27/10/2014 Vinyl


Een vlaag van jeugdsentiment overvalt je op de meest onverwachte momenten.

Bijvoorbeeld vlak nadat je je oude pick-up hebt weggegooid. Dat ding stond al jarenlang te verstoffen op zolder toen ik eindelijk ‘m wegdeed. Tegelijkertijd nam ik ook afscheid van mijn moeder’s verzameling oude platen, waaronder een langspeelplaat van de Nederlandstalige klassieker ‘De Clown’. De platenhoes van ‘De Clown’, een doodsaaie foto van Ben Cramer met een clownsneus op, vond ik in mijn jeugd doodeng. Met vele nachtmerries – met een clown in de hoofdrol – tot gevolg. Ben Cramer is van grote invloed geweest op mijn leven, want ik ben tegenwoordig nog steeds bang voor clowns. Helaas had het weggooien van de langspeelplaat niet de therapeutische werking waarop ik gehoopt had.

Mijn opruimwoede had een geheel andere bijwerking: een hevig verlangen naar technisch onderontwikkelde audio-apparatuur van verdacht allooi. Binnen een paar weken nadat ik mijn oude exemplaar had weggegooid, kocht ik alweer een gloednieuwe platenspeler. In onze huiskamer staat dus het soort hifi-stereoset van zwart plastic, dat in de jaren tachtig volkomen onterecht pontificaal als blikvanger werd neergezet. En omdat mijn vriend wèl van alles bewaart, is de platenspeler aangesloten op een grote versterker en twee prehistorische boxen met een fineer die er bijzonder onnatuurlijk uitziet.

Toch brengt de platenspeler veel sfeer bij ons in huis. Het begint al met dat ik lang in de kast sta te turen, op zoek naar de plaat die het beste bij mijn gemoed past. Naar die toepasselijke muzikale omlijsting, luister ik met meer aandacht dan ik eerder voor muziek had. De spaarzame keren dat ik toch afgeleid raak van de muziek dan merk ik vanzelf de plotselinge stilte op, omdat de plaat omgedraaid moet worden. In het begin miste ik bij het afspelen van mijn LP’s de mogelijkheid om bepaalde nummers over te slaan. Toch vind ik de meeste saaie liedjes na een paar keer verplicht luisteren vanzelf mooier worden. Sommigen groeien zelfs uit tot mijn favoriete nummers.

Normaal gesproken ben ik helemaal niet wars van nieuwe gadgets. Op mijn smartphone luister ik via Spotify onvermoeibaar naar een onafgebroken stroom liedjes van mijn favoriete artiesten. Technisch is dat heel vernuftig, maar het fungeert dan als muzikaal behang. Ik luister er naar zonder dat de muziek werkelijk bij me binnenkomt.

Natuurlijk zijn vinylplaten met hun krassen ingehaald door de MP3 of CD. Ik vind het steriele geluid van die moderne techniek toch minder sfeervol dan dat van een krakerige langspeelsplaat.

28/09/2014 Trend


Een van mijn favoriete bezigheden tijdens de vakantie is het spotten van een trend, die ik mee naar huis kan nemen om in Nederland te introduceren. Dat is weer eens iets anders dan als toerist thuiskomen met het zoveelste souvenirtje, dat steevast naar zolder verdwijnt. Bovendien kan ik door het introduceren van zo’n trend koketteren met hoe vernieuwend ik ben.

Na urenlang observeren op diverse dun- en dichtbevolkte plaatsen zoals Stockholm en By, durf ik te stellen dat de Zweden niet heel erg vooruitstrevend zijn. Dat leid ik af uit het feit dat de Zweden nog steeds tussen de middag warm eten. Een gebruik dat in Nederland al decennia geleden in onbruik is geraakt. Het stelde me teleur. Juist van de inwoners van het land dat de wereld verovert met ketens als IKEA, H&M en pakkende popdeuntjes van Zweedse makelij, had ik hoge verwachtingen. De Zweedse bevolking is helaas dus nogal doorsnee.

Net zoals Nederland, tiert ook in Zweden de hipsterlook welig. Al moet ik eerlijk bekennen dat de Zweedse hipstermannen er beter mee wegkomen, met de oversized bril, de man bun en een zorgvuldig gestylede onverzorgde baard. De Zweedse hipsterman ziet er niet uit als de Nederlandse sulletjes die wanhopig proberen cool te zijn. De Zweedse hipster is woest aantrekkelijk. Na lang denken heb ik daarvoor een plausibele, geschiedkundige theorie bedacht. De Zweedse man stamt rechtstreeks af van de Vikingen. Hij is gewend aan lang haar & een baard. Voor hem is het volkomen natuurlijk, in plaats van de zoveelste look om in de mode te blijven.

De enige opvallende bezigheid die ik in Zweden heb ontdekt, is dat zij graag in het openbaar telefoneren. Natuurlijk doen we dat in Nederland ook. Alleen nemen wij beschaamd de telefoon op in een overvolle treincoupé of een winkel, bang dat het een noodgeval is. En kappen een gesprek razendsnel af door te beloven om terug te bellen. In Zweden zijn ze die schaamte ver voorbij. Zij voeren overal lange telefoongesprekken. In de supermarkt, bij de tramhalte, zelfs in een chic restaurant. Ongeacht de omgeving, die gesprekken werden luidkeels gevoerd. Er werd in het openbaar echt uitgebreid telefonisch geruzied (dat was op te maken uit de toon van het gesprek zonder het Zweeds te verstaan).

Het lijkt me heel bevrijdend om overal ongebreideld telefoongesprekken te voeren. Toch twijfel ik nog of ik met deze trend in Nederland voorop wil lopen.

22/08/2014 Advertorial


Er zijn producten die ik al vele jaren achteloos voor lief neem. Ik dacht altijd dat ik weinig waarde hecht aan materiële zaken, maar dat is niet helemaal waar. Ik ontdekte dat er paar dingen zijn waar ik niet zonder kan leven. Een van die onmisbare dingen wil ik graag met jullie delen. Misschien dat dit product voor jullie net zo verrijkend is, als het in mijn leven is geweest. Ik kan er namelijk inmiddels niet meer zonder leven. Ik gebruik het thuis, op mijn werk en bij vrienden. Wanneer ik ga kamperen is het een van de eerste dingen die ik inpak, omdat ik er simpelweg zelfs in het buitenland niet meer zonder kan. Op de bekende vraag welk ding ik meeneem naar een onbewoond eiland, is er maar één ding dat ik absoluut niet wil missen en dat is mijn lievelingsproduct: Page® Kussenzacht.

Page® Kussenzacht is namelijk mijn favoriete toiletpapier. Ik vind de kwaliteit van toiletpapier heel belangrijk want je brengt ongemerkt toch veel meer tijd door op het toilet, dan je eigenlijk denkt. De keuze van een goed toiletpapier is iets dat wordt onderschat. Wanneer het gaat om andere soorten papier, zoals schrijfpapier, maken we daarin bewuste keuzes. We vinden het heel normaal dat je zweert bij de notitieboeken van Moleskine. Ik vind het jammer dat er weinig aandacht is voor de keuze voor een goed toiletpapier. Iedereen weet immers dat het gebruik van het goedkopere, gerecyclede toiletpapier ernstige huidirritatie oplevert. Goedkoop wordt dan uiteindelijk duurkoop met al die doktersrekeningen achteraf.

Daarom veeg ik exclusief met Page® Kussenzacht. De drie zachte laagjes van dit toiletpapier, hebben kleine luchtkussentjes die zorgen voor een extra zacht gevoel en die de huid niet irriteren. Je voelt echt het verschil. Daarom gun ik mijzelf dat kleine beetje extra luxe. Ieder afzonderlijk velletje voelt als een cadeautje. Page® Kussenzacht is milieu- en diervriendelijk. Het toiletpapier heeft het FSC keurmerk omdat de grondstoffen afkomstig zijn uit verantwoord beheerde bossen. Uit de blije puppies in de Page®-reclame, blijkt dat het significant diervriendelijker is dan andere merken toiletpapier.

Ben je nieuwsgierig geworden naar hoe Page® Kussenzacht dagelijks voor een klein moment van levensgeluk kan zorgen? In samenwerking met Page®, mag ik een voordeelverpakking met tien rollen 3-laagspapier weggeven! Je doet mee aan deze winactie door hieronder een reactie te geven. Leg daarin uit waarom jij toe bent aan het luxe gevoel van Page® Kussenzacht.

09/07/2014 Hypocriet


Ik doe echt mijn best om zoveel mogelijk van het wereldkampioenschap voetballen in Brazilië te missen. Na jarenlange training ben ik daarin heel bedreven geworden. De televisie staat uit tijdens de gehele periode dat er wordt gevoetbald. Dus ook op de dagen waarop het Nederlands elftal niet speelt, want dan wordt er namelijk eindeloos elke pass in een wedstrijd geanalyseerd in de ellenlange nabeschouwingen, of al gespeculeerd in de vele voorbeschouwingen. Speelt het Nederlands elftal dan verschansen mijn vriend en ik ons in een lege bioscoop. Het kan ook gebeuren dat we de enige eters in een restaurant zijn. Verder zoek ik zoveel mogelijk het gezelschap op van vrienden die ook niet snappen wanneer een speler buitenspel staat. Dan weet ik tenminste zeker dat er niet over voetbal wordt gesproken.

Ondanks al deze voorzorgsmaatregelen, krijg ik meer mee van het wereldkampioenschap voetbal dan ooit tevoren. Dat is allemaal de schuld van mijn vrienden op Facebook en Twitter. Ik dacht vooral omringd te zijn door intelligente mensen die zich afvragen waarom het leuk is om 22 mannen achter een bal te zien aanrennen. En die het onbegrijpelijk vinden dat een sterspeler van een stom balspelletje in een paar jaar meer geld verdient, dan een briljante wetenschapper die zijn werkende leven wijdt aan het genezen van kanker. Maar blijkbaar veranderen mijn vrienden online in fanatieke voetbal-hooligans, die ik me had voorgesteld als figuren met een imposante bierbuik, waarbij het nogal potsierlijk was dat uitgerekend zij zich luidkeels uitspreken over iets dat met lichaamsbeweging te maken heeft. Mijn beeld van hooligans, en helaas ook mijn beeld van sommige vrienden, is voorgoed veranderd.

Ineens ben ik op de hoogte rare manoeuvres door gephotoshopte plaatjes van Robben en Van Persie. En ken ik de opstelling en wissels van de wedstrijd door berichten als “godverdomme Sneijder, wordt het biet eens tijd dat je in het toernooi bent gegroeid?”, “VAN PERSIE ERUIT NU METEEN” en “jaaaaaa Krullllllllll!!!”, inclusief gepast gebruik van capslock en authentieke typefouten. Bij het doornemen van een kleine bloemlezing uit de onophoudelijke stroom aan voetbalgerelateerde statusupdates, had ik wederom het inzicht dat voetbalfans hypocriet zijn. Is er geen vertrouwen in de goede afloop van een wedstrijd, dan gaan “zij” verliezen. Bij winst hebben “wij” de wedstrijd gewonnen.

Bij een volgend voetbaltoernooi op Europees of wereldniveau moet ik, naast de televisie, dus voortaan ook Twitter en Facebook vermijden. Dat bespaart me tijd, en vooral heel veel irritatie.

02/05/2014 Paranoia


Vlak voordat zelfs bejaarde digibeten zonder eigen internetaansluiting tijdens een internetcursus voor senioren zich hadden aangemeld voor Facebook, maakte ik ook een eigen profiel aan op dat medium. Ik ben zo mogelijk nog later met het lezen van bestsellers over sociale media. Door een zonvakantie zonder stabiele internetaansluiting kwam ik daar alsnog aan toe. Vorige week las ik eindelijk “De Cirkel” van Dave Eggers.

Over het boek had ik veel gehoord. Vooral van mensen die niet op sociale media actief zijn en daar veelvuldig mee lopen te koketteren. Schijnbaar word je er een beter mens van als je niet continu likes verzamelt op internet. Voor mensen met een aversie of angst voor sociale media is “De Cirkel” een geschikt boek, want van het boek word je nogal paranoia als het gaat om de bescherming van je persoonlijke gegevens.

Het boek gaat over Mae Holland die gaat werken bij “De Cirkel”, een bedrijf dat “TruYou” exploiteert. Dat is een soort universeel besturingsprogramma waarin je alles doet: e-mailen, sociale media bijhouden en zelfs je betalingsverkeer. En waarop je met het uitdelen van smiles en frowns jouw mening geeft. Door dit systeem heeft iedereen slechts één online identiteit met slechts één wachtwoord. Het leek mij best handig om niet langer allerlei accounts te hebben, met evenzoveel verschillende wachtwoorden.

“De Cirkel” krijgt alleen steeds meer macht door nieuwe activiteiten. Ze geven kleine, goedkope cameraatjes weg die TruYou-gebruikers overal kunnen ophangen. Deze beelden worden live uitgezonden op internet. Met gezichtsherkenning valt te achterhalen wie er in beeld is. Dit vond ik een enge ontwikkeling, maar Mae maakt zich totaal niet ongerust. ‘Wat heb je te vrezen als je je normaal gedraagt,’ denkt zij. Uiteindelijk profileert het bedrijf zich zelfs met slogans als “geheimen zijn leugens” en “privacy is diefstal”.

Het boek beschouw ik vooral een beangstigend sprookje. De macht die één internetbedrijf krijgt in het boek, dat wordt volgens mij nooit realiteit. We wisselen zo ongeveer vaker van sociale media wisselen dan van schoenen.

Toch is het een feit dat Facebook reclames heeft die verrassend goed aansluiten op mijn persoonlijke interesses. En Google geeft openlijk toe alle inkomende en uitgaande mail te scannen. Ik zie dat verlies van anonimiteit puur als de prijs voor handige gratis diensten. En ik probeer bewust keuzes te maken in de informatie die ik online deel. Maar misschien ben ik simpelweg kortzichtig. Naïevelingen zoals ik hebben van Mark Zuckerberg tenslotte een miljardair gemaakt.

17/03/2014 Selfie


Opdracht: maak zinnen voor dagelijks gebruik waarin je de woorden ‘bokitoproof’, ‘swaffelen’, ‘ontvrienden’, ‘gedoogregering’, ‘tuigdorp’ en ‘project-x-feest’ verwerkt.

Niet gelukt? Ik ben niet verbaasd want deze woorden zijn volkomen ongeschikt voor dagelijks gebruik. Alle Nederlandse mannen hebben slechts één jaar in hun leven er op los geswaffeld en dat was, om precies te zijn, in 2008. Want toen is ‘swaffelen’, in een verkiezing georganiseerd door Van Dale, verkozen tot woord van het jaar. Ik heb het niet gecontroleerd, voor het gemak ga ik er even van uit dat het woord ‘bokitoproof’ (dit woord gebruikte iedereen in 2007 in vrijwel elke zin), in 2014 zelfs uit de Van Dale is geschrapt. Ik ken namelijk niemand die dat woord na 2007 nog heeft uitgesproken. Dat geldt trouwens ook voor die andere woorden van het jaar.

Alleen ‘ontvrienden’ blijft populair zolang Facebook nog volop gebruikt wordt. De enige persoon die het woord ‘tuigdorp’ nog gebruikt is Geert Wilders. Dat één persoon een woord gebruikt, rechtvaardigt het in mijn ogen niet om het in het nationale woordenboek op te nemen. De enige reden die ik kan verzinnen om deze woorden in de Van Dale te laten staan is dat je tijdens een potje Scrabble goede sier kunt maken met het leggen van het woord ‘project-x-feest’ met 3 keer woordwaarde.

Volgens mij raken al die woorden direct na de verkiezing in onbruik. Behalve het woord ‘selfie’ dat sinds de verkiezing in 2013 plotseling door iedereen gebruikt wordt. Toch voorspel ik alvast dat ook dit woord het niet gaat redden. Want het maken van zo’n ‘selfie’ levert nooit mooie foto’s op. Het vreselijkst zijn de selfie’s van liggende mensen, met de onderkin als stralend middelpunt van het beeld.

En waarom maak je een onhandige foto met je smartphone van jezelf met de skyline van New York op de achtergrond, als daarop ook een onhandig uitgestoken arm zichtbaar is? Op een dergelijke toeristische trekpleister bevinden zich honderden mensen die bereid zijn om een foto van jou te maken als je daar vriendelijk om vraagt. En op die foto leidt er geen uitgestrekte arm af van het prachtige uitzicht.

Ik zie dus nu al maanden dat alle selfie’s gewoon lelijke foto’s zijn. Na het lezen van dit stukje zie jij dat voortaan ook. Dan kan iedereen vanaf nu stoppen met het massaal maken van selfie’s. En dan vergeten we dit woord weer gauw. Zoals dat hoort te gaan met het woord van het jaar.

RSS Feed | Contact | Privacystatement | © 2022 Paul Sinnema