Category “Kijken”

03/10/2016

Formule

Het idee dat je naar de bioscoop gaat om daar een Amerikaanse comedyfilm te bekijken, dat begrijp ik niet. De meeste Amerikaanse komedies zijn namelijk niet grappig. Althans, niet voor mij. Ik zie elke grap van mijlenver aankomen. En ik kan na circa vijf minuten, het kunnen er ook zes zijn, al voorspellen hoe de film gaat eindigen. En de grote Amerikaanse comedysterren, à la Jennifer Aniston en Jason Bateman, zijn gespeend van enig komisch talent. En dan is het toch heel lastig om hard te lachen om zo’n film. Vind ik dan, hè. Waarschijnlijk sta ik daar alleen in want de bioscoop vertoont toch alle nieuwe romantische komedies. Dus er gaan kennelijk mensen vrijwillig naar toe.

Eerlijk is eerlijk, heel soms staat er een komisch talent op die me weet te verrassen. Ik heb smakelijk gelachen om de vuilbekkerij van Melissa McCarthy in de film Bridesmaids. Helaas melken de filmmakers dan meteen deze gouden formule uit. Het gevolg is dat in de eerstvolgende tien films Melissa McCarthy alleen maar grofgebekte, lompe vrouwen speelt. Terwijl ik er allang om ben uitgelachen. Hetzelfde gebeurde ook met Meryl Streep, nadat zij in Julie & Julia had gespeeld. Het malle accent van de excentrieke kookboekenschrijfster Julia Child wist Meryl op meesterlijke wijze te vatten. En hup, dat succes werd direct gekopieerd door Meryl het accent van Margaret Thatcher te laten instuderen voor een biopic. Alsof er geen batterij aan uitstekende Engelse actrices is, die dat accent zo uit hun mouw schudden.

Je begrijpt waarschijnlijk dat ik een aangekondigde comedyfilm, met Meryl Streep in de hoofdrol als amateur sopraan, in eerste instantie weinig revolutionair vond. Tot ik op de radio een lyrische recensie hoorde over de film. Van Florence Foster Jenkins had ik nog nooit eerder gehoord. Een film over een cultfiguur, die in het begin van de vorige eeuw volle zalen trekt als toondove sopraan, dat maakte me nieuwsgierig. Het leek me een bijzondere vrouw met een levensverhaal dat een film verdient.

Dus besloot ik me maar te laten meeslepen in de hype die in bepaalde filmhuiskringen rond deze film is ontstaan. Ondanks dat ik er op voorbereid was dat het ging tegenvallen, raakte de film me toch. Twee uur leefde ik oprecht mee met Florence Foster Jenkins. Ik heb gehuild. En nog harder gehuild van het lachen.

De Hollywoodindustrie heeft gewoon gelijk. Bepaalde formules zijn niet voor niets succesformules.

25/07/2016

AbFab

Of het slim was dat ik als tiener twee doorgesnoven drankorgels uitkoos als rolmodellen? Ik weet het niet. Toch waren Edina Monsoon en Patsy Stone mijn voorbeelden. In de serie Absolutely Fabulous (AbFab voor de fans) lopen Edina en Patsy namelijk tot ver in de veertig stug alle feestjes af. Met een uitgebluste huisvader thuis op de bank, zocht ik naar een meer levenslustige manier van ouder worden. AbFab gaf me inspiratie voor later: je hoeft niet lijdzaam af te wachten tot het lichamelijke verval intreed en je aan een stoma toe bent.

Als tiener kon ik de levenswijsheden uit de serie nauwelijks in praktijk brengen. Ik woonde nog bij mijn vader. Van enig uitgaansleven was geen sprake. Dat heb ik ingehaald zodra ik op kamers ging. Ik stortte me vol in het uitgaansleven. Qua recreatief drank- en drugsgebruik volgde ik het lichtende voorbeeld van mijn AbFab-heldinnen. Met als hoogtepunt dat geschokte voorbijgangers een ambulance voor mij hebben gebeld toen ik op straat een gitzwarte substantie had uitgekotst. Na het opdrinken van een fles Dropshot, vond ik dat vrij logisch.

Eenmaal een twintiger ging het opeens snel: ik kreeg een serieuze relatie, een baan en een hypotheek om af te lossen. Af en toe keek ik een losse AbFab-aflevering, wanneer het volwassen leven me teveel werd. Het bandeloze gedrag van Edina & Patsy zag ik als een uitvlucht. Ik kon het altijd nog een XTC-pilletje slikken en meeliften op het succes van anderen. Met het choqueren van collega’s met onsmakelijke grappen, die ik van AbFab had gejat, verzette ik me tegen het burgertruttenbestaan.

Sinds ik in de dertig ben ligt de dvd-box van AbFab te verstoffen op zolder. Ik ben tevreden met mijn negen-tot-vijf baan. In een kroeg voel ik mijn IQ dalen als ik te lang het gebral van dronkenlappen moet aanhoren. Van een avondje doorhalen moet ik dagenlang bijkomen. Ik ben veranderd in een plichtsgetrouw figuur. Iemand waar Edina en Patsy een pesthekel aan zouden hebben.

Dit jaar kondigde men de Absolutley Fabulous film aan, en als voormalig fan moest ik erheen. Misschien viel het kind in mij te reanimeren. De film was een slap aftreksel van de serie. Als bijna-veertiger vind ik het pijnlijk dat twee oude vrouwen jong proberen te blijven, door wanhopig achter elke trend aan te rennen.

Maar al ben je uit elkaar gegroeid, je jeugdidolen vergeef je uiteindelijk alles.

30/06/2016

Iris

Het is een gekke tegenstelling: iedereen wil oud worden maar er jong bij blijven. ‘Age ain’t nothing but a number,’ luidt een mooi Amerikaans gezegde. Ik vind het een leugen. Een oplopende leeftijd gaat gepaard met toenemende lichamelijke gebreken. Ik kan daar over meepraten. Laatst voelde ik na een dag met verhuisdozen slepen plots mijn rug. Dat was een nieuwe levenservaring. Het baart me zorgen want als dat nu al begint, hoe ben ik er dan over 31 jaar (op een pensioengerechtigde leeftijd) aan toe?

Mijn verwachting is eigenlijk dat we ouder worden schromelijk overschatten. Kijk maar naar de dagbesteding van de meeste gepensioneerden. Misschien hebben mijn opa en oma gewoon een belabberd voorbeeld gegeven, dat kan ook. De een kreeg een hersenbloeding, de ander dementeerde. Hun laatste levensjaren kwijnden ze weg een verpleeghuis. Anderen besteden tijd aan het opvangen van kleinkinderen. Maar zonder kinderen wordt dat voor mij lastig. De wereld gaan rondreizen als gepensioneerde lijkt mij ronduit een slecht idee. Na gemiddeld drie weken neem ik geen nieuwe indrukken meer op, of ik krijg heimwee. Zonder enig idee hoe je – met de nodige lichamelijke gebreken – invulling geeft aan zo’n zee aan vrije tijd, zie ik er tegenop om ouder te worden.

Ik kreeg een ander perspectief door een documentaire op Netflix, over de 93-jarige Iris Apfel. Zij staat met een wandelstok nog volop in het leven. Haar lichaam laat het een beetje afweten maar haar persoonlijkheid is intact. Geen geranium in zicht! Iris tart alle verwachtingen die ik had van een bejaarde. Haar kledingstijl is kleurrijk, en dat combineert ze met een enorm zwart brilmontuur met joekels van jampotglazen. Ik weet dat dit vreselijk onmodieus klinkt maar gek genoeg staat het haar. Door haar extravagante kledingstijl is Iris uitgegroeid tot stijlicoon. Op hoge leeftijd staat zij in allerlei modebladen en geeft gastlessen over styling. De grootste grap vind ik dat Iris graag plastic armbanden en bizarre kettingen combineert met designerkleding. Van haar passie, het verzamelen van bijzondere kleren en accessoires, heeft zij haar levenswerk gemaakt. Je ziet haar opleven zodra ze een nieuw begeerlijk object heeft gespot.

Iets zegt me dus dat gepassioneerd verzamelen het geheim is van gelukkig oud worden. Een verzameling is nooit af dus je er eeuwig mee bezig blijven. Alleen vind ik niets de moeite van het verzamelen waard. En heb ik al helemaal geen flauw benul wat mijn passie is.

01/04/2016

YouTuber

Op Netflix staat de documentaire “Snervous” van 1 uur en 23 minuten over Tyler Oakley. (Nee, ik had ook nog nooit van hem gehoord.)

De persoonlijke documentaire beschouwde ik vroeger als het ideale medium voor supersterren om te laten zien hoe gewoon zij zijn gebleven. Ondanks al het succes en fortuin. Iedereen die de aftiteling van ‘In bed with Madonna’ of ‘Living with Michael Jackson’ heeft gehaald, weet dat die documentaires daarin falen. Uit de beelden bleek dat een mens erg excentriek wordt van teveel aandacht. Precies dat maakt de persoonlijke documentaire over het privéleven van een wereldster interessant. ‘Waarom volgt een documentairemaker dan een onbekende YouTuber als Tyler Oakley?’ vroeg ik me af. Waren de beroemdheden op? Of was Tyler Oakley een ster van de toekomst? Er zat niets anders op dan de documentaire te kijken.

Ik ontdekte dat er een soort van parallel universum is waarin de Tyler Oakley een ster is. Er zijn miljoenen wezens fan van hem. Hij heeft namelijk acht miljoen abonnees op zijn YouTube kanaal, waarop hij allerlei filmpjes zet. Die filmpjes zijn in totaal al 559 miljoen keer bekeken. In een wereld waarin Patty Brard een bekende Nederlander is, terwijl ze gemiddeld zevenhonderdduizend kijkers trekt met een uitzending van Shownieuws, is Tyler Oakley dus een absolute wereldster.

Meer moeite had ik met het doorgronden van het grote succes van Tyler’s filmpjes. Die zijn namelijk tamelijk eentonig. Want Tyler houdt er van om in zijn slaapkamer voor de webcam over zichzelf te praten. Soms met een stapel vieze was op de achtergrond. Zijn eerste filmpjes uit 2008 gaan over zijn Pokémon-obsessie. Hij filmt zijn eigen reactie tijdens het kijken van een onsmakelijke pornofilm. En hij post een video over een Chicken Nugget Challenge met zijn beste vriend, waarin Tyler 42 kipnuggets opeet. Oftewel, hij doet alles dat je van een nerd met een online videodagboek verwacht.

In latere video’s zien we Tyler die zijn post opent. Of raadt hij onbeschaamd allerlei kookboeken aan, terwijl hij toegeeft dat hij nooit kookt. Ook vindt hij het nodig om uitgebreid zijn mening te geven over hoe hij als homoseksueel tegenover het homohuwelijk staat (clou: hij is voorstander). Allemaal razend oninteressant.

Ik begon te overpeinzen wat een doorsnee persoon bezielt om z’n dagelijkse belevenissen op het internet met miljoenen wildvreemde mensen te delen. Waarom dringt iemand zijn oersaaie, politiek-correcte mening ongevraagd op aan anderen? En toen bedacht ik me dat ik zelf, als blogger, geen haar beter ben.

16/02/2016

Cliffhanger

Uit principe kijk ik alleen op legale wijze naar series, maar die dekselse entertainment-industrie zet zelf aan tot illegaal downloaden.

Al wekenlang zijn mijn vriend en ik in de ban van de briljante serie ‘The Blacklist’. Dankzij Netflix ontdekten wij dit verslavende programma. Ieder verloren uurtje besteedden we aan het ontdekken waarom Amerika’s meest gezochte crimineel – Raymond Reddington – zichzelf vrijwillig aangaf bij de FBI. Uiteraard weet ik dat zo’n verhaallijn volslagen ongeloofwaardig is. De serie bouwde het verhaal alleen zo spannend op, dat ik koste wat kost wilde weten hoe het afliep.

Elke dag racete ik vanuit mijn werk naar huis, zodat we ‘s avonds zoveel mogelijk afleveringen konden kijken. Complete weekenden lagen we languit op de bank om aflevering na aflevering te verslinden. We bestelden steeds iets te eten.  Alles om tijd te besparen. Door niet zelf een gezonde maaltijd te koken, konden we precies één extra aflevering kijken. En als we toevallig een kwartiertje geen Blacklist keken, dan speculeerden we samen over waarom die sluwe crimineel uitgerekend alleen met de onervaren FBI-agente Liz wilde praten.

In amper twee weken tijd keken we alle afleveringen van ‘The Blacklist’.  En leefden we intens mee met Liz en Raymond. Ik kon mijn aandacht overdag nauwelijks bij mijn werk houden, omdat ik de godganse dag bezig was met hoe het zou aflopen. Maar de laatste aflevering eindigde natuurlijk met een enorme cliffhanger. Naast dat wij ons nog steeds afvragen wat Raymond nou precies van Liz wil, zijn zij beiden ineens op de vlucht voor de FBI. En vrezen wij dus ook nog voor hun overlevingskansen.

Dit was voor mij nogal een domper. Na vierenveertig uur voor die klote-televisie, weten we nog niets over de ontknoping van het verhaal. Daar komen we pas achter als seizoen drie op Netflix verschijnt. ‘Wanneer komt het derde seizoen van ‘The Blacklist’ dan op Netflix?’ vroeg ik aan mijn vriend. ‘Er staat op internet dat er in 2017 weer nieuwe afleveringen op Netflix bijkomen,’ zei hij. ‘Moet ik écht een jaar wachten voordat ik de afloop weet?’ vroeg ik hem. Hij knikte instemmend. ‘Oh wacht, RTL 5 zendt elke maandagavond een aflevering van het derde seizoen uit,’ meldde mijn vriend. ‘Ja, daag,’ piepte ik ‘dan zit ik nog wekenlang in spanning. Dit kunnen ze ons niet aandoen! Ons zo abrupt in spanning achterlaten!’

‘Ik weet een betere oplossing,’ fluisterde mijn vriend geheimzinnig. ‘Wat dan?’ vroeg ik.

30/10/2015

Schuldgevoel

Als het om artistieke werken gaat dan volg ik braaf de wet. Dat maakt me een uitzondering, geloof ik. ‘Ik mail je het e-book,’ bood een vriendin me aan, omdat ik enthousiast was over een boek dat zij had gelezen. Ik wil geen gratis boek. Ergens op en donker zolderkamertje, dat stel ik me er althans bij voor, heeft een eenzame schrijver gepuzzeld om woorden in zo’n volgorde te zetten, dat ze perfecte zinnen vormen. Een boekwerk waaraan iemand hard heeft gewerkt, dat is een paar tientjes waard.

Idem dito voor muziek of films. Ik betaal grif geld voor iets dat me raakt, want ik geloof heilig in de ingewikkelde economische wetten van vraag en aanbod. Als er geen geld aan valt te verdienen, is er geen mens meer dat nog een emotionele ballade componeert. Of een spannende film produceert. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Soms word ik gedwongen tot illegale downloadpraktijken. Nergens op de Nederlandse televisie wordt mijn favoriete reality programma Project Runway uitgezonden. Op Netflix staan er ook geen afleveringen. Omdat mijn leven incompleet is zonder Project Runway, kijk ik het programma illegaal op internet.

Voor degenen die onbekend zijn met Project Runway: het is een reality programma voor mode-ontwerpers. Elke aflevering krijgen de ontwerpers de opdracht om in een paar uur een originele outfit te ontwerpen en in elkaar te naaien. Is de jury ontevreden over het eindresultaat, dan mogen ze direct naar huis. Het hoogtepunt van de show is Tim Gunn, de mentor van de kandidaten. Hij komt altijd precies wanneer de deelnemers bijna klaar zijn, en voorziet hen van goudeerlijk advies. ‘Het begint op een hoer te lijken,’ zegt hij doodgemoedereerd. Of: ‘die stof is oerlelijk’. Als duidelijk wordt dat de kandidaat slechts dat ene lelijke lapje stof heeft gekocht, dan laat hij de verbijsterde kandidaat achter met zijn standaard groet: ‘make it work!’ En dan kan de kandidaat helemaal overnieuw beginnen. Ik houd van die man.

Ondanks dat ik reality series haat, volg ik trouw al vijftien jaar Project Runway trouw. Vanwege de gevatte kritieken van Tim Gunn. Al voel ik me na elke illegaal gekeken aflevering schuldig. Die beste man verdient niets aan mij, zijn allergrootste fan. Tot ik op een boek van Tim Gunn stuitte, over de regels voor mentorschap. Ik kocht het meteen. Ik lees het waarschijnlijk nooit, maar ik heb dat knagende schuldgevoel ermee afgekocht.