. Nergens in de podcast sluiten de mannen uit dat de Amerikaanse geheime dienst stiekem meeluistert.

‘Fucking eng,’ concludeert Alexander.

Zelfs voor entrepreneurs gaat de technische vooruitgang soms te snel.

 

30/06/2017

Thijmen

Al sinds vorig jaar probeer ik stug geen vlogs te kijken. Dat is best lastig want tout bekend Nederland is aan het vloggen geslagen. Arjen Lubach. Domien Verschuren. Gerard Joling vlogt over zijn taakstraf, die hem is opgelegd vanwege het veroorzaken van een verkeersongeval. Ja, zelfs Shane Kluivert (de jongste zoon van Patrick) heeft zijn eigen kookkanaal op YouTube. En al die vlogs, waar ik heel nieuwsgierig naar ben, heb ik dus nooit gevolgd.

Maar nu lag ik in Frankrijk naast het zwembad essays te lezen over feminisme, en zocht ik een goed excuus om het boek weg te leggen. Op mijn tijdlijn op Twitter werden de vakantievlogs van ene Thijmen aangeraden. Ik was op vakantie met vrienden. Hij was op vakantie met vrienden. Zoiets schept toch een band. Het was de lichtvoetige afleiding die ik zocht middenin een relaas over de ‘wereldwijde verkrachtingscultuur’.

De eerste vlog – met de titel ‘#1 Kloten in het vliegtuig’ – begint zoals elke vakantie van drie twintigers die naar Spanje vliegen. Het inchecken op Schiphol duurt lang en ze drukken in het vliegtuig wat knopjes in. In de tweede vlog weigert een discotheek hen binnen te laten, wat uitmondt in een gevecht met een beveiliger. Tussendoor gaan ze jetskiën, kussen ze nog wat meisjes en belanden met een opblaaspop in het zwembad. Allemaal normale vakantiebezigheden voor jongens van die leeftijd, maar daarna escaleert het vrij snel.

De titels van Thijmen’s vakantievlogs beschrijven zijn belevenissen als de hoofdstukken van een spannende pageturner:
#11 We hebben onze vlucht gemist… (GROOT PROBLEEM)
#12 We moeten langer blijven…
#17 PROJECT X FEEST IN VILLA
#19 Al onze spullen zijn gestolen… (op strand geslapen)
#20 INBREKEN IN VILLA
#21 RUZIE MET VILLA BAAS (+ OPROEP)
#23 Paspoorten terugstelen bij ORGANISATIE

Dit is precies het soort thriller dat ik graag lees tijdens een vakantie. Elke dag zat ik trouw om 16:00 klaar voor Thijmen’s nieuwe vlog. Dat het laden van de video via de krakkemikkige Franse internetverbinding uren duurde, had ik er graag voor over.

Ondertussen speculeerden verschillende twitteraars over de echtheid van Thijmen’s vlogs. Men vroeg zich af hoe iemand na een nacht slapen op het strand, een vlog monteert en zonder internetverbinding dat op YouTube publiceert. Niemand leverde doorslaggevend bewijs waaruit onomstotelijk bleek dat Thijmen z’n vlogs in scene had gezet.

Of die vlogs nou echt of nep waren, dat was mij om het even. Ik was benieuwd of Thijmen ooit nog thuis ging komen.