Category “Persoonlijk”

22/09/2016

Rustplaats

Soms schaam ik me er voor dat ik homo ben. Bijvoorbeeld op een maandagochtend waarop ik nietsvermoedend de Volkskrant opensloeg en geconfronteerd werd met een grote kop ‘cruiseplek gesloten’. De bewuste homo-ontmoetingsplaats – ‘t Ginkelse Zand bij Ede langs de A12 – ligt dicht bij mijn werk. In de wijde omgeving is bekend wat daar ongeveer gebeurt. Als de enige homo op de afdeling, kon ik rekenen op wat suggestieve vragen van collega’s. Ter voorbereiding daarop las ik het artikel grondig door.

De journalist had er de Van Dale op nageslagen voor de definitie van cruisen (‘een gebied doorkruisen op zoek naar een partner’). Gevolgd door een vrij expliciete uitleg van de regels voor het cruisen, toegelicht door de 52-jarige Michael (niet zijn echte naam). Michael bezoekt de rustplaats vaker en maakt er een avondje uit van. ‘Hij ruikt naar aftershave en heeft zichzelf in een nette blauwe pantalon en wit overhemd gestoken,’ begint het nog beschaafd. Twee zinnen later rept Michael al over wat hij doet als hij iemand uit de bosjes ziet komen met een ander. ‘Dan hoef ik hem daarna niet meer,’ verklaart hij beslist in de krant. Ook handig om te weten: op maandagavond is het thema leer. En daarmee bedoelt men iets heel anders dan de autostoelbekleding.

Het viel de Rijksdienst Wegverkeer op dat het stukje asfalt, zonder toiletten of tankstation, opvallend veel bezoekers had. In piekperiodes registreerde de RDW vierhonderd ‘parkeerbewegingen’. En vermoedelijk ligt het aantal paringsbewegingen er niet veel lager.

Moedeloos word ik van zulke berichten. Vooral omdat ik het zat ben om vragen te krijgen over dit soort smoezelige kantjes van de homogemeenschap. Natuurlijk snap ik dat iedereen behoefte heeft aan intimiteit. Ik vind het alleen onbegrijpelijk dat het op een openbare parkeerplaats gebeurt. De redenatie dat de homo-ontmoetingsplek een sociale functie heeft voor mannen die niet uit de kast zijn, vind ik een daarvoor een slecht argument.

Volgens mij zijn er op internet of met apps à la Grindr voldoende mogelijkheden om anoniem af te spreken. In de privacy van je eigen woning val je niemand ongevraagd lastig met die vluchtige sekscontacten. Voor de mensen die thuis niemand kunnen ontvangen, is er zoiets als een seksclub. Iedereen die daar binnenloopt weet precies wat ‘m te wachten staat.

Zo hoef ik minder uit te leggen aan vrienden of collega’s. En blijft ‘t Ginkelse Zand waarvoor het bedoeld is: een rustplaats.

Dit stukje schreef ik voor Gay.nl

25/07/2016

AbFab

Of het slim was dat ik als tiener twee doorgesnoven drankorgels uitkoos als rolmodellen? Ik weet het niet. Toch waren Edina Monsoon en Patsy Stone mijn voorbeelden. In de serie Absolutely Fabulous (AbFab voor de fans) lopen Edina en Patsy namelijk tot ver in de veertig stug alle feestjes af. Met een uitgebluste huisvader thuis op de bank, zocht ik naar een meer levenslustige manier van ouder worden. AbFab gaf me inspiratie voor later: je hoeft niet lijdzaam af te wachten tot het lichamelijke verval intreed en je aan een stoma toe bent.

Als tiener kon ik de levenswijsheden uit de serie nauwelijks in praktijk brengen. Ik woonde nog bij mijn vader. Van enig uitgaansleven was geen sprake. Dat heb ik ingehaald zodra ik op kamers ging. Ik stortte me vol in het uitgaansleven. Qua recreatief drank- en drugsgebruik volgde ik het lichtende voorbeeld van mijn AbFab-heldinnen. Met als hoogtepunt dat geschokte voorbijgangers een ambulance voor mij hebben gebeld toen ik op straat een gitzwarte substantie had uitgekotst. Na het opdrinken van een fles Dropshot, vond ik dat vrij logisch.

Eenmaal een twintiger ging het opeens snel: ik kreeg een serieuze relatie, een baan en een hypotheek om af te lossen. Af en toe keek ik een losse AbFab-aflevering, wanneer het volwassen leven me teveel werd. Het bandeloze gedrag van Edina & Patsy zag ik als een uitvlucht. Ik kon het altijd nog een XTC-pilletje slikken en meeliften op het succes van anderen. Met het choqueren van collega’s met onsmakelijke grappen, die ik van AbFab had gejat, verzette ik me tegen het burgertruttenbestaan.

Sinds ik in de dertig ben ligt de dvd-box van AbFab te verstoffen op zolder. Ik ben tevreden met mijn negen-tot-vijf baan. In een kroeg voel ik mijn IQ dalen als ik te lang het gebral van dronkenlappen moet aanhoren. Van een avondje doorhalen moet ik dagenlang bijkomen. Ik ben veranderd in een plichtsgetrouw figuur. Iemand waar Edina en Patsy een pesthekel aan zouden hebben.

Dit jaar kondigde men de Absolutley Fabulous film aan, en als voormalig fan moest ik erheen. Misschien viel het kind in mij te reanimeren. De film was een slap aftreksel van de serie. Als bijna-veertiger vind ik het pijnlijk dat twee oude vrouwen jong proberen te blijven, door wanhopig achter elke trend aan te rennen.

Maar al ben je uit elkaar gegroeid, je jeugdidolen vergeef je uiteindelijk alles.

09/07/2016

L’HETERO

Op de Kalverstraat in Amsterdam is maandagavond aan Linda de Mol het eerste exemplaar van L’HETERO uitgereikt door Paul de Leeuw. Paul had bewust Linda gevraagd om het tijdschrift in ontvangst te nemen. ‘Linda de Mol is het boegbeeld van alle heteroseksuelen,’ zei Paul daarover.

De Leeuw zegt het blad aan heteroseksuelen te hebben gewijd omdat ‘het nog steeds nodig is’. Dat is ongetwijfeld waar: anders dan homoseksuelen kunnen heteroseksuelen niet opboksen tegen de idealen van schoonheid, het najagen van je dromen en een vrije seksuele moraal. ‘Je kunt dat de hetero’s onmogelijk kwalijk nemen,’ vindt Paul. ‘Met een druk gezinsleven naast een baan, blijft er geen tijd over voor sporten of hobby’s. En vanwege de kinderen wordt niet geaccepteerd dat je af en toe met een andere partner slaapt. Heteroseksualiteit is een vreselijk keurslijf.’

Op de cover van het blad prijkt een pikante foto, waarop een poedelnaakte Claudia de Breij zoenend in de branding staat met Gordon. Gordon zei meteen ja toen hij werd benaderd door de bladenmakers. ‘Ik vind het een eer. Door op de cover te gaan staan draag ik mijn steentje bij aan de acceptatie van hetero’s. In de media schilderen ze hetero’s vaak af als gewoontjes. In de huidige metroseksuele cultuur hebben ouders nog liever een kind dat crimineel is dan hetero. Ik vind dat iedereen zich fijn moet kunnen voelen.’ Het is niet de eerste keer dat Claudia en Gordon met elkaar zoenen, verklapte Claudia. ‘We kussen elkaar altijd drie keer op de wangen als we elkaar tegenkomen.’

Een opvallend item gaat over Thomas Berge, die er eenmaal spreekt over zijn heteroseksualiteit. ‘Ik heb te lang een dubbelleven geleid,’ zegt Thomas in het openhartige interview. Hij vertelt over zijn geflirt met homoseksualiteit, en zijn worsteling met het leven als hetero. Verder heeft het blad een spraakmakend verhaal over heteroseksuele ontwerpers: een taboe in de modewereld.

Een enkeling heeft kritiek op het blad. ‘Voor mij als hetero is het anders als je hetero’s met elkaar ziet zoenen. De coverfoto is een toneelstukje van een lesbienne met een homo,’ zegt Johan Derksen. Voor hem zit het pijnpunt ook in het gevoelsleven. ‘Claudia en Gordon weten niet hoe het is dat er openlijk op hetero’s wordt neergekeken’.

Tout hetero Nederland was aanwezig om de launch van de L’HETERO te vieren. Paul De Leeuw benadrukte dat het blad ook voor homo’s leuk is om te lezen.

Dit stukje bestaat grotendeels uit allerlei quotes over het blad L’HOMO. Ik heb ze omgeschreven alsof het blad over hetero’s gaat. Ik stoor me al jaren aan het blad L’HOMO en de vreemde kijk op acceptatie van homo’s, en met dit stukje wil ik duidelijk maken hoe stigmatiserend het blad eigenlijk is.

30/06/2016

Iris

Het is een gekke tegenstelling: iedereen wil oud worden maar er jong bij blijven. ‘Age ain’t nothing but a number,’ luidt een mooi Amerikaans gezegde. Ik vind het een leugen. Een oplopende leeftijd gaat gepaard met toenemende lichamelijke gebreken. Ik kan daar over meepraten. Laatst voelde ik na een dag met verhuisdozen slepen plots mijn rug. Dat was een nieuwe levenservaring. Het baart me zorgen want als dat nu al begint, hoe ben ik er dan over 31 jaar (op een pensioengerechtigde leeftijd) aan toe?

Mijn verwachting is eigenlijk dat we ouder worden schromelijk overschatten. Kijk maar naar de dagbesteding van de meeste gepensioneerden. Misschien hebben mijn opa en oma gewoon een belabberd voorbeeld gegeven, dat kan ook. De een kreeg een hersenbloeding, de ander dementeerde. Hun laatste levensjaren kwijnden ze weg een verpleeghuis. Anderen besteden tijd aan het opvangen van kleinkinderen. Maar zonder kinderen wordt dat voor mij lastig. De wereld gaan rondreizen als gepensioneerde lijkt mij ronduit een slecht idee. Na gemiddeld drie weken neem ik geen nieuwe indrukken meer op, of ik krijg heimwee. Zonder enig idee hoe je – met de nodige lichamelijke gebreken – invulling geeft aan zo’n zee aan vrije tijd, zie ik er tegenop om ouder te worden.

Ik kreeg een ander perspectief door een documentaire op Netflix, over de 93-jarige Iris Apfel. Zij staat met een wandelstok nog volop in het leven. Haar lichaam laat het een beetje afweten maar haar persoonlijkheid is intact. Geen geranium in zicht! Iris tart alle verwachtingen die ik had van een bejaarde. Haar kledingstijl is kleurrijk, en dat combineert ze met een enorm zwart brilmontuur met joekels van jampotglazen. Ik weet dat dit vreselijk onmodieus klinkt maar gek genoeg staat het haar. Door haar extravagante kledingstijl is Iris uitgegroeid tot stijlicoon. Op hoge leeftijd staat zij in allerlei modebladen en geeft gastlessen over styling. De grootste grap vind ik dat Iris graag plastic armbanden en bizarre kettingen combineert met designerkleding. Van haar passie, het verzamelen van bijzondere kleren en accessoires, heeft zij haar levenswerk gemaakt. Je ziet haar opleven zodra ze een nieuw begeerlijk object heeft gespot.

Iets zegt me dus dat gepassioneerd verzamelen het geheim is van gelukkig oud worden. Een verzameling is nooit af dus je er eeuwig mee bezig blijven. Alleen vind ik niets de moeite van het verzamelen waard. En heb ik al helemaal geen flauw benul wat mijn passie is.

16/02/2016

Cliffhanger

Uit principe kijk ik alleen op legale wijze naar series, maar die dekselse entertainment-industrie zet zelf aan tot illegaal downloaden.

Al wekenlang zijn mijn vriend en ik in de ban van de briljante serie ‘The Blacklist’. Dankzij Netflix ontdekten wij dit verslavende programma. Ieder verloren uurtje besteedden we aan het ontdekken waarom Amerika’s meest gezochte crimineel – Raymond Reddington – zichzelf vrijwillig aangaf bij de FBI. Uiteraard weet ik dat zo’n verhaallijn volslagen ongeloofwaardig is. De serie bouwde het verhaal alleen zo spannend op, dat ik koste wat kost wilde weten hoe het afliep.

Elke dag racete ik vanuit mijn werk naar huis, zodat we ‘s avonds zoveel mogelijk afleveringen konden kijken. Complete weekenden lagen we languit op de bank om aflevering na aflevering te verslinden. We bestelden steeds iets te eten.  Alles om tijd te besparen. Door niet zelf een gezonde maaltijd te koken, konden we precies één extra aflevering kijken. En als we toevallig een kwartiertje geen Blacklist keken, dan speculeerden we samen over waarom die sluwe crimineel uitgerekend alleen met de onervaren FBI-agente Liz wilde praten.

In amper twee weken tijd keken we alle afleveringen van ‘The Blacklist’.  En leefden we intens mee met Liz en Raymond. Ik kon mijn aandacht overdag nauwelijks bij mijn werk houden, omdat ik de godganse dag bezig was met hoe het zou aflopen. Maar de laatste aflevering eindigde natuurlijk met een enorme cliffhanger. Naast dat wij ons nog steeds afvragen wat Raymond nou precies van Liz wil, zijn zij beiden ineens op de vlucht voor de FBI. En vrezen wij dus ook nog voor hun overlevingskansen.

Dit was voor mij nogal een domper. Na vierenveertig uur voor die klote-televisie, weten we nog niets over de ontknoping van het verhaal. Daar komen we pas achter als seizoen drie op Netflix verschijnt. ‘Wanneer komt het derde seizoen van ‘The Blacklist’ dan op Netflix?’ vroeg ik aan mijn vriend. ‘Er staat op internet dat er in 2017 weer nieuwe afleveringen op Netflix bijkomen,’ zei hij. ‘Moet ik écht een jaar wachten voordat ik de afloop weet?’ vroeg ik hem. Hij knikte instemmend. ‘Oh wacht, RTL 5 zendt elke maandagavond een aflevering van het derde seizoen uit,’ meldde mijn vriend. ‘Ja, daag,’ piepte ik ‘dan zit ik nog wekenlang in spanning. Dit kunnen ze ons niet aandoen! Ons zo abrupt in spanning achterlaten!’

‘Ik weet een betere oplossing,’ fluisterde mijn vriend geheimzinnig. ‘Wat dan?’ vroeg ik.

26/01/2016

Angst

Normaal gesproken interesseer ik me nietvoor uitgerangeerde VVD-coryfeeën, maar ik had deze week een verrassend zelfinzicht door een uitspraak van Annemarie Jorritsma. Ze vertelde in het radio-1-programma Kamerbreed dat ‘de media en de politiek de angstgevoelens in de samenleving teveel voeden’. Ik begreep ineens waarom ik de laatste maanden nauwelijks nog het nieuws volg.

‘Is het allemaal zo groot? En is het zo anders dan het was?,’ vroeg Annemarie zich tijdens de radio-uitzending openlijk af over de aanrandingen in Keulen. Anders is het niet. Het komt steeds dichterbij. In de journalistiek hanteert men voor het brengen van nieuws een vaste formule: betrokkenheid = aantal slachtoffers gedeeld door de afstand. Duizenden oorlogsslachtoffers in Syrië interesseert ons nauwelijks. Honderden aangerande vrouwen in Keulen, dat komt veel harder binnen. Zeker wanneer er ook angstaanjagende quotejes bij staan over ‘de islamitische invasie van testosteronbommen’ van die zotte Geert Wilders.

Noem het goeiig, of voor mijn part naïef, maar ik vertrouw er op dat mensen op de vlucht voor oorlog geen slechte bedoelingen hebben. Ik geloof best dat er tussen die tienduizenden asielzoekers, die naar Nederland zijn getrokken, een of twee rotzakken zitten. Maar ik weiger me vluchtelingenvrees te laten aanpraten door politici die waarschuwen voor de gevaren van onschuldige moslimmannen. Zolang het journaal met dat soort ophitsende roeptoeters opent, is mijn conclusie dat er nergens nieuwswaardig geweld is gepleegd.

Over ophitsen gesproken, daar had Jorritsma zelf ook een handje van. Terwijl ze de gevaren van de vluchtelingen probeerde te sussen, begon ze pardoes over het gedrag van mannen in het algemeen. ‘Het is niet zo dat alleen mannen uit andere culturen zich zo gedragen tegenover vrouwen, dat doen Nederlandse mannen ook,’ zei Annemarie quasi-geruststellend. Het enige dat er aan ontbrak was een advies om bronstige mannen op een armlengte afstand te houden.

Ze besloot haar alarmerende betoog met een tip voor meisjes die zich onveilig voelen als ze alleen uitgaan: ‘als ik vroeger naar een café ging, ging ik naar een homokroeg, omdat ik daar geen last van die mannen had.’ Prompt doemden er bij mij ongewenste beelden op van Annemarie die met hitsige heupbewegingen tegen nietsvermoedende nichten aanschurkt op de dansvloer. Ik had nooit verwacht dat er in deze politica ook een opdringerige flikkerfeeks kon schuilen. Dit schokkende nieuws kwam voor mij, als regelmatig bezoeker van zo’n homokroeg, veel te dichtbij. En nou ben ik dus bang voor Annemarie Jorritsma.