Category “Religie”

16/06/2015

Nederlaag

Het leven is een aaneenschakeling van toevalligheden, vind ik, maar soms valt het allemaal zo mooi samen dat ik bijna in God ga geloven. Die overtuiging kreeg ik doordat ik eerst ongepland online een rondreis door Ierland boekte. Prompt stuitte ik op de Ierse band Villagers. Hun nieuwe album ‘Darling Arithmetics’ staat bol van de stemmige liefdesliedjes van een homoseksueel, opgegroeid in het conservatieve platteland. Het leek me een prima soundtrack voor autoritten door het desolate en ruige landschap van Ierland. En toen las ik in de krant dat 62% van de Ierse bevolking voor de invoering van het homohuwelijk had gestemd. Ineens vond ik het niet erg om naar dit regenachtige land op vakantie te gaan.

De Katholieke kerk reageerde op het Ierse referendum met de mededeling dat de kerk het klassieke huwelijk tussen man en vrouw als de ‘toekomst voor de mensheid’ blijft zien. Daar kon ik me volkomen in vinden. Mijn vriend en ik blijven het vol enthousiasme proberen, maar tot op heden is het ons niet gelukt om voor nageslacht te zorgen. Helaas viel ik alweer snel van mijn geloof, want de rest van de Vaticaanse reactie was iets ongezelliger. Bij monde van een kardinaal met de sprookjesachtige naam Pietro Parolin, noemde men de uitkomst ‘een nederlaag voor de mensheid’.

Die opmerking kwam hard bij me binnen, moet ik bekennen. Ondanks mijn bijdrage aan de samenleving in mijn werk, of het vrijwilligerswerk dat ik gedaan heb, ben ik dus niets meer dan een ‘nederlaag voor de mensheid’ volgens de kerk. Het is een hysterische verklaring, die ik eerder had verwacht van een dronken dragqueen met een verknipt gevoel voor humor. Nou draagt Pietro Parolin ook continu een jurk. Dus misschien zijn er meer overeenkomsten tussen kardinalen en dragqueens dan ik op het eerste gezicht had vermoed.

Dat ik me echt kwaad maakte om het standpunt van de Katholieke kerk, merkte ik aan de tegenargumenten die ik verzon. Volgens mij zijn op deze aardbol de meeste nederlagen geleden in bloedige oorlogen uit naam van God. Al eeuwenlang wordt de aarde bevolkt door een minderheid homoseksuelen. Me dunkt dat homoseksualiteit evolutionair ergens goed voor is. Maar ja, die malle Katholieken geloven natuurlijk niets van de evolutie, en baseren zich op het meest fantasierijke boek ter wereld. Al die religieuze uitspraken zijn dus slechts sprookjes. Niets om me druk over te maken. Dat hebben ze in Ierland goed begrepen.

13/01/2012

Weigerambtenaar

In tegenstelling tot andere verloofde stelletjes krijgen mijn vriend en ik nooit gezellige vragen over het huwelijksaanzoek of de locatie van de huwelijksceremonie. Wij krijgen enkel vragen over het fenomeen ‘weigerambtenaren’. Dat vind ik onromantisch, en eerlijk gezegd brengt het me ook niet in de stemming voor onze aankomende trouwdag. Al zet ik liever uitgebreid mijn mening over de weigerambtenaar uiteen dan weer aan een ongeïnspireerde lolbroek te vertellen wie van ons tweeën de jurk draagt.

Ik ben oprecht blij dat weigerambtenaren bestaan. Elk aankomend echtpaar gun ik een perfecte trouwdag. En een ongeïnteresseerde ambtenaar die gedwongen een plichtmatig praatje opleest, dat lijkt mij een forse smet op een huwelijksdag. Daarbij is een huwelijksdag al stressvol genoeg zonder zorgen over of de bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand zich misschien bezwaard voelt om het huwelijk te voltrekken en er middenin de ceremonie ineens de brui aan zal geven.

Sterker nog, ik pleit er dat elke ambtenaar ieder huwelijk mag weigeren te voltrekken. Als een ambtenaar na het kennismakingsgesprek de bruid een zelfingenomen kutwijf vindt, is dat wat mij betreft reden genoeg. Ergens tussen alle tenenkrommende clichés over eeuwigdurende liefde waarmee zo’n ambtenaar de toespraak opvult, klinkt gegarandeerd ook zijn weerzin door. Dat is storend voor het bruidspaar, maar ook voor alle gasten die worden opgescheept met een knagend gevoel van plaatsvervangende schaamte. Geloof me, alle betrokken partijen worden er gelukkiger van als zo’n ambtenaar vooraf mag weigeren dat huwelijk te voltrekken. En misschien zendt sbs6 dan ook minder vaak programma’s als ‘Helse Bruiloften’ uit.

Dit soort rampzalige scenario’s hadden mijn vriend en ik in ons achterhoofd bij het kiezen van een geschikte ambtenaar. Ik had me voorbereid hoe we weigerambtenaren gingen herkennen: aan conservatieve kapsels met ‘n stijve scheiding in het midden. Problematisch was dat geen van de ambtenaren op de site zo’n scheiding in z’n haar had. Ook zag ik nergens dreadlocks, neuspiercings of zichtbare tatoeages op de foto’s. Dat leken mij de uiterlijke kenmerken van ruimdenkendheid. Op de bonnefooi hebben we maar een vrouwelijke ambtenaar uitgezocht, die er aardig uit zag. In de hoop dat zij ons wilde trouwen.

Sinds het kennismakingsgesprek zijn weten we met dat zij met volle overtuiging ons huwelijk wil voltrekken. En zij er alle moeite voor doet om van onze trouwdag iets speciaals te maken. De enigen die tijdens de ceremonie nog kunnen weigeren, dat zijn mijn vriend of ik.

23/09/2011

Verlangen

Zelfs mij, een over het algemeen goeiig linksige kiezer, had Mark Rutte helemaal ingepakt met zijn verschijning. Een slanke man altijd in een goed zittend pak en dito kapsel. Zijn handen moeten de mooiste uit de hele parlementaire geschiedenis zijn. Mark beschikt over prachtige pianohanden met van die lange, haast sensuele vingers. Een premier met een jongensachtige bravoure. Die plezier met werk combineert, door een van Nederlands grootste exportproducten (dancemuziek) te promoten door al dansend op schimmige YouTube-filmpjes te verschijnen. En zijn guitige lach was precies wat Nederland nodig had in deze barre tijden van crisis. Een hele verademing na acht jaar met Balkenende, bij wie het altijd afstandelijk en stijfjes bleef.

Maar na het veel besproken debat van gisteren begint bij mij een Rutte-moeheid te ontstaan. Want ik zou toch verwachten dat een land besturen en bezuinigingen doorvoeren een serieuze bedoening is. Met ‘Doet u zelf eens normaal’ reageren, dat deed je misschien tijdens een ruzie op het schoolplein. Voor in de Tweede kamer is het nogal kinderachtig gedrag.

Opeens verlangde ik heel erg terug naar Jan Peter Balkenende. Ja, daar schrok ik zelf ook een beetje van, maar ik wilde gewoon weer zo’n oerdegelijke premier op wiens plichtsbesef je blindelings kunt vertrouwen. Met begrijpelijke oneliners voor de crisis zoals ‘eerst het zuur en dan het zoet’. Eentje die predikt over normen en waarden en zich oprecht zorgen maakt over de seksualisering van de samenleving. Nou ja, dat laatste vond ik allemaal een beetje een enge gereformeerde gedachtekronkel van Jan Peter. In ieder geval verlangde ik heel erg naar een premier die niet alles afdoet met een lach.

Omdat ik eigenlijk sinds zijn aftreden niets meer van Balkenende had vernomen, googelde ik snel om te kijken of Jan Peter wellicht nog werkzoekend was. De foto’s in de zoekresultaten vond ik alarmerend. Daarop was Balkenende opeens veel ouder geworden. Van zijn voorheen zo kreukloze imago was niets meer over. In zijn gezicht waren de rimpels zichtbaar. En zijn volle haardos bevat de nodige grijze lokken. Hij leek me een man die gehavend uit die laatste verkiezingen was gekomen.

Gelukkig was het Jan Peter gelukt om een andere baan te vinden. Hij werkt als hoogleraar aan een universiteit en is partner bij een internationaal adviesbureau. Ik durf te wedden dat zijn inkomen ruim boven de naar hemzelf vernoemde Balkenendenorm uitkomt. Op de een of andere manier gun ik hem dat van harte.