07/01/2018

Dankbaar

De eerste eyeopener van 2018 heb ik binnen. Op 1 januari begon ik in een leesboek van Ernst-Jan Pfauth. Alhoewel, kun je iets een leesboek noemen als je zelf driekwart van het boek hoort te schrijven? Dat vroeg ik me af toen ik aan het ‘Dankboek’ begon.

Het eerste deel van het ‘Dankboek’ is een soort uittreksel van alle zelfhulpboeken die Ernst-Jan ooit las. Dat zijn er nogal wat omdat hij van zelfhulpboeken zijn werk heeft gemaakt. Hij had een tijdlang een rubriek op ‘De Correspondent’ waarvoor hij allerlei zelfhulpboeken las. Alle strategieën voor een gelukkiger leven bracht hij in de praktijk. Aan de lezers van ‘De Correspondent’ deed hij verslag van welke strategieën voor hem werkten, en welke niet. Die rubriek las ik trouw want dan hoefde ik niets meer zelf te lezen. Dat is een voordeel want een goed zelfhulpboek wijst je op iets waarin je kunt verbeteren. Een perfectionist als ik wordt daar, in eerste instantie, heel ongelukkig van.

Als ik de samenvatting van talloze zelfhulpboeken van Ernst-Jan samenvat dan komt het grofweg neer op het volgende: dankbaarheid is de sleutel naar geluk. Aan dit idee moest ik nogal wennen. Als ik iemand hoor praten over ‘geluksmomentjes’ dan vraag ik om een teiltje, om stilletjes in te kotsen. Inmiddels onderdruk ik die neiging tot kokhalsen en probeer me dagelijks bewust te zijn van mijn zegeningen. Daarvoor schrijf ik elke avond in het ‘Dankboek’ op waarvoor ik dankbaar ben. Ik kan nog geen uitsluitsel geven of dit me gelukkiger maakt. Wel vind ik het een fijn ritueel om rond bedtijd te doen.

Eén van de eerste dingen die ik in mijn ‘Dankboek’ opschreef, was een andere tip van Ernst-Jan. Deze kwam uit het hoofdstuk ‘nee-zeggen’. Iets waarmee ik moeite heb. Hij geeft het advies om bij het maken van afspraken in de toekomst, jezelf af te vragen ‘zou ik het doen als het vandaag was?’. De filosofie van Ernst-Jan is dat als je er vanavond geen zin in hebt, dat over een paar weken nog zo is. Dat vond ik dus een adembenemend inzicht. Ik spreek heel vaak zonder nadenken over drie maanden af met ex-klasgenoten of vage kennissen. Om er prompt maandenlang tegenop te zien. Als het vanavond is dan heb ik absoluut iets beters en leukers te doen. In het ergste geval is dat een overvolle wasmand. Voor dezelfde avond maak ik nooit zo’n afspraak.

Deze simpele regel zorgt in de afgelopen weken voor een heerlijk lege agenda. Ik houd ineens zeeën van tijd over voor sporten, zelfhulpboeken lezen en urenlang peinzen over waarvoor ik dankbaar ben.