28/01/2017

Jesse

Als Nederlander vind ik het opwindend dat Donald Trump verkozen is tot president van de Verenigde Staten. Als ik het allemaal goed beschouw, en niet teveel nadenk over de kans op een derde wereldoorlog, dan is zijn uitverkiezing een prima uitkomst volgens mij. Ik vind Obama een sympathieke gast hoor, daar niet van, maar hij is saai. Met zijn politiek correcte ideeën over ziektekostenverzekeringen, klimaatveranderingen en grenscontroles. Hij speechte er bevlogen over maar het bleef altijd zo braaf.

Dat vind ik dus het prettige aan Trump: je weet nooit wat je kunt verwachten. Hij is een man die zichzelf tegen spreekt binnen 5 minuten: eerst verklaarde hij dat er de meeste bezoekers ooit waren voor zijn inauguratie als president, een paar zinnen later nuanceert hij zijn eigen woorden. Deze man, die vaker van mening wisselt dan van onderbroek, heeft de toegang tot ‘s werelds grootste kernwapenarsenaal. Ik stel me soms voor wat hij binnen vijf minuten kan aanrichten met zijn opvliegende karakter. Was ik vorig jaar gestopt met het volgen van het wereldnieuws, nu lees ik elke dag de krant. Eindelijk gebeurt er weer eens wat waarvan ik de afloop onzeker vind.

Gelukkig is al die politieke opwinding overgewaaid Nederland. Al heeft die opwinding anderen redenen. Of eigenlijk maar één reden: Jesse Klaver.

Via Facebook keek ik live mee naar een verkiezingsbijeenkomst van GroenLinks. De partij spreekt liever in goed Nederlands van een ‘MeetUp’. Dat klinkt heel verfrissend maar in praktijk staat er een politicus heel lang op een podium te oreren. Jesse had goed geluisterd naar good old Obama en illustreert al zijn grote politieke ambities met persoonlijke anekdotes. Tot zover niets om opgewonden van te raken.

Maar dan Jesse. Een camera bracht hem van achteren in beeld, en zijn pantalon omspande strak zijn stevige billen. Ik verdronk bijna in zijn reebruine ogen die hoopvol de camera in keken. Door zijn zoetgevooisde stem klonk zijn plan voor een belastingstelselherziening mij als een sprookje in de oren. En op zijn hoofd stond een wilde dos haar die even vrijzinnig leek te zijn als Jesse’s politieke ideeën. Zijn hemdsmouwen had hij alvast had opgerold, klaar om mij, ehm Nederland, aan te pakken. Het klapvee in de zaal was ook helemaal wild van hem.

Ik snelde naar de site van GroenLinks en zocht er opgewonden rond. Nergens was er een shop te bekennen met Jesse-Klaverparafernalia. Een gemiste kans.