Category “Politiek”

23/05/2014

Ik heb de afgelopen dagen onbedoeld intensief campagne gevoerd voor de Socialistische Partij. Dat heb ik gedaan omdat ik constant het liedje uit de SP commercial aan zingen, fluiten of neuriën was. Aan het einde van de commercial zingt er een koortje opstandige SP-kiezers (dat stel ik me er tenminste bij voor): “SP! 100% sociaal”.

Met dat statement ben ik het dus grondig oneens. Zo’n gemeen, pakkend melodietje aan de radiocommercial toevoegen, is zelfs tamelijk asociaal te noemen. Vooral voor mensen, zoals ik, die heel snel liedjes in hun hoofd hebben. Die staan vervolgens is in de rij voor de kassa bij de kapitalistische Hema de hele tijd dat noest socialistische strijdlied te neuriën. Ik geef toe dat ik heel gevoelig ben voor dit soort oorwurmen. Ooit heb ik na één bezoek aan de Efteling vierhonderddrieënvijftig dagen de tune van de attractie Carnaval Festival in mijn hoofd gehad. Sindsdien houd ik gepaste afstand, een straal van ten minste vijftien kilometer, van Kaatsheuvel.

Helaas bleek het horen van de SP commercial lastiger te vermijden. Telkens als ik naar radio 1 luisterde, werd ik weer door die reclame overvallen. Vaak ingeklemd tussen andere commercials voor een premium Lexus en de Sharp breedbeeldtelevisie. De ideologische boodschap van de SP kreeg een haast absurdistische lading tussen de reclames voor dergelijke luxeproducten. Zo hadden de communicatie-whizzkids van de SP het vast niet bedoeld.

De campagne van de SP had wel meer onbedoelde effecten op mij, vermoed ik. Hoe vaker ik de commercial hoorde, hoe meer ik ging terugverlangen naar de vroegere zendtijd voor de politieke partijen. In die spotjes stak een politicus een monotoon betoog af over moeilijke onderwerpen, gezeten achter een bureau met een bloemstuk er op met verwassen gordijnen op de achtergrond. Dat vind ik heel saai maar ook gepast, want complexe vraagstukken die een heel Europees continent aangaan, zijn niet te vatten in simpele oneliners. Ook fijn aan de zendtijd voor politieke partijen was dat deze vooraf werd aangekondigd, dan kon je op tijd wegzappen.

Tot de bekendmaking van de verkiezingsuitslag ben ik enorm gespannen, want als er teveel mensen op de Socialistische Partij hebben gestemd, denken de gladde marketeers dat dit soort Nederlandstalige meezingers een probate manier van campagne voeren is. Dan luister je in aanloop naar de volgende Europese verkiezingen ineens doorlopend naar allerhande strijdliederen, in het Pools of Zweeds. Eén wanstaltig Eurovisie Songfestival lijkt me meer dan genoeg.

08/04/2014

Toen ongeveer heel Nederland boos was op Geert Wilders, was ik vooral boos op mijzelf. Ik heb nooit herhaaldelijk gescandeerd dat ik graag minder Marokkanen in Nederland wil. Noch heb ik ooit op een politieke partij gestemd die andere culturen of geloven wegzet alsof ze achterlijk zijn. Ik was ook enorm verontwaardigd over wat Geert zei over de Marokkanen. Zelfs de disclaimer die hij er achteraf heeft bij verzonnen, dat het alleen over de criminele Marokkanen ging, vind ik nergens op slaan. Een criminele Fries die in zuid-Limburg woont, wordt ook niet teruggestuurd naar Friesland.

Terwijl ik me boos maakte dat Nederlandse kinderen van ouders met een Marokkaanse afkomst bang zijn dat ze niet thuis mogen blijven, bedacht ik me opeens dat ik eigenlijk helemaal geen Marokkanen ken. Ja, ik heb liedjes van Ali B op 3FM gehoord. De film Rabat, waarvoor Nasrdin Dchar een gouden kalf won voor beste mannelijke hoofdrol, heb ik zelfs in de bioscoop gezien. Mijn vriend en ik waren de enige blanken in de zaal die avond. Op de falafel van de Marokkaan op de hoek ben ik verzot. Ook heb een aantal collega’s van mogelijk Marokkaanse afkomst, al weet ik dat niet helemaal zeker. Uit de achternaam kan ik niet afleiden of zij Marokkaanse of Turkse roots hebben. In alle eerlijkheid zijn die contacten dusdanig oppervlakkig, dat ik niet durf te claimen dat ik hen goed ken. Zo weet ik niet of ze naar de moskee gaan en of zij bijvoorbeeld een dubbel paspoort hebben.

Helemaal geschrokken ben ik sinds ik al mijn familie, vrienden of zelfs maar vage kennissen in gedachten langs ging. Mijn vrienden- en kennissenkring is een 100% blanke enclave in het verder zo kleurrijke, multiculturele Nederland. Dat ik nauwelijks Marokkanen ken is tot daar aan toe, je kunt tenslotte niet elke in Nederland gevestigde nationaliteit vertegenwoordigd hebben onder je vrienden. Dan heb je een dagtaak aan het sluiten van al die vriendschappen en je een beetje te verdiepen in hun gewoonten. Maar ik ben met geen enkele neger, Chinees of zelfs maar een doodordinaire noord-Amerikaan bevriend, terwijl die in Nederland toch alom aanwezig zijn.

Daarom hield ik me de afgelopen weken maar stil sinds die uitspraken van die malle Geert, want hoeveel recht van spreken heb ik, als ik alleen in theorie voor de multiculturele samenleving ben? Ik breng al die nobele standpunten immers niet in de praktijk. Hopelijk geldt dat ook voor Geert Wilders.

11/11/2013

Ik ben niet pro-Piet. Ik ben niet tegen Piet. Een uitgesproken mening over Zwarte Piet, heb ik niet.

Sorry voor dit kinderachtige Sinterklaasgedicht. Het was de enige originele manier die ik kon verzinnen om mijn verder oersaaie mening te geven. En omdat iedereen behept met een mening zich mengt in de jaarlijkse discussie over Zwarte Piet, kan ik niet achterblijven.

Het meest absurde nieuws vind ik het onderzoek van de Verenigde Naties hebben ingesteld naar de rol van Zwarte Piet in de Sinterklaastraditie. Natuurlijk riekt het een beetje naar slavernij, zo’n blanke baas met louter donker personeel. Zeker gezien het verleden van Nederland met zijn overzeese koloniën. Is een onderzoek naar zwart geschminkte blanken op 1 feestdag in het kleine Nederland werkelijk van belang voor de wereldwijde mensenrechten?

Na het volgen van vele Sinterklaasoptochten op televisie, heb ik stellig de indruk dat de Zwarte Pieten vrolijk zijn ondanks hun baan als knecht. Sinterklaas spreekt hooguit de Pieten streng toe als er een cadeautje is zoekgeraakt. Ik heb ‘m nog nooit kunnen betrappen op lichamelijk geweld. En met een dagelijkse real-life-soap op televisie in november had Sinterklaas het onmogelijk verbogen kunnen houden als hij losse handjes had.

Als we dan toch gaan zwarte pieten, dan wil ik wijzen op de roe waarmee menig stout kind bedreigd wordt. Kindermishandeling heet dat. Dus wanneer we Zwarte Piet gaan afschaffen, dan doen we dat gewoon omdat het bedreigen van kinderen met een pak slaag met een venijnig takkenbosje, minstens onder een milde vorm van geestelijke mishandeling te scharen valt.

Voor alle gekleurde Nederlanders die zich gediscrimineerd voelen door Zwarte Piet, wees gerust. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat ik door deze hele traditie alleen maar een positiever beeld van donkere mensen heb gekregen. Zwarte Piet heb ik in mijn kinderjaren nooit geassocieerd met drugshandel of georganiseerde misdaad. Als je naar de journaals kijkt die niet door Dieuwertje Blok gepresenteerd worden, krijg je een negatiever beeld van de gekleurde medemens.

Toch valt de Nederlanders in deze discussie zeker iets te verwijten. We zijn namelijk erg selectief in het beschermen van onze oud-Hollandsche tradities. Het is een beetje vreemd dat we het lichtelijk politiek incorrecte Sinterklaasfeest persé willen behouden. Terwijl we het oer-Hollandse Sint Maarten met de mooie liedjes en vrolijke lampionnen zonder discussie hebben ingeruild voor de uitgekerfde pompoenen van het Amerikaanse Halloween. Totdat op 11 november weer massaal Sint Maarten wordt gevierd, wil ik geen pietitie meer zien.

07/02/2013

Of in deze tijden van economische crisissen en failliete landen dit nu erg relevant is, dat betwijfel ik sterk maar het Europese parlement is bezig met het recht om vergeten te worden. Blijkbaar is om dergelijke wetgeving gevraagd door mensen met imagoproblemen. Omdat zij continu achtervolgd worden door onhandige acties uit je verleden, die online voor eeuwig vindbaar blijven. Iets in de trant van een filmpje, waarin je duidelijk herkenbaar op een vrijmibo over je baas heen kotst terwijl je in een dronken bui net begonnen was aan een striptease die maar niet sensueel wil worden, en die op allerhande sites over de hele wereld viral is gegaan. Je bent daardoor op staande voet ontslagen. Je hebt voor joker gestaan voor een miljoenenpubliek. En bij elk sollicitatiegesprek ligt er een screenprint op tafel van dat bewuste filmpje, want standaard onderdeel van de selectieprocedure is dat er op je naam wordt gegoogled. Op een persoonlijk vlak is dat dus best een crisissituatie.

Misschien is er sprake van een klein generatiekloofje, want ik vind het dit nieuwe mensenrecht nogal overtrokken. Ik bagatelliseer het niet omdat ik ben opgegroeid in een tijd dat er nog geen internet was, want destijds gingen er ook al dingen soort van viral. Al hadden we er toen die term nog niet voor bedacht. In de Friese stad waarin ik opgroeide was een levendig roddelcircuit waarin je nog jarenlang werd achtervolgd door bepaalde misstappen. Echt hard bewijs was nooit voor die verhalen. Vrijwel niemand nam de moeite om foto’s in grote aantallen te ontwikkelen, om die met dikke lagen cellotape aan vele lantaarnpalen plakken. Tegenwoordig is dat – met de alom aanwezige smartphones – wel anders. Zodra er iets bijzonders gebeurt is er altijd wel iemand aan het filmen. Zonder moeite staat zo’n filmpje binnen enkele seconden online. Voor de komst van het internet kon je gewoon verhuizen. Enkele kilometers kon je gewoon als onbekende opnieuw beginnen. Met het internet, toch een wereldwijd fenomeen, werkt dat niet meer.

Toch vind ik het recht om vergeten overbodig. Immers gaat er ongeveer iedere dag wel weer een andere dronken manspersoon viral. Al die filmpjes verdwijnen binnen dagen van de voorpagina’s van de shockblogs, die grossieren in het voor schut zetten van mensen. Bovendien kun je voorkomen dat je ooit een viral gaat, door simpelweg geen dingen te doen waar je later spijt van krijgt. Dat is een wijsheid van alle tijden.

14/04/2012

Qua politieke voorkeur zit ik momenteel in een transformatiefase. Van goeiig idealistisch links naar praktisch rechts. Waarschijnlijk komt dat doordat ik een woest decadent leven leid. Ik heb een baan met bovenmodaal inkomen. Een half-vrijstaand woonhuis met hypotheek. Met garage.

Als je dit zo opgesomd ziet dan klinkt het allemaal erg luxe voor iemand die op links stemt.  Het linkse gedachtengoed associeer ik meer met een eenvoudig leven als aardappelboer, levend op een grote boerderij annex communistische wooncommune. En minder met mijn stadse leven in een vinexwijk. Met buren die ik alleen spreek op de jaarlijkse buurtbarbecue.

Ondertussen betrap ik mijzelf regelmatig op ‘rechtse’ gedachten. Ik ben bijvoorbeeld niet principieel tegen meer asfalt. Al was het alleen al omdat ik intens chagrijnig word van in de file staan. Dat soort egoïstische stemmingswisselingen zijn, denk ik, ook heel rechts. Een linkse kiezer, zo stel ik me voor, zet zo’n file om in een rustmoment waarin je lekker kunt mediteren. Om vervolgens helemaal zen op het werk te verschijnen.

Natuurlijk hoef je niet links te zijn om te snappen dat al die stationair draaiende auto’s slecht voor het milieu zijn. Maar ik zet de motor echt niet uit. Ik wil weer snel kunnen optrekken zodra het begint te rijden. Dat is rechtsig van mij. Ik worstel ook met grote macro-economische vraagstukken op mijn eigen kleine microniveau. De hypotheekrenteaftrek bijvoorbeeld.  Vanwege mijn huidige aflossingsvrije tophypotheek ben ik daar blij mee. Daardoor houd ik geld tenminste geld over om naar een (hevig gesubsidieerde) theatervoorstelling te gaan. Daar ben ik weer vrij linksig in.

Dan heb je nog de leiderschapskwestie. Jolande Sap is lijsttrekker van GroenLinks, de enige middenpartij die ik acceptabel vindt. Dat vind ik lichtelijk problematisch. Ze komt namelijk uit Venlo. Toch de hometown van Geert Wilders. Verder praat ze met een zachte g. Zo’n accent kan ik niet serieus nemen. Dat is niet zo mooi van mij, dat weet ik. Maar de aversie tegen het Limburgse accent gaat zo diep dat ik ooit om die reden een vriendje heb gedumpt. Bovendien heeft Jolande door het stekkerdoosincident in de Tweede Kamer het imago van een zelfredzame huismoeder. Een staatsvrouw, daar is ze in mijn ogen te gewoontjes voor.

Daarom hoop ik maar dat de gedoogcoalitie er uit komt met elkaar, daar in het Catshuis. Ik ben nog niet toe aan verkiezingen. Over mijn keuze in het stemhokje moet ik nog wat nachtjes slapen.

13/01/2012

In tegenstelling tot andere verloofde stelletjes krijgen mijn vriend en ik nooit gezellige vragen over het huwelijksaanzoek of de locatie van de huwelijksceremonie. Wij krijgen enkel vragen over het fenomeen ‘weigerambtenaren’. Dat vind ik onromantisch, en eerlijk gezegd brengt het me ook niet in de stemming voor onze aankomende trouwdag. Al zet ik liever uitgebreid mijn mening over de weigerambtenaar uiteen dan weer aan een ongeïnspireerde lolbroek te vertellen wie van ons tweeën de jurk draagt.

Ik ben oprecht blij dat weigerambtenaren bestaan. Elk aankomend echtpaar gun ik een perfecte trouwdag. En een ongeïnteresseerde ambtenaar die gedwongen een plichtmatig praatje opleest, dat lijkt mij een forse smet op een huwelijksdag. Daarbij is een huwelijksdag al stressvol genoeg zonder zorgen over of de bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand zich misschien bezwaard voelt om het huwelijk te voltrekken en er middenin de ceremonie ineens de brui aan zal geven.

Sterker nog, ik pleit er dat elke ambtenaar ieder huwelijk mag weigeren te voltrekken. Als een ambtenaar na het kennismakingsgesprek de bruid een zelfingenomen kutwijf vindt, is dat wat mij betreft reden genoeg. Ergens tussen alle tenenkrommende clichés over eeuwigdurende liefde waarmee zo’n ambtenaar de toespraak opvult, klinkt gegarandeerd ook zijn weerzin door. Dat is storend voor het bruidspaar, maar ook voor alle gasten die worden opgescheept met een knagend gevoel van plaatsvervangende schaamte. Geloof me, alle betrokken partijen worden er gelukkiger van als zo’n ambtenaar vooraf mag weigeren dat huwelijk te voltrekken. En misschien zendt sbs6 dan ook minder vaak programma’s als ‘Helse Bruiloften’ uit.

Dit soort rampzalige scenario’s hadden mijn vriend en ik in ons achterhoofd bij het kiezen van een geschikte ambtenaar. Ik had me voorbereid hoe we weigerambtenaren gingen herkennen: aan conservatieve kapsels met ‘n stijve scheiding in het midden. Problematisch was dat geen van de ambtenaren op de site zo’n scheiding in z’n haar had. Ook zag ik nergens dreadlocks, neuspiercings of zichtbare tatoeages op de foto’s. Dat leken mij de uiterlijke kenmerken van ruimdenkendheid. Op de bonnefooi hebben we maar een vrouwelijke ambtenaar uitgezocht, die er aardig uit zag. In de hoop dat zij ons wilde trouwen.

Sinds het kennismakingsgesprek zijn weten we met dat zij met volle overtuiging ons huwelijk wil voltrekken. En zij er alle moeite voor doet om van onze trouwdag iets speciaals te maken. De enigen die tijdens de ceremonie nog kunnen weigeren, dat zijn mijn vriend of ik.