Category “Woninginterieur”

15/11/2015

Worst

De HEMA verandert volgens mij steeds meer in een kopie van de Action en de Big Bazar, en dat vind ik geen verbetering. Het assortiment van deze succesformules is zo spotgoedkoop dat het onmogelijk van goede kwaliteit kan zijn. Ik verdenk deze winkelbedrijven er van dat ze alle aanbiedingen onder malafide omstandigheden laten produceren. Een fleecevest voor de bodemprijs € 6,95 is enkel mogelijk als deze door kinderhandjes in elkaar is genaaid. Gelukkig maken de ketens dat goed door goedkope knutselspulletjes aan bevoorrechte westerse kinderen te verkopen. Als kinderloze man heb ik dus niets bij de Action of de Big Bazar te zoeken. En doordat de HEMA wanhopig probeert te concurreren met deze wanstaltige prijsvechters, merk ik dat ik er steeds minder vaak kom.

Voor de wekelijkse boodschappen sloeg ik de HEMA altijd over, omdat de vernieuwingsdrang van de HEMA de versafdeling heeft overgeslagen. Tenminste, op wat hippe flesjes wortelmangosap en een biologisch roseetje na. Verder verkoopt de HEMA vooral verse vleeswaren, en de onvermijdelijke rookworst. Oninteressant voor een vegetariër als ik. Niettemin kwam ik vroeger meerdere keren per jaar bij de HEMA. Meestal kwam ik er om groots in te slaan. Dekbedovertrekken, tafelkleden theedoeken, handdoeken en vaatdoekjes kocht ik allemaal daar. Ook voor boxershorts, sokken en basic t-shirts was de HEMA mijn favoriete adres. Ik heb stellig de indruk dat HEMA mij graag vaker in de winkel zag dan voor dergelijke onregelmatige inkopen. Daarvoor hanteerden ze alleen een vreemde vorm van klantenbinding.

Ongeveer 3 maanden nadat ik voor de laatste keer voor ruim honderd euro aan onderkleding had gekocht bij de HEMA, vielen de eerste gaten in de t-shirts. Voor de boxershorts gold hetzelfde: bij de naden vielen er gaten in, plus het elastiek aan de bovenkant begon te rafelen. Dat was ik niet gewend als trouwe HEMA-klant, dus stuurde ik een bericht naar de klantenservice. ‘Wij vinden het zeer spijtig om te horen dat de onderbroeken sneller slijten dan gebruikelijk is,’ schreef de HEMA. Men beloofde plechtig het door te geven aan de ‘verantwoordelijke afdeling’. Ze boden geen enkele vorm van compensatie aan. Ik verwachtte geen geld terug, maar een beetje korting op een volgende aankoop had ik aardig gevonden.

De HEMA is mij als vaste klant kwijt. Voortaan koop ik nieuw keukentextiel bij dat andere noodlijdende Nederlandse winkelbedrijf: de Blokker. Voor mijn ondergoed zoek ik nog een geschikte winkel. Eentje waar het ondergoed niet naar rookworst ruikt.

22/01/2015

Help

Sommige gezegden zijn zo clichématig dat je geneigd bent om ze niet meer serieus te nemen. Maar sinds ik bij mijn vriend ben ingetrokken, ben ik er achtergekomen dat liefde toch echt blind maakt. Vooral voor achterstallig onderhoud.

Het leek me vooraf erg idyllisch om samen met mijn vriend in zijn jaren ’30 huis te wonen. Ik zag ons al knus op de bank zitten in het opgeknapte huis, in het zonlicht dat door de glas-in-lood ramen op de paneeldeuren viel. Dat samenwonen had ik beter kunnen uitstellen tot  mijn vriend klaar was met klussen. Of in elk geval totdat het huis zich – naar mijn bescheiden mening – in bewoonbare staat bevond. Het vooruitzicht op samenwonen had mijn vriend misschien kunnen motiveren om sneller door te werken. Toen ik eenmaal bij hem in woonde, kwam er van klussen niets meer terecht. Hij vond het plotsklaps een betere tijdsbesteding om samen lusteloos televisie te kijken dan, ik noem maar een dwarsstraat, de badkamer af te maken.

Ik kan je vertellen dat het voor mij lastig was om te overleven in een jarenlange verbouwing. Bij vrieskou moest ik voor een warme douche helemaal vanaf de slaapkamer boven naar de bijkeuken op de benedenverdieping lopen. Door de enkele beglazing in de woonkamer, was de warmte van de houtkachel eerder bittere noodzaak dan een vorm van luxe. Als je, net zoals ik, van jezelf al een koukleum bent dan zijn dat heftige ontberingen. Alleen de stroomvoorziening sloot feilloos aan op de erbarmelijke staat van ons huis. Zette ik de waterkoker aan terwijl de televisie op stand-by stond, sloegen telkens de stoppen door.

Vorig jaar heb ik tijdens een aflevering van ‘Help, mijn man is klusser!’ gedreigd om de hulp van John Williams in te roepen. Niet dat mijn vriend daar intrapte. Hij weet dat ik me niet aangetrokken voel tot donkere mannen. Niettemin heeft hij zich gerealiseerd, dat met al die onvoltooide projecten, ik alle reden had om op John’s brede schouders publiekelijk uit te huilen. Hij is daarna wonderbaarlijk snel genezen van wat hij ‘klusmoeheid’ noemde.

Als ik nog troost wil zoeken bij John Williams dan moet ik me inmiddels gaan haasten. Volgende week komt de stoffeerder langs om de trap te bekleden. En daarna is het huis ongeveer klaar. Gelukkig kon ik niet voorzien dat de verbouwing negen jaar zou duren, want dan was ik nooit gaan samenwonen met mijn lieve vriend.

22/12/2014

Domino-effect

Bij ons thuis belooft het nog een witte kerst te worden, ondanks de sneeuwloze weersvoorspelling voor de komende paar dagen. Dat komt allemaal doordat ik drie weken geleden in Den Haag was om de hoogbejaarde oma van mijn vriend te bezoeken. Om onduidelijke redenen belandde ik in een meubelboulevard bij station Holland Spoor en kocht daar binnen twee minuten een nieuwe eettafel. Normaal gesproken denk ik iets langer na over het aanschaffen van dure meubels. Onze NORDEN-eettafel uit de collectie van de IKEA was al zolang een dissonant in onze huiskamer. En na een uitputtend queeste naar een geschikte eettafel, van exact zeven jaar, 3 maanden, 12 dagen en 6 uur, was dit de allereerste tafel waar mijn vriend gematigd enthousiast op reageerde. Ik kon niet anders dan direct mijn pinpas te voorschijn halen.

Eenmaal weer thuis droomde ik alvast van een kerstdiner aan de nieuwe eettafel, die vlak voor de kerstdagen zou worden bezorgd. Ik dacht, met de aanschaf van de eettafel, klaar te zijn met het restylen van de huiskamer, om verder lang en gelukkig te leven. Wat ik nog niet wist: er komen donkere strepen op een witte muur als een eettafel daar jarenlang tegenaan staat. Daar kwam ik pas afgelopen weekend achter, toen ik de aftandse NORDEN-tafel alvast naar de garage wilde verbannen. Afgelopen zaterdag begon ik aanvankelijk met het witten van één enkel muurtje.

En toen ontstond er een vervelend domino-effect. Bij die ene witte muur staken de andere witte muren en het plafond opeens geel af. De houten inbouwkasten met ingewikkelde sierlijsten in onze huiskamer, leken opeens ook niet meer egaal gebroken-wit van kleur te zijn. Er zat niets anders op om het geplande kerstshoppen te verplaatsen naar de verfafdeling van de Praxis. De rest van het weekend stond ik stug de huiskamer te schilderen. Op zondagmiddag moest ik toegeven dat in mijn slakkentempo de huiskamer nooit voor de kerstdagen zou zijn gewit. Ik was wanhopig.

Het was tijd voor alarmfase 63. Ik plaatste een paniekerige advertentie op de site Werkspot, met een waarheidsgetrouwe schets van mijn probleem: een praktisch onbewoonbare huiskamer met de kerstdagen in zicht. Sinds vanmorgen schildert een held onze huiskamer, en hij zegt telkens vastberaden dat het voor de kerstdagen af is.

Bij ons in huis wordt het naast een witte kerst eveneens een psychedelische kerst. Van het opsnuiven van zulke verse verfdampen worden we zeker een beetje high.

28/07/2014

Cocoonen

Hordes mensen gaan er vrijwillige naar toe, en beschouwen het als vrijetijdsbesteding op paas- of pinksterdagen, sommigen gaan zelfs zover het een ‘dagje uit’ te noemen, maar ik krijg een instant-depressie van woonboulevards en tuincentra. Daarom probeer ik dat soort complexen zoveel mogelijk te mijden.

Toch kon ik niet langer ontkomen aan een bezoek aan zo’n deprimerend tuincentrum. Mijn vriend heeft namelijk, na jarenlang zeuren van mijn kant, er eindelijk mee ingestemd om onze tuin een extreme make-over te geven. Hij gaf zelfs akkoord om de boel vol te storten met beton. Sierbeton noemde de tuinarchitect het goedmoedig. Als tegenprestatie wilde mijn vriend dat de tuin gezelliger gemaakt werd met een tuinset, als dat nog lukte met die overdaad donkergrijs beton.

Vroeger had ik dergelijke verzoeken kunnen afdoen met het excuus dat ik niet kon uitrusten in de tuin. De tuin bestond uit een dichtbegroeid stukje land van zes bij twaalf meter. Er was door de dichte begroeiing helemaal geen plek voor een tuinset. En al was er plaats geweest, ik was er nooit gaan zitten. Staren naar het achterstallig tuinonderhoud is niet mijn idee van relaxen. Doordat onze tuin nu geheel onderhoudsvrij is, stond mijn vriend er op om samen een tuinset te gaan uitzoeken.

Dus stonden we op een zonnige zaterdag in een dichtbevolkt tuincentrum op de tuinmeubelafdeling. Ik had een uitgebreide selectieprocedure uitgedacht om het meest geschikte tuinmeubel te vinden. Eerst begon ik met een inspectie van het uiterlijk van de tuinmeubels. Ik wilde per definitie geen tuinset van wit plastic. Dat vond ik te doorsnee voor onze uitzonderlijke tuin.

Een minimalistische houten tuinbank past prachtig in onze strakke tuin. Na slechts tien minuten proef-zitten voelde ik al een lichte hernia opzetten, en moest ik toegeven dat het onmogelijk was om te loungen op een dergelijk spartaans meubel. Toen ik na het uitproberen van tientallen stoelen tussen de jengelende kinderen bijna aan mijn tuincentrumtax zat, spotte ik het perfecte tuinmeubel.

Het was een appelvormige cocon van gevlochten stengels, met een opening aan de voorkant. Met z’n tweeën konden we er languit in liggen. Zoals het werkt met een extreme make-over, was het tuinmeubel was extreem prijzig. Met deze aankoop kon ik voorkomen dat nog vele zaterdagen doorgebracht werden in die naargeestige tuincentra. In plaats daarvan kon ik voortaan in onze eigen tuin urenlang loungen, of cocoonen, zoals ik het liever noem. Dat comfort is ook veel waard.

30/06/2014

Asfaltvibe

‘Als het mogelijk was dan liet ik mijn tuin asfalteren,’ riep ik regelmatig over onze tuin.

Om voor mij ondoorgrondelijke redenen, wilde mijn vriend een groene tuin, met allerlei planten waarvan hij de benaming helemaal niet kent. Want op het vlak flora en fauna is hij net zo onderontwikkeld als ik. Niet gehinderd door enige kennis van zaken, probeerde hij de beplanting terug te snoeien tot de bedoelde proporties. Totdat hij vorig jaar, eindelijk, de ondraaglijke herhaling van het tuinieren zat raakte. Hij besloot om een heuse tuinman in te huren.

Ik had de hoop op een onderhoudsvrije tuin al bijna opgegeven (soms moet je in een relatie de ander ook eens zijn zin geven), toch leek dit me een geschikt moment om het gevoelige onderwerp nogmaals aan te snijden. Eerst probeerde ik hem voor te rekenen dat we de kosten van het aanleggen van een onderhoudsvrije tuin heel snel terugverdienden door de besparing op onderhoudskosten. Helaas raakte mijn vriend daardoor alleen verder overtuigd van het feit dat ik niet kan rekenen.

Ik had echter nog een troef in handen om hem te overtuigen om de tuin minder groen te maken. Tijdens een van de vele sessies van manisch googelen op onderhoudsvrije tuinen (vooral op momenten dat het onkruid me boven het hoofd groeide) was ik op het concept ‘sierbeton’ gestuit.

Sierbeton, het klinkt nogal tegenstrijdig. Ook ik was niet direct overtuigd. Na het zien van enkele foto’s van strakke, minimalistische tuinen was ik om. Omdat mijn vriend en ik – zoals elk mens dat in een koophuis naar tevredenheid woont – vaak gezamenlijk rondkijken op Funda, weet ik van welke bouwstijl hij houdt. Grote lofts met strakke, haast industriële vloeren van beton. Met dat in mijn achterhoofd, liet ik hem een site zien met foto’s van tuinen met sierbeton. De garantie dat onkruid geen wortel kan schieten op sierbeton, gaf uiteindelijk de doorslag.

Dus stond er vorige week een cementwagen voor ons huis. Onze tuin is volgestort met beton, op enkele toekomstige grasperkjes na. Ik schrok alleen toen het beton was opgedroogd. In plaats van het beloofde donkergrijs, is het beton in onze tuin gitzwart van kleur. De aannemer zegt dat de kleur door het zonlicht nog lichter wordt. Daarover heb ik zo mijn twijfels. Ergens denk ik dat ik door de goden gestraft wordt voor het vernietigen van zoveel natuurschoon, met een toepasselijke asfaltvibe in mijn achtertuin.

03/03/2014

Zesendertig

Voor het eerst in mijn leven bereik ik een leeftijd die ik aan de oude kant vind. Omdat ik er toch aan moet gaan wennen, zeg ik maar hardop dat ik morgen zesendertig jaar word. Ik vier mijn verjaardag niet. Ik kijk allang niet meer uit naar de dag dat ik weer een jaartje ouder word.

Vroeger wist ik het zeker: op mijn vijfendertigste levensjaar zou mijn leven compleet zijn. Op die leeftijd was ik getrouwd met mijn jeugdliefde: een mooie man die zijn geld verdiende als industrieel ontwerper of architect. Ik verdiende mijn geld met een psychologiepraktijk aan huis. Samen stichtten we ons eigen gezin, met zeven geadopteerde kinderen in alle huidskleuren, elk afkomstig van een ander continent. Dus een soort levende united colors of Benetton reclame. Met ons gezin woonden we dan in een gerestaureerd grachtenpand met smetteloos wit gestuukte muren. De huiskamer zou gevuld zijn met designmeubelen en een grote eettafel van steigerhout, waaraan we gezamenlijk bordspelletjes speelden of vers bereide gerechten uit de wereldkeuken aten. Foto’s van ons smaakvol ingerichte huis zouden worden gepubliceerd in alle internationale edities van VT Wonen.

Nu aan het einde van mijn vijfendertigste levensjaar moet ik toegeven dat er van die jongensdroom weinig is terecht gekomen. De relatie met mijn eerste liefde hield geen stand. Het leek in het begin misschien een perfect plaatje maar naarmate we allebei groeiden als persoon, groeiden we steeds verder uit elkaar. Heel bevlogen was ik ooit begonnen aan een studie psychologie, om vele levens voorgoed te veranderen. Om tot de ontdekking dat ik daarvoor totaal ongeschikt ben. Daarna ben ik toevalligerwijs terechtgekomen bij het bedrijf waarvoor ik dertien jaar later nog steeds werk. Mijn carrière beschouw ik als iets dat me meer is overkomen dan dat het voortkomt uit passie. En mijn huidige vriend lijkt in niets op de stoere, brede en donkerharige man waarvan ik ooit droomde. Ik had je keihard uitgelachen als je mij had voorspeld dat ik een vriend zou krijgen met lang blond haar en een cowboylaarzen-tic.

Toch is dat precies de omschrijving van de man waarmee ik al jarenlang gelukkig ben. Elke dag ben ik trots op wat ik bereik in mijn doorsnee kantoorbaan. En heel bewust zijn we kinderloos omdat we twijfelen over of we goede ouders kunnen zijn. Ik heb het besef gekregen dat niet perfect ook goed genoeg is. Dat is het mooiste cadeau dat ik voor mijn zesendertigste verjaardag kon wensen.