28/08/2014 Boekverfilming


Van mij mogen boekverfilmingen voortaan verboden worden. Ze zijn volkomen zinloos omdat de film, ondanks een miljoenenbudget en ettelijke special effects, het toch nooit haalt bij het boek.

De verfilming van Harry Potter, bijvoorbeeld. Ik had me Harry Potter als een lange, slungelige jongen voorgesteld. Verminkt voor het leven door een fors litteken in de vorm van een bliksemschicht dat, in mijn verbeelding, zo ongeveer zijn hele voorhoofd besloeg. Voor de verfilming werd het miezerige opdondertje Daniël Radcliffe voor de hoofdrol gecast. Zijn litteken was in de film zodanig miniscuul, dat er voor een plastisch chirurg geen eer aan te behalen valt.

De eerste film kwam eerder uit dan de latere delen van de boekenreeks. Met als gevolg dat mijn eigen verbeelding van Harry, werd vervangen door het slappe aftreksel uit de film. Mijn favoriete personage in de boeken, roddeljournaliste Rita Pulpers, zorgde voor de broodnodige humor in de alsmaar enger wordende kinderboeken. Het is onbegrijpelijk dat dit hilarische personage slechts in één van de films voorkomt.

Natuurlijk begrijp ik dat boeken niet letterlijk verfilmd kunnen worden. Ik zit ook niet te wachten op films van twaalf uur met ellenlange gedetailleerde beelden van de omgeving, zoals die uitvoerig in de boeken staan beschreven. Iedere boekverfilming zou een halfslachtige natuurdocumentaire worden met bevreemdende actie-scenes tussendoor. Maar door het vele schrappen wordt de verhaallijn van een boekverfilming soms onnavolgbaar. De film “Extreem luid en ongelooflijk dichtbij” begreep je niet zonder dat je het boek gelezen had. Ik betrapte mijzelf er op dat ik tijdens de film mijn vriend uitleg gaf over de sleutelscènes. Dit tot grote ergernis van de andere bioscoopgangers. En tot nog grotere schaamte van mijn vriend. Sindsdien gaat hij liever niet meer met me naar de bioscoop.

Eigenlijk heb ik nimmer een film gezien die precies de toonzetting van het boek weet te vangen. Laatst nog, viel de verfilming van “De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween” me tegen. De film wist de droogkomische verteltrant van het boek niet over te brengen. Het gevolg was dat ik na afloop teleurgesteld was. Iemand die het boek niet kende, was juist heel enthousiast. Dat bracht me op het idee voor een interessant experiment. Daardoor staat de bestseller “Een weeffout in onze sterren” al maanden ongelezen in de boekenkast. Wachtend op het moment dat ik de film gezien heb. Ik ben benieuwd of die volgorde me beter bevalt.

09/07/2014 Hypocriet


Ik doe echt mijn best om zoveel mogelijk van het wereldkampioenschap voetballen in Brazilië te missen. Na jarenlange training ben ik daarin heel bedreven geworden. De televisie staat uit tijdens de gehele periode dat er wordt gevoetbald. Dus ook op de dagen waarop het Nederlands elftal niet speelt, want dan wordt er namelijk eindeloos elke pass in een wedstrijd geanalyseerd in de ellenlange nabeschouwingen, of al gespeculeerd in de vele voorbeschouwingen. Speelt het Nederlands elftal dan verschansen mijn vriend en ik ons in een lege bioscoop. Het kan ook gebeuren dat we de enige eters in een restaurant zijn. Verder zoek ik zoveel mogelijk het gezelschap op van vrienden die ook niet snappen wanneer een speler buitenspel staat. Dan weet ik tenminste zeker dat er niet over voetbal wordt gesproken.

Ondanks al deze voorzorgsmaatregelen, krijg ik meer mee van het wereldkampioenschap voetbal dan ooit tevoren. Dat is allemaal de schuld van mijn vrienden op Facebook en Twitter. Ik dacht vooral omringd te zijn door intelligente mensen die zich afvragen waarom het leuk is om 22 mannen achter een bal te zien aanrennen. En die het onbegrijpelijk vinden dat een sterspeler van een stom balspelletje in een paar jaar meer geld verdient, dan een briljante wetenschapper die zijn werkende leven wijdt aan het genezen van kanker. Maar blijkbaar veranderen mijn vrienden online in fanatieke voetbal-hooligans, die ik me had voorgesteld als figuren met een imposante bierbuik, waarbij het nogal potsierlijk was dat uitgerekend zij zich luidkeels uitspreken over iets dat met lichaamsbeweging te maken heeft. Mijn beeld van hooligans, en helaas ook mijn beeld van sommige vrienden, is voorgoed veranderd.

Ineens ben ik op de hoogte rare manoeuvres door gephotoshopte plaatjes van Robben en Van Persie. En ken ik de opstelling en wissels van de wedstrijd door berichten als “godverdomme Sneijder, wordt het biet eens tijd dat je in het toernooi bent gegroeid?”, “VAN PERSIE ERUIT NU METEEN” en “jaaaaaa Krullllllllll!!!”, inclusief gepast gebruik van capslock en authentieke typefouten. Bij het doornemen van een kleine bloemlezing uit de onophoudelijke stroom aan voetbalgerelateerde statusupdates, had ik wederom het inzicht dat voetbalfans hypocriet zijn. Is er geen vertrouwen in de goede afloop van een wedstrijd, dan gaan “zij” verliezen. Bij winst hebben “wij” de wedstrijd gewonnen.

Bij een volgend voetbaltoernooi op Europees of wereldniveau moet ik, naast de televisie, dus voortaan ook Twitter en Facebook vermijden. Dat bespaart me tijd, en vooral heel veel irritatie.

09/02/2014 Caps lock


Gisteren vroeg ik me, voor het eerst in jaren, in de pauze van de film af of ik de bioscoop wilde ontvluchten om er thuis nog een leuke avond van te maken.

Ik was naar de film ‘The Wolf Of Wall Street’ gegaan omdat de film lovende recensies kreeg. De kranten misten hooguit een moraal in het verhaal over Jordan Belfort, een man die steenrijk werd met schimmige aandelenhandel. Dat vond ik een vreemde conclusie. Als één ding me duidelijk is geworden in de afgelopen crisis, dan is het dat er in de financiële wereld weinig moraal is. Ik vond het prima dat het eens een realistische film was zonder het typerende zoetsappige einde dat de gemiddelde blockbuster uit Hollywood heeft.

Van tevoren was ik gewaarschuwd voor het grove taalgebruik in de film. Ik bezig zelf regelmatig gefrustreerd allerlei vloeken (bij voorkeur ‘godverdomme’ met een schrapende g, een slepende v, en een r die lekker over de tong rolt). Dus over het veelvuldig aanhoren van ‘fuck’ maakte ik me geen zorgen.

Na 90 minuten beeld vol sex, drugs en veel bankbiljetten was ik beduusd. Meestal knap ik bij films af op excessief geweld of onnodige seks, maar bij deze film knapte ik af op het geschreeuw. De personages spraken niet normaal maar schreeuwden elkaar doorlopend uitzinnig toe. Alsof het hele script met een ingeschakelde caps lock toets was uitgetypt en de acteurs dit te letterlijk hadden opgevat. Mijn oren suisden na zoveel verbaal geweld. De andere helft van de ruim 3 uur durende film moest ik dus nog uitzitten.

Tijdens de pauze twijfelde ik of ik me nog langer aan Leonardo DiCaprio wilde irriteren. In mijn puberjaren bracht hij mijn hoofd op hol met gevoelige rollen in ‘What’s Eating Gilbert Grape’ en ‘Marvin’s Room’. Sindsdien heeft Leonardo zich gespecialiseerd in het spelen van zelfverzekerde mannen met het geluk aan hun zijde, zoals in ‘Catch Me If You Can’. Dat speelt hij met verve, want zijn arrogantie in die film riep bij mij absolute afkeer op. Zo erg zelfs, dat ik lang geen films meer met DiCaprio wilde zien.

Gelukkig vond ik het zonde van mijn geld om halverwege huiswaarts te gaan. De tweede helft toont hoe Jordan Belfort zijn succes, geld en familie kwijtraakt. Leonardo speelde geloofwaardig de kwetsbaarheid van een man die ten einde raad is. En bij vlagen zag ik daar weer de jongen op wie ik ooit verliefd was geweest.

30/01/2014 Mol


Normaal gesproken weiger ik pertinent om op een vooraf bepaald tijdstip thuis op de bank te gaan zitten om televisieprogramma te kijken. Met de mogelijkheid om online via Uitzending Gemist programma’s op ieder moment terug te kijken, kijk ik vrijwel nooit meer televisie. Behalve op donderdagavond tussen 20:30 en 21:30 uur. Dat uurtje houd ik stelselmatig vrij in mijn agenda. Heel ouderwets zit ik dan samen met nog 2.499.999 andere mensen voor de buis omdat ik helemaal in de ban ben van ‘Wie is de mol?’.

Voor de mensen die de afgelopen jaren onder een steen gelegen hebben en nog nooit van ‘Wie is de mol?’ gehoord hebben, leg ik het format uit. In het programma reizen tien kandidaten af naar een exotische (Thailand) of minder exotische (IJsland) bestemming. De kandidaten, natuurlijk bestaande uit de onvermijdelijke Bekende Nederlanders, moeten samenwerken om opdrachten uit te voeren en daarmee geld te verdienen voor de pot. Echter een van de deelnemers is de mol en die saboteert zo onopvallend mogelijk de opdrachten. Elke aflevering vullen de kandidaten een test met vragen over de identiteit van de mol. Om dus niets te vergeten voor de test maken alle kandidaten manisch aantekeningen van alle mogelijke aanwijzingen in hun persoonlijke mollenboekje, want degene die de minste vragen goed heeft beantwoord, ligt uit het spel.

Voor mij is elke aflevering een uurtje waarin ik helemaal wordt meegezogen in de opdrachten. Binnen één aflevering verdenk ik soms verschillende personen van mollen, dat is de vakterm voor tegenwerken. Elke kandidaat die fouten maakt is een mogelijke mol.

Erg vermakelijk is het doornemen van diverse internetfora. Al moet ik niet te lang lezen op dat soort fora want daar word ik lichtelijk paranoia van. De meest waanzinnige speculaties staan namelijk online. Verstokte fans maken screenshots van beelden met mogelijke aanwijzingen. Het is ongelooflijk hoe er doorgedacht wordt over schijnbaar willekeurige nummerborden van auto’s of de kleur van iemands rugzak. Dit herleidt men op het forum met veel omwegen naar een bepaalde kandidaat. Om daarna eindeloos te discussiëren over of het dan een aanwijzing of juist een dwaalspoor is.

Door het volgen van vele seizoenen ‘Wie is de mol?’ weet ik zeker dat ik weinig mensenkennis heb. Ik heb in geen enkel seizoen de juiste mol ontmaskerd. Dat leidt soms tot flinke frustratie bij mij, al duurt dat nooit lang. Er komt gelukkig altijd weer een nieuw seizoen waarin ik me kan revancheren.

07/02/2013 Viral


Of in deze tijden van economische crisissen en failliete landen dit nu erg relevant is, dat betwijfel ik sterk maar het Europese parlement is bezig met het recht om vergeten te worden. Blijkbaar is om dergelijke wetgeving gevraagd door mensen met imagoproblemen. Omdat zij continu achtervolgd worden door onhandige acties uit je verleden, die online voor eeuwig vindbaar blijven. Iets in de trant van een filmpje, waarin je duidelijk herkenbaar op een vrijmibo over je baas heen kotst terwijl je in een dronken bui net begonnen was aan een striptease die maar niet sensueel wil worden, en die op allerhande sites over de hele wereld viral is gegaan. Je bent daardoor op staande voet ontslagen. Je hebt voor joker gestaan voor een miljoenenpubliek. En bij elk sollicitatiegesprek ligt er een screenprint op tafel van dat bewuste filmpje, want standaard onderdeel van de selectieprocedure is dat er op je naam wordt gegoogled. Op een persoonlijk vlak is dat dus best een crisissituatie.

Misschien is er sprake van een klein generatiekloofje, want ik vind het dit nieuwe mensenrecht nogal overtrokken. Ik bagatelliseer het niet omdat ik ben opgegroeid in een tijd dat er nog geen internet was, want destijds gingen er ook al dingen soort van viral. Al hadden we er toen die term nog niet voor bedacht. In de Friese stad waarin ik opgroeide was een levendig roddelcircuit waarin je nog jarenlang werd achtervolgd door bepaalde misstappen. Echt hard bewijs was nooit voor die verhalen. Vrijwel niemand nam de moeite om foto’s in grote aantallen te ontwikkelen, om die met dikke lagen cellotape aan vele lantaarnpalen plakken. Tegenwoordig is dat – met de alom aanwezige smartphones – wel anders. Zodra er iets bijzonders gebeurt is er altijd wel iemand aan het filmen. Zonder moeite staat zo’n filmpje binnen enkele seconden online. Voor de komst van het internet kon je gewoon verhuizen. Enkele kilometers kon je gewoon als onbekende opnieuw beginnen. Met het internet, toch een wereldwijd fenomeen, werkt dat niet meer.

Toch vind ik het recht om vergeten overbodig. Immers gaat er ongeveer iedere dag wel weer een andere dronken manspersoon viral. Al die filmpjes verdwijnen binnen dagen van de voorpagina’s van de shockblogs, die grossieren in het voor schut zetten van mensen. Bovendien kun je voorkomen dat je ooit een viral gaat, door simpelweg geen dingen te doen waar je later spijt van krijgt. Dat is een wijsheid van alle tijden.

30/12/2011 Enigma


Het is misschien een beetje voorbarig, maar ik roep het plan van Peter R. de Vries om te stoppen als misdaadverslaggever alvast uit tot het beste voornemen voor 2012. Het stoppen van zijn televisieprogramma zal me goed doen, want ik kan die man niet uitstaan.

Die ‘R.’ is zijn naam alleen al. Eerder deze maand las ik in een interview in het Volkskrant Magazine dat Peter die ‘R.’ alleen aan zijn naam had toegevoegd om ‘zich te onderscheiden van de andere Peters de Vries’. Alsof er zoveel andere misdaadverslaggevers zijn die Peter de Vries heten. Een bar slecht alibi voor pure ijdeltuiterij, als je het mij vraagt.

Opvallend vind ik dat de uitstraling van Peter R. bijna bovennatuurlijk lijkt. Ondanks zijn leeftijd (kijk maar op Wikipedia, Peter is ouder dan je denkt) is hij slank en gespierd. Zijn kapsel zit altijd onberispelijk. Zijn witte tanden spatten altijd van het televisiescherm af. Hij is zongebruind maar nooit op een ordinaire manier. Qua imago past hij eigenlijk helemaal niet bij sbs6, het kanaal dat in de volksmond de ‘campingzender’ heet.

Een nare kant van Peter is zijn snerpende stem zijn. Blijkbaar heeft Peter R. zelf nog niet in de gaten dat hij zijn stem uiterst onplezierig is om naar te luisteren, want in het programma is hij juist heel veel aan het woord. Het helpt niet dat hij constant termen als ‘leugenaarslogica’, ‘daderwetenschap’ en ‘listige afspraken’ uitspreekt. De gemiddelde crimineel begrijpt tijdens een verhoor niet eens waar Peter R. het over heeft. Nu ik er goed over nadenk: misschien is het allemaal onderdeel van een geraffineerde verhoortactiek die Peter R. eigenhandig ontwikkeld heeft. Ik zou prompt een willekeurige moord bekennen, als dat betekende dat ik niet nog urenlang naar zijn prangende vragen hoefde te luisteren.

Menig sbs6-kijker is afgunstig omdat Peter R. met Susan Smit de liefde mag bedrijven terwijl hij getrouwd is. Als je dan denkt dat de roddelbladen eindelijk Peter hebben betrapt op iets dat onbetamelijk is, dan volgt meteen de deceptie: de echtgenote van Peter R. vindt het prima dat hij met allemaal andere vrouwen het bed deelt.

Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen waarom zijn schijnbare perfectie zo’n afkeer bij mij oproept. De man is simpelweg een enigma. Het lijkt me daarom een verademing dat hij vanaf mei niet meer op televisie is. Ik verlang ernstig naar een realityprogramma met veel plebs waarover ik me niet constant hoef te verwonderen.

RSS Feed | Contact | Privacystatement | © 2022 Paul Sinnema