04/09/2021

Ik wachtte in de digitale wachtkamer totdat de huisarts in beeld verscheen.
         De COVID-pandemie heeft veel veranderd – ook met serieuze klachten mocht ik geen afspraak op de praktijk maken – maar afwachten tot je aan de beurt bent, bleef onveranderd. Het spreekuur liep uit. Wachten duurt lang. Ik miste de foldertjes over COPD en urineverlies om de tijd mee te doden.
         Het digitale consult startte een kwartier later toen er een donkere schim in beeld verscheen. Het raam op de achtergrond gaf zoveel tegenlicht dat ik niet zag met wie ik sprak. De vorige huisarts was met pensioen & de praktijk was overgenomen door een nietszeggend conglomeraat waar je alleen ‘per klacht’ een vaste behandelaar krijgt. Wie die behandelaren zijn dat is nergens op de website te vinden. Maar ach, de dag ervoor was ik in tranen uitgebarsten bij een groep collega’s dus ik was de schaamte al voorbij.
         Bovendien had ik zelf al een voorlopige diagnose gesteld want mijn symptomen lijken erg op die van mijn vader 23 jaar geleden, bij hem gevolgd door maanden van algehele lethargie. Daarvoor was hij een doordouwer die geen steken liet vallen op zijn werk, zijn taak als vader van drie pubers op het toppunt van onuitstaanbaarheid serieus nam en daarnaast een huishouden runde met het repeterende ritme van koken, wassen en iedere zaterdag de weekboodschappen doen. In mijn loyaliteit naar anderen ben ik een afgietsel van mijn vader. Ook heb ik vrijwel dezelfde leeftijd als mijn vader destijds, dus geen wonder dat ik gespannen ben.
         Dus vertelde ik de onzichtbare arts over mijn woede-uitbarsting tijdens een vergadering, over iets kleins, gevolgd door een hoosbui van tranen. Dat ik begreep dat mijn emoties nogal overtrokken waren ten opzichte van de oorzaak. Maar dat het me niet lukte om ze in bedwang te houden.
         ‘Heb je het druk?’ vroeg het silhouet.
         ‘Niet bijzonder druk’ snotterde ik. ‘Wat projecten waarvoor de deadline nadert, een ingewikkelde audit, naast mijn gewone werkzaamheden. Zoals altijd eigenlijk, zodra je de ene berg werk hebt verzet dan verschijnt de hogere top van de volgende stapel. Dat vind ik lekker hoor. Ik presteer het beste onder druk.’
         ‘En hoe gaat het thuis?’
         ‘Ons huis wordt verbouwd dus wonen we tijdelijk in een resort in het buitengebied. Niets de klagen hoor, alhoewel de vogels erg vroeg beginnen te tsjilpen, fluiten, koeren en wat al niet meer, wat erg lijkt op de ingeblikte vogelgeluiden van mijn Phillips wekker thuis, waardoor ik voor dag en dauw wakker ben. Al lig ik soms ’s nachts ook wakker van de verbouwing. Onze aannemer is onbegrijpelijk optimistisch. Zelden haalt hij de tussentijdse deadlines maar hij beweert dat het allemaal op tijd af komt.
         ‘Wat doe je ter ontspanning?’
         ‘Oh, van alles. Ik sport tweemaal per week onder begeleiding van een personal trainer, schrijf mee aan het verkiezingsprogramma voor de komende gemeenteraadsverkiezing en als vrijwilliger coach ik een paar mensen.’
         ‘Dat klinkt meer als inspanning,’ zuchtte de huisarts.
         ‘Ik lees iedere dag de krant en daarnaast lees ik veel romans als ontspanning.’
         ‘Dus je stopt je hoofd nog voller?’
         Ik viel stil. Zo had ik er nog nooit naar gekeken.
         ‘Wat is jouw uitlaatklep?’ vroeg de gedaante.
         ‘Ehm, vroeger had ik een blog waarop ik over dingen schreef,’ stamelde ik.
         ‘Dan zou ik daar maar weer eens mee beginnen,’ luidde het advies.