Category “Tech”

01/04/2016

YouTuber

Op Netflix staat de documentaire “Snervous” van 1 uur en 23 minuten over Tyler Oakley. (Nee, ik had ook nog nooit van hem gehoord.)

De persoonlijke documentaire beschouwde ik vroeger als het ideale medium voor supersterren om te laten zien hoe gewoon zij zijn gebleven. Ondanks al het succes en fortuin. Iedereen die de aftiteling van ‘In bed with Madonna’ of ‘Living with Michael Jackson’ heeft gehaald, weet dat die documentaires daarin falen. Uit de beelden bleek dat een mens erg excentriek wordt van teveel aandacht. Precies dat maakt de persoonlijke documentaire over het privéleven van een wereldster interessant. ‘Waarom volgt een documentairemaker dan een onbekende YouTuber als Tyler Oakley?’ vroeg ik me af. Waren de beroemdheden op? Of was Tyler Oakley een ster van de toekomst? Er zat niets anders op dan de documentaire te kijken.

Ik ontdekte dat er een soort van parallel universum is waarin de Tyler Oakley een ster is. Er zijn miljoenen wezens fan van hem. Hij heeft namelijk acht miljoen abonnees op zijn YouTube kanaal, waarop hij allerlei filmpjes zet. Die filmpjes zijn in totaal al 559 miljoen keer bekeken. In een wereld waarin Patty Brard een bekende Nederlander is, terwijl ze gemiddeld zevenhonderdduizend kijkers trekt met een uitzending van Shownieuws, is Tyler Oakley dus een absolute wereldster.

Meer moeite had ik met het doorgronden van het grote succes van Tyler’s filmpjes. Die zijn namelijk tamelijk eentonig. Want Tyler houdt er van om in zijn slaapkamer voor de webcam over zichzelf te praten. Soms met een stapel vieze was op de achtergrond. Zijn eerste filmpjes uit 2008 gaan over zijn Pokémon-obsessie. Hij filmt zijn eigen reactie tijdens het kijken van een onsmakelijke pornofilm. En hij post een video over een Chicken Nugget Challenge met zijn beste vriend, waarin Tyler 42 kipnuggets opeet. Oftewel, hij doet alles dat je van een nerd met een online videodagboek verwacht.

In latere video’s zien we Tyler die zijn post opent. Of raadt hij onbeschaamd allerlei kookboeken aan, terwijl hij toegeeft dat hij nooit kookt. Ook vindt hij het nodig om uitgebreid zijn mening te geven over hoe hij als homoseksueel tegenover het homohuwelijk staat (clou: hij is voorstander). Allemaal razend oninteressant.

Ik begon te overpeinzen wat een doorsnee persoon bezielt om z’n dagelijkse belevenissen op het internet met miljoenen wildvreemde mensen te delen. Waarom dringt iemand zijn oersaaie, politiek-correcte mening ongevraagd op aan anderen? En toen bedacht ik me dat ik zelf, als blogger, geen haar beter ben.

08/10/2015

GTA 5

Ik: ‘Wat ben je aan het doen?’
Hij: ‘Gewoon. Een spelletje’
Ik: ‘Ben je toevallig Grand Theft Auto 5 aan het spelen?’
Hij: ‘Hm.’
Ik: ‘Ben je nog niet uitgespeeld? Je speelt dit al dagenlang.’
Hij: ‘Er zijn elke keer weer nieuwe dingen te bereiken.’
Ik: ‘Wat voor nieuwe dingen dan?’
Hij: ‘Ik kan altijd een nieuwe auto kopen. Of een groter appartement’
Ik: ‘Maar het punt van Grand Theft Auto is toch dat je auto’s steelt? Waarom koop je dan een auto?’
Hij: ‘De gaafste, stoerste auto’s hebben een tracker dus die kan ik niet langere tijd bewaren.’
Ik: ‘Oh.’

Hij: ‘En je kunt de dure, gestolen auto’s niet upgraden.’
Ik: ‘Is die Ford Mustang waarin je nu rijdt dan van jou?’
Hij: ‘Ja.’
Ik: ‘En die heb je gekocht met geld dat je in het spel hebt verdient?’
Hij: ‘Ja.’
Ik: ‘En heb je er zelf die achterlijk grote uitlaat en absurde spoiler er onder gemonteerd?’
Hij: ‘Hm.’
Ik: ‘Moet je voor die accessoires ook zelf betalen?’
Hij: ‘Hm.’
Ik: ‘Hoe kom je aan zoveel geld?’
Hij: ‘Die verdien je met crimineel getinte opdrachten.’
Ik: ‘Wat bedoel je met crimineel?’
Hij: ‘Drugsdeals, liquidaties, bankovervallen, dat soort dingetjes.’
Ik: ‘Doe je in opdracht van die kalende man die telkens terugkomt in het spel?’
Hij: ‘Je bedoelt Lester?’
Ik: ‘Weet ik veel hoe hij heet? Die creep. Die oudere man met die enorme bril die telkens door het beeld sloft.’
Hij: ‘Lester is een van de meest capabele misdadigers, hoor. Je kunt bij hem altijd goed geld verdienen.’
Ik: ‘Geld waarmee je dan een fictieve auto oppimpt?’
Hij: ‘Hm.’
Ik: ‘Geeft dat een goed gevoel dan dat je mensen omlegt voor materiële dingen?’
Hij: ‘Je moet voor de missies verdomd behendig zijn. De mooie auto’s zijn voor mij de beloning.’
Ik: ‘Ja, leuk om constant onschuldige mensen uit hun auto te trekken.’
(stilte)
Ik: ‘Ik begrijp het gewoon niet waarom je zoveel tijd aan nepgeld en fictieve auto’s spendeert.’
(stilte)
Ik: ‘In die tijd had je ook de winterbanden onder onze auto kunnen zetten. Een auto die, zeg maar, echt bestaat.’
(stilte)
Ik: ‘Dat geeft ook veel voldoening.’
Hij: ‘Maar dat is FUCKING STATION CAR, snap je? Ik sleutel in GTA5 aan een echte MacLaren, mijn droomauto. Dat is het verschil! En nu moet ik verder, ik moet voor Lester een bom stelen uit een onderzeeër.’

28/02/2015

Fomo

Als je mij de laatste tijd hebt gemist op de verschillende sociale media, dan klopt dat. Sinds de uitvinding van het internet ben ik nog nooit zoveel offline geweest als in de afgelopen weken.

Dat komt allemaal doordat op 29 januari mijn tijdlijn op Twitter plotseling overspoeld werd met ongeruste berichten over het NOS Journaal dat niet stipt om acht uur was begonnen. Een beeldvullende storingsmelding – ‘Even geduld a.u.b.’ – werd plotseling bloedstollende televisie, doordat er online melding gemaakt werd van een gewapende man die namens een terreurcollectief zendtijd eiste. De rest van de avond keek ik onafgebroken televisie, ervan overtuigd dat het een historische journaaluitzending was.

De deceptie kwam een dag later. Toen bekend werd dat het om een eenmansactie ging van een verwarde jongeman met een nepwapen. Een avond lang zat ik aan de buis gekluisterd, voor niets dus.

Dat gevoel overvalt me wel vaker. Bijvoorbeeld wanneer ik een avond op internet heb rondgewaard. Dat begint meestal met het voornemen om snel online de krant door te bladeren. Daarbij stuit ik altijd op onbekende namen of termen, die ik dan ‘even’ opzoek via Google. Waarna ik me – uren later – wezenloos schrik omdat ik, via omzwervingen langs de instagram van Kim Kardashian, zonder duidelijke aanleiding op een internetpagina over sportvissen ben beland.

Gelukkig stelt een zoekmachine feilloos een diagnose als je dit soort rare symptonen als zoekterm invoert. Ik leed volgens dokter Google aan een milde variant van FOMO: the fear of missing out. Het blijkt dat veel mensen verslaafd zijn aan de constante stroom aan nieuws en statusupdates. Zij zijn bang om belangrijke berichten te missen, en zijn continu online om maar om up-to-date te blijven. Zo ontdekte ik, dat ik waarschijnlijk ongelukkig werd van al dat passieve lezen over wat andere mensen beleven.

Sinds deze diagnose heb ik me gehouden aan een aloude alcoholwijsheid, die ook goed toepasbaar bleek op de consumptie van internet. ‘Geniet, maar internet met mate,’ spreek ik mezelf telkens streng toe. Dan verbreek ik de internetverbinding, en duik heerlijk de sportschool of de kroeg in.

Maak je er dus geen zorgen over dat ik die prachtige profielfoto niet heb geliket of waarom ik wekenlang niets van je heb geretweet. Ik heb dat simpelweg allemaal gemist, omdat ik ondertussen leuke dingen heb gedaan. Daarover zou ik ellenlange statusupdates kunnen schrijven, maar die bespaar ik je. Steek die tijd vooral in het beleven van je eigen potentiële statusupdates.

10/12/2014

Kast

In een draadloze wereld waar je met Spotify overal naar muziek kunt luisteren, is het ouderwets dat je een platenspeler koopt om daarop thuis platen af te spelen. Je geeft een fortuin uit aan langspeelplaten van prehistorische muziek uit de vorige eeuw, terwijl die muziek gratis is te beluisteren op YouTube. Althans na het verplicht bekijken van een Libresse commercial. Nadat je geheel kansloos aan een achtjarige jongen, die vanaf zijn geboorte digitaal door het leven swipet, de nauwelijks aanwezig voordelen van analoge muziek hebt uitgelegd, voel je je oud genoeg om persoonlijk de dinosauriërs te hebben overleefd.

Je begrijpt vast dat ik intens geniet van mijn opgeleefde vinyl-fetisj.

De keiharde reality-check kwam toen ik me realiseerde dat er alleen muziek uit de jaren zeventig, tachtig en negentig in de platenkast stond. Alleen het album ‘Songs To Soothe’ van Jacqueline Govaert stamde uit de eenentwintigste eeuw. Al moet ik daar dan eerlijk bij vertellen dat ik die plaat vooral heb gekocht vanwege warme herinneringen aan Krezip. En dat is ondertussen gewoon een band die in de jaren negentig is opgericht.

Sinds ik dat inzicht kreeg, had ik me stellig voorgenomen om geen oudere muziek meer te kopen totdat ik eerst een bestseller uit 2014 had aangeschaft. Dat goede voornemen bleek nog een flinke uitdaging, want ik luister nimmer naar moderne muziek. Afrojack, Taylor Swift en One Direction ken ik uitsluitend van naam. Van geen van hun recente hits kan ik een melodie neuriën. En dat allemaal doordat ik niet meer naar 3FM luister, omdat ik van de harde beats vanzelf hoofdpijn krijg.

Stom toevallig stuitte ik op de vinyluitgave van ‘In The Lonely Hour’ van Sam Smith, die ik meteen kocht. Sam Smith vind ik een fenomenale zanger. Ik zap nooit weg als zijn singles op de radio voorbij komen, want in zijn liedjes zit géén overdaad aan adlibs. Ik kon zelfs zijn hit ‘Stay With Me’ woordelijk meezingen.

Verder wist ik weinig van Sam Smith, dus verdiepte me thuis verder in hem. Totaal verrast was ik hij nooit heeft gelogen over zijn homoseksuele geaardheid en ondanks dat succesvol is in Amerika. ‘In 1982 was Boy George alleen succesvol omdat hij niet openlijk uit de kast kwam,’ dacht ik. Heel even had ik het gevoel dat het ooit allemaal goedkomt in de wereld. Tot ik me realiseerde dat ik tegen die tijd te oud ben om al die positieve veranderingen bij te benen.

06/11/2014

Vinkjes

Ik ben bepaald geen orakel op het vlak van sociale media. ‘Dat gaat niemand gebruiken,’ dacht ik toen Twitter in 2006 werd uitgevonden. Ik begreep niet waarom je je in een schamele 140 tekens wilde uitdrukken. Destijds had je per sms of e-mail immers een onbeperkt aantal tekens tot je beschikking. Om toch bij de tijd te blijven, heb ik een ietwat verwaarloosd Twitteraccount.

Terwijl ik Twitter een onhandig medium vindt om berichten mee te versturen, gaat het getwitter niet geheel aan mij voorbij. Want ik ben altijd nieuwsgierig naar waar men zich in Nederland druk over maakt. Daarvan krijg ik op Twitter een heel aardig beeld, door het volgen van de trending topics. Zo ontdekte ik dat niemand zich grote zorgen maakt over wereldproblemen als ebola of IS. De introductie van twee onschuldige blauwe vinkjes in Whatsapp daarentegen, leidt in luttele minuten tot grote consternatie.

Ergens begrijp ik dat, want de grijze vinkjes in Whatsapp waren hedendaagse hiërogliefen waarvan de betekenis geruime tijd onduidelijk was. Pas na jaren begreep ik waarom de vinkjes de ene keer tegelijk verschenen, en een volgende keer het tweede vinkje pas uren later oplichtte. Het eerste vinkje betekent dat het bericht is verstuurd, de tweede dat het bericht is ontvangen. Sinds gisteren worden de vinkjes zodra het bericht is gelezen ineens blauw. Door naar links te swipen, zie je het exacte tijdstip waarop het bericht is gelezen. Dat wordt door veel twitteraars gezien als een grove schending van de privacy.

De hysterische tweets over deze nieuwe Whatsapp-functionaliteit vond ik hilarisch. Blijkbaar heeft iedereen klakkeloos ingestemd met de gebruikersvoorwaarden bij het downloaden van Whatsapp. Daarmee gaf men Whatsapp toegang tot alle contactgegevens, foto’s en berichten op de telefoon. Dat is de prijs die je betaalt voor het ‘gratis’ gebruik van Whatsapp. Daar heeft niemand zich ooit aan gestoord. Nee, dat je nooit meer de smoes kunt gebruiken dat je een bericht nog niet had gelezen, dat vindt men pas erg. Allemaal doodsbang voor de onherstelbare schade die een vriendschap oploopt, nu de verzender ziet hoe snel ze reageren na het lezen van zijn bericht.

Misschien ben ik hopeloos ouderwets, maar als je je persé druk wil maken om wat vinkjes, leg dan die telefoon eens aan de kant. De winter komt er aan. Voer eens een paar vinkjes in de tuin. Je verricht een goede daad, en wordt er als bonus weer heerlijk rustig van.

30/10/2014

Spam

Het was even schrikken toen ik in mijn inbox ontdekte wat mijn online imago is. Ik sta bekend als een man met een klein geslachtsdeel die ik door erectieproblemen nauwelijks omhoog kan krijgen, en dat net terwijl ik naarstig op zoek ben naar een nieuwe vriendin.

Ik ontvang namelijk doorlopend aanbiedingen voor pillen om mijn penis te verlengen. Uit de aanbiedingen begrijp ik dat de gewenste minimumlengte ongeveer 22 centimeter is. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik klein of groot geschapen ben. Ik heb nooit de moeite genomen om mijn geslachtsdeel op te meten. En heb me zelfs niet eerder afgevraagd hoe de maat van mijn penis zich verhoudt tot het gemiddelde. Uit onderzoek blijkt dat de gemiddelde Nederlandse penislengte op 15,87 centimeter ligt. Ik vraag me vooral af hoe je de lengte vakkundig opmeet. Leg je dan je lid op tafel met iets van een geodriehoek ernaast?

‘Ben jij zelfverzekerd in bed? ‘ was het dreigende onderwerp van een andere e-mail in mijn inbox. Tja, zelfverzekerd wil ik mijzelf niet noemen. Ik troost me bij de gedachte dat mijn dates nooit bij een one-night-stand zijn gebleven. En dat er nimmer een sekspartner in lachen is uitgebarsten toen ik mijn boxershort uittrok. Mocht dat ooit nog gebeuren dan ken ik inmiddels wat paardenmiddeltjes om mijn jongeheer een paar centimeter te laten groeien.

Waarschijnlijk heb ik grotere problemen dan een kleine leuter, want het gerucht gaat dat ik ‘m helemaal niet hard krijg. Voor een zacht prijsje, slechts 99 cent, kan ik blauwe Viagra-pilletjes kopen via interessante links die mij regelmatig gemaild worden. Da’s handig, want op bijna dagelijkse basis ontvang ik e-mails van meisjes die ‘extreme dingen’ met mij willen doen. Ene Tieneke vraagt me geregeld of het vanavond nog doorgaat en ze schrijft dat ze houdt van ‘lekker ruig tussen de lakens’. Ik krijg de indruk dat de verwachtingen van mijn prestaties in bed hooggespannen zijn bij al die meiden. Omdat ik eigenlijk alleen op mannen val, kan ik maar beter een flinke dosis erectiepillen online bestellen.

Lastig is dat ik die pillen momenteel niet digitaal kan afrekenen. Ik kreeg namelijk net bericht dat mijn ING-account voor online bankieren is verlopen. Door op een link te klikken kon ik het account gelukkig verlengen. Helaas kon ik me mijn inloggegevens niet herinneren, en ik bedacht me dat ik geen bankrekening bij de ING heb. Voorlopig kan ik me dus financieel geen erectie veroorloven.