15/03/2018

Boekenweekgeschenk

Het spreekwoord dat je ‘een gegeven paard niet in de bek mag kijken’ is op alles van toepassing, behalve op het boekenweekgeschenk. Want wat waren de literaire recensenten kritisch over het boekenweekgeschenk ‘Gezien de feiten’ van bestsellerauteur Griet op de Beeck.

Alhoewel een recensie ook maar een persoonlijke mening is, vind ik recensies meestal nuttig. In plaats van dat ik telkens bij mijn favoriete schrijvers blijf hangen, verleiden recensenten mij soms om eens een onbekend boek aan te schaffen. Zonder recensenten had ik nooit boeken gelezen van Haruki Murakami, Paolo Giordano of Henk van Straten. Tijd en geld kan ik maar één keer besteden. Echter het boekenweekgeschenk krijg je voor niets. Bovendien is het een korte novelle dus je leest ‘m zo uit. Daarom is het mij een raadsel waarom een boekenweekgeschenk wordt gerecenseerd.

De recensies waren meedogenloos. De Volkskrant oordeelt dat het boekenweekgeschenk ‘geen propaganda voor het Nederlandse boek is’. NRC vond het verhaal ‘ongeloofwaardig’. En Christiaan Weijts (zelf ook schrijver) van de Groene Amsterdammer noemt ‘Gezien de feiten’ als ‘vlak’ en ‘kleurloos’. Hij beweert dat het CPNB Griet alleen heeft gevraagd omdat zij commercieel succesvol is. Het lijkt Christiaan vooral dwars te zitten dat hij, ondanks (nominaties voor) literaire prijzen, minder boeken verkoopt dan Griet op de Beeck. Want Christiaan schrijft literatuur. En Griet? Zij schrijft pulp.

Natuurlijk werd ik nieuwsgierig naar deze controversiële pulpschrijfster. Om mijn mening te vormen kocht ik eerst de bestseller ‘Kom hier dat ik u kus’, de grootste bestseller van Griet. Als bonus kreeg ik het boekenweekgeschenk er gratis bij.

Ik begon met het lezen van het boekenweekgeschenk. Dat las ik in één ruk uit. Ondanks alle ‘dodelijk over-expliciete emoties’ en de ‘pathetische karikaturen’ die volgens Christiaan Weijts de novelle onleesbaar maken, vond ik het prettig leesvoer. En omdat ik er lekker in zat, las ik de dagen daarna het andere boek ook uit. Literatuur of niet, de verhalen van Griet grepen me aan. Dat is me bij de boeken van Christiaan Weijts nog nooit overkomen. Ik heb me door zijn romans ‘Art. 285b’ en ‘Via Cappello 23’ heen geworsteld. En natuurlijk zegt mijn mening over Christiaan Weijts meer over mijn smaak dan over zijn kwaliteiten als schrijver.

Dat had Christiaan zich ook moeten bedenken voordat hij zijn afgunstige recensie over ‘Gezien de feiten’ schreef. Zijn zure recensie was vast niet bedoeld om de boekverkoop van Griet op de Beeck te stimuleren, maar had wel dat effect.