21/11/2010

Opstandig

Van demonstraties heb ik een romantisch beeld. Dat komt vast doordat ik in de jaren tachtig ben opgegroeid. Toen ging men doorlopend de straat op tegen kernenergie en kruisraketten. De beelden van die protesten op televisie hebben op mij als kind een grote indruk gemaakt. Ik was toen al tegen bont en zure regen. Al kwam dat natuurlijk door de opruiende liedteksten van Kinderen voor Kinderen daarover.

Sindsdien voel ik de behoefte om voor iets urgents de straat op te gaan. Heldhaftig ben ik niet aangelegd, maar met een grote groep mensen durf ik het best aan. Ergens vermoed ik zelfs dat ik talent heb voor demonstreren. In het bedenken van pakkende leuzen ben ik goed. Bovendien kan ik heel hard schreeuwen. Al wordt mijn stem daar snel schor van. Een ander minpunt is dat ik niet het breedgeschouderde voorkomen heb van een rasdemonstrant. Een halve ME’er loopt mij meteen omver.

Gisteren had ik de kans om mee te doen aan ’n massademonstratie. Toen werd er de manifestatie ‘Nederland schreeuwt om cultuur’ gehouden. Maar ik vond het niet de moeite waard om tegen die bezuinigingen te demonstreren. Vooraf had ik me namelijk op de site van het actiecomité verdiept in alle argumenten rondom de cultuurbezuinigingen. Daarvan werd ik flink opstandig. Alleen niet op de manier waarop de organistoren van de demonstratie het bedoeld hadden.

De organisatoren redeneerden dat de cultuurbezuiniging disproportioneel is. Maar op een totaal bezuinigingspakket van 18 miljard, vond ik een bezuiniging van 200 miljoen op cultuur best meevallen. Het klonk bijna bescheiden. Volgens het actiecomité wordt er 7% bezuinigd op alle overheidsuitgaven. De cultuursector krijgt straks 21% minder geld, dat vinden ze oneerlijk.

Nu ben ik niet sterk met getallen. Bij gegoochel met miljarden raak ik al helemaal snel de draad kwijt. Daarom pas ik altijd een truc toe om het allemaal in een voor mij begrijpelijk perspectief te zetten. Dan bekijk ik mijn eigen uitgavenpatroon. Zo vroeg ik me af welke uitgaven ik schrap als ik 7% moet besparen. Mijn eerste maatregel zou zijn dat ik uitjes schrap. Onder die post in mijn huishoudboekje vallen concertkaartjes, theaterbezoek en eten in restaurants. Per saldo kwam dat neer op een grotere bezuiniging dan 21% op mijn persoonlijke cultuurbudget.

Daarom zat ik gisteren heel demonstratief thuis op de bank. Cultuur kan leuk zijn maar is bepaald geen eerste levensbehoefte. Die demonstratie was dus geschreeuw om niks.

29/10/2010

Vlucht

Sinds vorige maand word ik spontaan door allerlei mensen aangeklampt met de vraag of ik de promo van Glee al heb gezien op RTL5. Als ik dan ontkennend mijn hoofd schud, dan volgt er meteen een beschrijving van die nieuwe televisieserie. ‘Glee is een nieuwe televisieserie over scholieren die gepest worden en bij een zangclubje hun puberproblemen van zich af zingen,’ wordt mij dan uitgelegd.

Deze mensen kennen mij heel erg goed. Ik ben dol op Amerikaanse series die een tikkeltje over de top zijn. Mijn voorliefde begon een paar jaar geleden met de bedeesde serie Sex and the City. In 1998 baarde deze serie nog opzien omdat 4 vrouwen openlijk onderwerpen als seks en relaties bespraken. Elke aflevering bevatte ondanks de expliciete seks-scenes tenminste nog een soort van moraal. Sindsdien ben ik echt afgegleden naar het niveau van de bank-hangende, chips-vretende Amerikaan die zijn hersenen bij voorkeur volledig uitschakelt tijdens het televisiekijken.

Zo keek ik vier seizoenen lang naar Ugly Betty, dat gaat over een lelijk eendje dat op de redactie van een modeblad gaat werken. De ontwikkelingen in Ugly Betty zijn onnavolgbaar. Het blad wisselt soms binnen één aflevering van ‘n uur twee keer van hoofdredacteur. Een realistisch beeld van de tijdschriftenbranche geeft de serie, geloof ik, niet.

Momenteel ben ik in de ban van Gossip Girl. Elke week kijk ik religieus de nieuwste aflevering over het leven van een aantal upperclass jongeren uit New York. De eerste paar seizoenen ging het nog gewoon over de standaard puberproblemen: wie is in, wie is uit, wie doet het met wie, dat werk. Maar inmiddels hebben alle hoofdpersonages elkaar wel afgewerkt, dus zijn de scenarioschrijvers aanbeland bij de vergezochte verhaallijnen, zoals verre familieleden die plots een erfenis komen opeisen. Een hilarisch detail vind ik dat “I’m A Slave 4 U” van Britney Spears de ringtone is van een bediende.

Sommigen, mijn vriend bijvoorbeeld, vinden dergelijke intriges een teken van creatieve armoede. Over dit soort televisieseries lees je sowieso nauwelijks positieve recensies. De personages hebben weinig diepte en zijn nogal stereotiep zeggen de criticasters. ‘Nogal logisch,’ denk ik dan. Het zijn stereotypen omdat dat lekker herkenbaar is voor iedereen. Ik geef grif toe dat je de personages die dergelijke Amerikaanse series bevolken, niet gauw op het platteland in de Achterhoek zult aantreffen. Laat dat nou net de reden zijn waarom ik dit soort series obsessief volg. Het is een vermakelijke vlucht uit de werkelijkheid.

02/09/2010

Überbitch

Wie betaalt er € 8,95 voor een blad dat meer pagina’s aan reclame bevat dan aan werkelijke inhoud? Nou, hordes mode-minnende vrouwen. En waarschijnlijk ook meer mannen dan je denkt. Elk jaar komt, niet geheel toevallig, in september ‘the September Issue’ van Vogue uit. Met daarin heel veel modereportages over de trends van het komende modeseizoen. Je kunt het zien als een soort stijlbijbel voor iedereen die enigszins modieus gekleed voor de dag wil komen. Sinds ik een keer geheel per ongeluk het boek ‘The Devil Wears Prada’ heb uitgelezen, ben ik gefascineerd door de modejournalistiek in het algemeen en Vogue-hoofdredactrice Anna Wintour in het bijzonder.

Dat boek is geschreven door een ex-assistente van Anna, en gaat over een meisje dat werkt als persoonlijk assistentie van de hoofdredactrice van een groot modeblad. Die hoofdredactrice benadert in het boek het onderwerp mode alsof het een vorm van wetenschapsjournalistiek is. Bovendien is zij een überbitch die onmogelijke eisen stelt aan haar personeel. Ze bemoeit zich persoonlijk met het gewicht en kledingkeuzes van haar medewerkers. Na het lezen van het boek bleef ik achter met de vraag waarom iemand zich zo druk maakt om iets basaals als de kleren die je draagt.

Anna Wintour heeft in een interview gezegd dat zij het boek ‘a great work of fiction’ vindt. Toch duiken er sinds het boek is verschenen steeds meer geruchten op dat Vogue-medewerkers niet ongevraagd Anna mogen aanspreken. Zelfs een spontane begroeting is ongepast. Ook is het verboden om in dezelfde lift als Anna te stappen.

Helemaal geïntrigeerd door haar bijna dictatoriale stijl van leiding geven, moest ik dus de documentaire ‘The September Issue’ kijken. Het schijnt dat Anna daaraan meewerkte om haar imago van ijskoningin te nuanceren. Dat mislukt volkomen, want je ziet dat Anna zich werkelijk met elk detail van het blad bemoeit en haar personeel tot het uiterste drijft. ‘I know when to stop pushing her, she doesn’t know when to stop pushing me,’ merkt een creative director op.

Het meest veelzeggende fragment uit de documentaire is een interview met Anna’s dochter Bree. Ondanks aandringen van haar moeder wil zij nooit in de mode-industrie werken. ‘It’s just a really weird industry. People in there act like fashion is life,’ zegt de dochter tot zichtbare teleurstelling van haar moeder. Geen wonder dat Anna op de Vogue-burelen zo enorm bazig is. Thuis heeft ze namelijk niets te vertellen.

06/08/2010

Amoebe

Gisteren ben ik geheel vrijwillig naar een bioscoopfilm met Leonardo Dicaprio geweest. Dat zal menigeen misschien niet verbazen maar voor mij is dat heel bijzonder. Het laatste decennium probeerde ik films met Leonardo in de hoofdrol zoveel mogelijk te vermijden.

In mijn tienerjaren lag dit anders. Toen was ik heimelijk – want ik deed een weinig overtuigende poging om heteroseksueel te zijn – verliefd op Leo, zoals geobsedeerde fans hem liefkozend noemen. Leonardo was mijn ideale man met zijn prachtige sluike haar dat steevast voor één van zijn diepblauwe ogen hing. Dat jongensachtige kapsel heb ik zelfs gekopieerd. Urenlang stond ik voor de spiegel mijn haar te modelleren om een lok te creëren die schijnbaar spontaan voor mijn oog was gevallen. Omdat zo’n vettige haarlok niet goed combineert met een bril was die look voor mij geen succes.

Het experiment met mijn kapsel was net zo kortstondig als mijn voorliefde voor films met DiCaprio. Na een prachtige vertolking van een verstandelijk gehandicapte in What’s Eating Gilbert Grape, stapte hij over om helden te spelen in van die vergezochte actiefilms waarin Hollywood grossiert. Het spelen van een ongeloofwaardige held gaat DiCaprio goed af, dat moet ik toegeven.

Gedurende zo’n actiefilm gebruikt hij het hele palet van gezichtsuitdrukkingen van een amoebe (nu ben ik niet thuis in de wereld van de biologie maar ik stel me voor dat je met één cel niet bijster veel variatie kunt aanbrengen om je uit te drukken). Wanneer Leonardo de held speelt gebruikt hij slechts twee gezichtsuitdrukkingen. Een redelijk lege blik waarmee hij doelloos voor zich uit staart (die zet hij vooral op tijdens de dialogen). Of een getormenteerde blik met veel gefrons alsof hij op het toilet zit om te poepen terwijl hij lichtelijk geconstipeerd is (die gelaatsuitdrukking zie je het meeste in de film wanneer hij iets lastigs aan het doen is zoals op lange afstand figuranten doodschieten).

Die getormenteerde blik die ik zojuist beschreef had ik op mijn gezicht toen ik gisteren naar de film Inception ging waarin Leonardo DiCaprio meespeelt. Het is de nieuwe film van Christopher Nolan, de maker van mijn meest favoriete film ooit: Memento (een film met verknipte tijdlijnen waardoor je na de film urenlang kunt puzzelen om het plot te begrijpen). Achteraf ben ik blij dat ik Inception met lichte tegenzin ben gaan kijken. Leonardo DiCaprio blijkt namelijk niet talentloos genoeg te zijn om een film met goed script en mooie special effects te verpesten.

01/07/2010

Watjes

Ieder WK of EK doe ik mijn best om alle wedstrijden te missen. Dat lukt meestal heel aardig doordat ik nauwelijks televisie kijk. Ik heb de gewoonte ontwikkeld om tijdens zulke langslepende sportevenementen veel naar de bioscoop te gaan. Dit jaar zijn er weinig films die in de bioscoop worden vertoond die ik de moeite waard vond. Bovendien vonden veel wedstrijden tijdens de voorrondes plaats tijdens werktijd. Omdat ik het heel ongezellig vond dat ik alleen op de afdeling zat terwijl mijn collega’s in de kantine de wedstrijd live bekeken, ben ik gaan meekijken. Opeens vond ik die voetbalwedstrijden best spannend. En omdat ik er nu helemaal in zit, wil ik de afloop ook weten.

Voetballers zijn watjes. Dat is mijn voornaamste conclusie na het volgen van het WK voetbal tot nu toe. Ik had verwacht dat een beetje voetballer, na ettelijke uren krachttraining en voor een miljoenensalaris, wel tegen een stootje zou kunnen. Maar bij het kleinste duwtje van een tegenspeler vallen ze plots om. Bij vrijwel iedere aanraking krimpt de voetballer ineen, grijpt het geraakte lichaamsdeel vast en rolt kermend van de pijn over het veld. Zelfs een mietje als ik heeft een hogere pijngrens. Gelukkig hervatten zij, heel wonderlijk, altijd na vijf minuten volledig hersteld weer de wedstrijd.

Ooit, toen ik nog aanzienlijk strakker in mijn vel zat, heb ik een vluchtige zomerromance gehad met een Amerikaanse ijshockeyspeler. Hij was lang, breed, gespierd en dus voorzien van een blokjesbuik. Ons voorspel bestond er uit dat hij zijn shirt uittrok, zijn buikspieren aanspande en ik daar tegenaan mocht boksen. Ik kan verklappen dat mijn vuisten meer gepijnigd werden dan de sixpack van mijn vakantieliefde.  Nu noem ik één gespierde bedpartner nog geen diepgravend onderzoek op basis waarvan je verregaande conclusies kunt trekken (gespierde mannen die mee willen werken aan het vervolgonderzoek mogen zich melden), het verschil in reactie op zo’n opstootje vind ik best significant.

Over wie het WK gaat winnen durf ik geen uitspraak te doen. Wel voorspel ik dat wanneer het Nederlands elftal het WK verliest, er gemord gaat worden over de riante salariëring van de spelers. Voor het bespelen van de media heb ik voor de sterspelers het volgende advies: verwijs naar de realistische valpartijen en de grimassen die je hebt getrokken van de pijn. Voor dat soort oscarwaardige acteerprestaties en stuntwerk betalen ze in Hollywood immers miljoenen aan de supersterren.

09/06/2010

Kapsel

Ik ben blij dat mijn oma dood is. Dat arme mens had straks na de verkiezingen niet meer over straat gekund. Op vijfenzeventigjarige leeftijd kun je het lichamelijke verval een beetje verhullen door een ruimvallende jurk en een leuk kapsel. Ondanks dat haar uiterlijke verschijning steeds minder jeugdig werd met het klimmen der levensjaren, deed zij haar best om goed verzorgd voor de dag te komen. Om de paar dagen was zij ‘s avonds met haarkrullers in de weer om haar kapsel in model te houden. Om een nachtje op die krulspelden wakker te liggen. Vooral regen of wind waren funest voor haar kapsel. Dus ging zij de deur niet uit zonder hoofddoek. En straks na de verkiezingen mag dat waarschijnlijk niet meer.

In alle peilingen wordt er een grote zetelwinst voor de Partij voor de Vrijheid voorspelt. Een van de hoofdpunten van hun programma is de ‘koppenvoddentax’ (je moet het Geert Wilders nageven dat hij pakkende leuzen bedenkt). Daarmee wil Geert graag verbieden dat er straks nog vrouwen met een hoofddoek of boerka zich op straat mogen begeven. Volgens zijn redenering zal dan de islamisering van Nederland stoppen en dat snap ik niet. Ik denk bij het zien van een boerka nooit ‘goh, ik moet me bekeren tot de islam’. In hartje zomer heb ik gedachten als ‘wat zal die mevrouw het enorm warm hebben’. Bij regen lijkt me de boerka best handig want dan hoef je geen poncho meer aan te trekken op de fiets. En als bij de Albert Heijn bij mij in de buurt meisjes achter de kassa zitten met hoofddoeken om in allerlei fleurige kleuren dan word ik daar vrolijk van. Misschien vindt Geert dat soort gedachten al een vorm van islamisering. In dat geval islamiseer ik in rap tempo.

Hoe zou het mijn oma dan vergaan als zij nog had geleefd met de PVV in het kabinet? Zou zij na al die jaren trouw bidden en Bijbelstudie prompt uit de gereformeerde gemeente worden gegooid vanwege haar hoofddoek? Het komt op mij vreemd over dat een politieke partij met het woord ‘vrijheid’ in zijn naam vooral het verbieden predikt. Misschien predikt Geert alleen voor zijn eigen parochie want hij heeft ter bescherming van zijn uitgegroeide coupe soleil geen hoofddoek nodig. Dat zouden de zwevende kiezers zich vandaag moeten afvragen: wil je de besturing van Nederland overlaten aan iemand die niet in staat is om zijn eigen kapsel te verzorgen?