Category “Uncategorized”

01/03/2021

Er verandert iets in de relatie van mijn man en mij.

Vandaag kochten we, met ons beider instemming, een object van ruim duizend euro dat online werd aangeprezen als een ‘tv-media-wand’. Afgelopen vrijdag waren we het roerend eens over de kleurstelling (paars, geel, groen en rood) en het patroon (met middenin een ruitje) van nieuwe glas-in-lood ramen. Een maand daarvoor kochten we zonder discussie bij Wehkamp een lamp voor boven de eettafel.

Weg is onze vertrouwde patroon van meningsverschillen over het interieur door onze verschillende smaak.

Jarenlang zaten we in de zitkuil van een IKEA-bank die ver over de uiterste houdbaarheidsdatum was. We struinden alle meubelboulevards in de omgeving af, bekeken iedere bank die we tegenkwamen met argusogen, soms kwam het tot proefzitten, maar altijd was er een reden tot afkeuren: losse kussens (hij), vlekgevoelige bekleding (ik), te klein om languit op te kunnen liggen (hij), te diep om nog met je voeten bij de grond te komen (ik). Totdat we, zonder doelbewust op zoek te zijn, in een winkel vol spiegels, kaarsen en mandjes, precies één driezitbank, uit de VT-Wonen collectie die ongeveer overal te koop is, zagen staan en waar we niets tegenin te brengen hadden. De kleur, de vorm, de bekleding en het zitcomfort, het klopte allemaal.

Er moesten nog wel kussentjes bij. Optimistisch door de aankoop van de nieuwe bank, dachten we die snel te vinden. Nog onwetend van een maandenlange zoektocht en een rekening van zevenhonderd euro voor acht designkussens van de Bijenkorf.

Zo ging dat dus met ons en meubels. De overgebleven meubelstukken gaven onze huiskamer de aanblik van een uitdragerij. Een verweerde tafel met zoveel butsen en kringen dat onderzetters voor hete pannen niet meer de moeite waren. Eetkamerstoelen waarvan de wiebelende poten uit zichzelf naar de stort leken te willen lopen, zodra je er op ging zitten. Een eetkamerlamp, een erfstuk uit de inboedel van een overleden oudtante, van het type lichtgevende vliegende schotel, kortstondig in zwang in de jaren tachtig, die maar geen gewild antiek werd.

Telkens als we samen doelgericht zochten naar vervangende meubelstukken en iemand een exemplaar geschikt achtte dan stuitten we op bezwaren van de één, die met geen argument van de ander werd beslecht. Ik heb nog steeds spijt van het laten liggen van een vloerkleed van leren jeanslabels, omdat mijn man onvermurwbaar was.

Alleen als we onbedoeld winkelden dan kochten we meubels in een vloek en een zucht. Niet te lang over nadenken. Afrekenen en wegwezen. De eettafel kochten we op de meubelboulevard bij Holland Spoor terwijl we de tijd doodden totdat de Vegetarische Snackbar openging. Tijdens een stadswandeling in Den Haag liepen we tegen goede eetkamerstoelen aan. Een vervangende eetkamerlamp vonden we per ongeluk toen ik op zoek was naar een vaas.

Nieuw is nu dat we, zelfs onder druk van een aanstaande verbouwing en een grotere woonkamer die we moeten vullen, moeiteloos beslissingen nemen over andere meubels. De eerste suggestie van ieder van ons is meestal meteen raak. Of zijn smaak is veranderd of de mijne, wie zal het zeggen? Het is een ontwikkeling in onze relatie waar ik wel aan wil wennen.